Share

Διάβαζα για άλλη μια φορά  το  βιβλίο  του ζεύγους  Αγγελικής και Δημήτρη Ζαχαρόπουλου  « Ο Πύργος με τους Καλικάντζαρους». Και για μια ακόμα φορά διαπίστωσα πόσο ωραίο παραμύθι είναι. Και πόσο έξυπνα γραμμένο! Θα πρέπει,  τώρα τα Χριστούγεννα, να το προμηθευτούν όλοι και να το κάνουν δώρο στα παιδιά τους. (Βλ. Εξώφυλλο).
Καθώς λοιπόν  τέλειωνα κι αυτή την ανάγνωση,  σκέφτηκα ότι  ταιριάζει να διαβαστεί  και από μεγάλους, και θα έπρεπε να το προμηθευτούν κι αυτοί. Γιατί κι εγώ που το διάβασα 3-4 φορές, μεγάλος είμαι. Δεν είμαι κανένα παιδί! Είμαι πάνω από 40.  (Μπορεί και… 140, αλλά ποιος μετράει τώρα!). Και κει που σκεφτόμουνα ότι είναι και επίκαιρο, λέω μέσα μου: «Θα πρέπει να το συστήσω και σε άλλους φίλους, αλλά, αυτό θα το κάνω αργότερα, γιατί τώρα θέλω να δω τις ειδήσεις».

Share

Περπατώ στους λυπημένους δρόμους,
στη σιωπή των ρείθρων,
στην άγονη πλατεία των συναντήσεων.
Φάλτσοι αγώνες…
μετέωροι προορισμοί
κι ένας ανήφορος, σκοτάδι…
Χάσκουν οι ώρες, σε βιτρίνες άδειες,
σε κόκκινα ερωτηματικά,
σε μάτια κλειστά …
Σκοντάφτουν τα βήματα στην
άστεγη μοναξιά…

Share

Καθώς το θέμα διαπραγματεύεται τη θηλυκή παρουσία στα θεατρικά του Ν. Καζαντζάκη, είναι απαραίτητη η αναφορά στη γυναίκα, ως μονάδας του κοινωνικού συνόλου εν γένει, και σε άλλους συγγραφείς, των οποίων οι βίοι υπήρξαν παράλληλοι του βίου του Ν. Καζαντζάκη, και σε κάποιους από εκείνους των οποίων τα έργα μελέτησε ή μετάφρασε και που τον επηρέασαν.

Share

Πόσο βαθιά την πένα σου
βουτούσες στο μελάνι
κι οι λέξεις ήταν όμορφες
σαν βγαίνανε σεργιάνι.

Share

Καλός τεχνίτης σπούδασα
με επιμέλεια υποδειγματική και αριστεία
Μάτια ανθρώπων διάβαζα εντατικά τις μέρες
μέσα και πάνω από τις ίριδες
μήπως συλλάβω όλα τα ίχνη του φωτός
Τις νύχτες μάζευα κατεδαφίσεις από άστρα
υπολείμματα ευχών

Share

Τ’ άστρα θωρούν την αδελφή τους
‘Γη’.
Κάτω από την ατμόσφαιρά της
την Θολή,
-προδίδει αναθυμιάσεις-
Σπινθηρίζει αέναα…

Σ’ ετούτο το
από Βελούδο Σύμπαν,
ξενίζει η τέτοια δραστηριότητα.
Η Πούλια κι ο Αυγερινός σιωπούν!
Ο Στησίχορος δεν βαρέθηκε να ποιεί
ο Ήλιος, κρατά την Απολλώνια
Άρπα του… και περιμένει.

Share

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
το φανελάκι το αντρικό
απ΄ τον ιδρώτα κολλημένο
πάνω στο λιγνό κορμάκι

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
κάτω απ΄ το φανελάκι
να διαγράφονται τα τρέμολα
τα σόλα τα ακομπανιαμέντα

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
στη νυχτιά τη λαμπερή
κι όλο το Νησί να σειέται
στους τρελούς ρυθμούς του

Share

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος.
Οι διεθνείς τραπεζικοί εγκληματίες
γεμίζουν με φέρετρα απόγνωσης τον κόσμο.
Οι αυτόχειρες αφήνουν τη σκόνη από το σώμα τους
και η τελευταία βροχή της άνοιξης την ταξιδεύει
στα σταυροδρόμια του αγώνα.
Δεν πάει καλά η χώρα μας.
Όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα ,
το χρώμα της ήττας και της προδοσίας
ζωγραφισμένο με αδρές πινελιές
στις φτωχές ψυχές των Ελλήνων.
Τ’ όραμα Δικαιοσύνη, της Ευρώπης
στον σκουπιδοτενεκέ της απληστίας.

Share

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, τρεις η ώρα το πρωί·
οι στιγμές των ρολογιών καρφωμένες στο σκοτάδι·
κι’ ως να άνοιξαν οι πύλες, απ’ τους φύλακες του Άδη,
σαν ο Γκράτσι πήγε νά ’βρει των Ελλήνων την ψυχή.
Κι’ ως να εδάκρυσε η μέρα ξημερώνοντας βουβή,
σαν ο ίσκιος της τραβούσε κατά κει που λάμπει ο ήλιος
ενδοξότατος, τρανός, απ’ τ’ αθάνατο το σφρίγος
που, στου Έλληνα – φωτός, φωτοανεξάντλητη ροή –

Share

Μες στο σακίδιό μου η απαραίτητη καρδιά
Ρεζέρβα
για τον χρόνο εκείνο
που ιατρικά ανακοινωθέντα
θα διαγνώσουνε την επιβράδυνση της σκέψης μου
την επιτάχυνση του φόβου μου
την αναστολή των πιο αυθόρμητων στιγμών μου
Και τότε θα είναι λες και έχω αποδημήσει
σε χώρα άγνωστή μου

Share

Η γειτονιά μου η Καστρινή
Τ’ ήταν εκείνη η γειτονιά…
Η γειτονιά η μαγική
πού ‘χε δικά της σύνορα
τον φωτεινό ορίζοντα
όλη ζωή και νιάτα!

Σοκάκι του γκαλντεριμιού
στου Κάστρου τα ισκιώματα
και στις χτισμένες τις αυλές
στις γρανιτένιες σκάλες
με τη γραμμή την κάτασπρη
την ασβεστοκαμωμένη…
Όλα στη λαμπρογειτονιά
των παιδικών μου χρόνων.

Share

Θα είμαι εκεί…
Όταν είσαι πληγωμένη
και χρειάζεσαι φροντίδα,
μόνη, προβληματισμένη
και χωρίς καμιάν ελπίδα,

Κλείσε τα μάτια
και, με τη σκέψη σου, φώναξέ με.
Να είσαι σίγουρη,
σε χρόνο ανύποπτο, θα είμαι εκεί.