Share

Έναν καϋμό και δυο καϋμούς και τρεις και δέκα στεναγμούς
μετρά επίμονα ο Ρωμιός, κάτω από γέρο πλάτανο.
Στης γειτονιάς τον καφενέ, μαζεύονται δύο μαζί,
γίνονται εφτά και δεκατρείς να συζητήσουνε πλατειά.
Όπως κι εχτές, πάλι ξανά να στοχαστούνε τα παλιά,
για να μετρήσουν τους καϋμούς, τους χίλιους αναστεναγμούς:
Πόσοι πολέμοι πέρασαν, τι δυστυχιά μαστίγωσε της γης
και δυο και τρεις και δεκατρείς, τι συμφορές μακροσκελείς,
πάνω από χίλιες δυο φορές, βασάνισαν τη χώρα!..
Το μπεγλεράκι σύντροφος στους πόνους και στα ντέρτια…

Share

μια χαραμάδα θα προσπαθήσει
να γεμίσει με φως
στη χαλκομανία φαίνεται
πως έβγαλε σπίθες
ένα αγκάθι καρφωμένο στο κρίνο
στην πόλη έλειψαν οι γέφυρες
και τη νύχτα γυρίζουν
νυσταγμένες από κάματο
κτίζουν και βάφουν

Share

Ώρες ώρες αισθάνομαι να περιδιαβαίνω σε διαστάσεις γνώριμες αναζητώντας στο παρελθόν το μέλλον και… στο παρόν το παρελθόν! Όλα τούτα δω που μου συμβαίνουν εγώ τα λέω «φτερουγίσματα της ψυχής μου». Όταν αναγκάζεται κανείς να υπομένει τον αφόρητο ρεαλισμό τούτης της καταθλιπτικής καθημερινότητας, που ολοένα και πιο πολύ μας βουλιάζει σε μια παράξενη σιωπή, εγώ δεν έχω την πολυτέλεια άλλης επιλογής από το ν’ αρχίσω να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να αναπολώ και να νοσταλγώ στιγμές που έζησα, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που μπορεί να ήταν ασήμαντες μεν, αλλά ανεκτίμητες.

Share

Η Δύση σημάδευε ανέκαθεν
το άλλο άκρο.
Μία λέξη το ορίζει
και μία λέξη το γκρεμίζει…
Και η Ανατολή δεν μού ΄λεγε πολλά…
Δε βλέπει, νιώθει μόνο,
καθώς σβήνει
στο στρογγύλεμα
της σφαίρας.

Share

Όμορφη μέρα φωτεινή
Μητέρα
Στο βράχο αγριοκυκλάμινο
Μητέρα
Κόκκινη παπαρούνα στον αγρό
Μητέρα
Ολάνθιστη στον κήπο τριανταφυλλιά
Μητέρα

Share

Ξέχασα μάνα μου να μεγαλώσω….
καθώς μεγάλωνα τις ώρες των παιδιών μου,
καθώς τα χέρια τους κανάκευαν τις μέρες μου
και δίναν αίμα-χρώμα στις στιγμές!

Share

Γιωργάκη, μη ξεχάσεις ότι σήμερα
γιορτάζει η μάννα σου.
Να πας και να της δώσεις ένα φιλί.
Δεν θέλει τίποτα άλλο.
Ξέρω που σου λέω.
Γιωργάκη, πες της πως την αγαπάς
σήμερα που γιορτάζει.
Θα καταλάβει εκείνη πως την αγαπάς
όλες τις μέρες, δίχως άλλο.
Ξέρω που σου λέω.

Share

Κυττούσε το βρέφος βουβή
με τα μάτια ορθάνοιχτα
αποκολλημένα λες
από τις βαθουλές κόγχες τους.
Ούτε ένα δάκρυ
ούτε μια φωνή!
Είχαν νεκρωθεί
τα κύτταρα της ζωής
και η αλήθεια,

Share

The merciful Hestia built my dwelling

echo of a gallop
sang in faraway lands
sound of a comma
I heard
the exclamation
of a woman’s nipple
an exhausted tree stopped
its rustle and I existed
in vague limbo

Share

Κάθε φορά που σ’ έχω μπροστά μου, άδεια, λευκή, ανέγγιχτη, παιδεύω τη σκέψη μου ν’ απλώσει επάνω σου τα ίχνη της και η κάθε μου λέξη τη σκιά της. Επάνω σου έμαθα να ξεδιπλώνω πτυχές του εαυτού μου, χωρίς υποκρισία. Να καταθέτω την ψυχή μου, χωρίς τσιγκουνιά. Ν’ αφήνω κάθε μου ευαισθησία να γίνεται φύλλο και φτερό, δίχως ντροπή. Στον αργαλειό της μνήμης υφαίνω το χρόνο με τη νοσταλγία. Αναπολώ το παρελθόν που χάθηκε κι επαναφέρω τις αναμνήσεις στο τώρα.

Share

α 1

Κρατάω τον κόσμο ολόκληρο
σ’ ένα κόκκο που ξεχώρισα,
μέσα από την άμμο
και ανασαίνω τον παράδεισο
σ’ ένα μικρό αγριολούλουδο,
που φύτρωσε εδώ χάμω.
α 2 α
Κρύβω μες την παλάμη μου
την απεραντοσύνη
και σε δυο στιγμές μαζί σου
την αιωνιότητα,

Share

Πήρα τα σύνεργα της εφηβίας …
έξω θερίζει η Άνοιξη!
Μέσα βογγάει ο Έρωτας, ο πλάνος,
των παραμυθιών και των αισθήσεων,
του πνεύματος ο άσαρκος και της αλληγορίας.
Έρως παντού, στ’ακρόποδα της μέλισσας,
στην μπάντα των πουλιών,
στη γοητεία των ανέμων….