Share

Μες στην ομίχλη φαίνεται ο επόμενος σταθμός μας
καθώς μόνοι βαδίζουμε σ’ ένα μακρύ ταξίδι
και περιπέτειες άγνωστες που έχει φυλαγμένες
προσμένουμε να ζήσουμε με αγωνία και ελπίδα.

Share

Σιδερώνω,
πάνω στο άσπιλο λευκό των λογισμών.
Ισιώνω,
με τον ατμό των σωθικών,
τις έγνοιες των αγαπημένων,
για χρόνια στις δίπλες των ρούχων.

Share

Φυσάει στη μικρή αυλή
και στα χλωμά μου δέντρα,
λυγίζει τους λεπτούς κορμούς
και τους μαδάει τα φύλλα.

Φυσάει στο παραθύρι μου
και στο μικρό φεγγίτη,
σφυρίζοντας νοσταλγικά
κάποιο σκοπό της θλίψης.

Share

Don’t believe a word!
I’ve certainly heard this
many times before!
You see… time has not matured
for the Erinyes to start.
The night still soothes
the wave of anger…
You see…
the losses are still unknown,
and also
the men who get up at dawn
to go to work,
have not enough time to look over
their neighbours sorrows…
And the others –who underarm
their brief cases paper full-
have not had their coffee as yet…
-having crossed their feet upon the surface,
of a -mirror like- polished desk.

Share

Ξεχασμένο μπλοκάκι του χτες
με καινές αναμνήσεις, δε φταις
που σε άφησα τόσο καιρό
παραπαίοντας σ’ άλλο λυγμό.

Ξεχασμένο μπλοκάκι του χτες
με γραμμένες μου λέξεις μισές
τις παράτησα στο πουθενά
λίγες σκέψεις που κάναν φτερά.

Share

Ξυπνούσα με ανάστατη καρδιά
Όλο το βράδυ ένας άγγελος
Ακουμπούσε τα φτερά του στο στήθος μου
Σηκωνόμουν τότε από τα χρόνια μου
Έπλενα ανυπόμονα τη μέρα
Σημείωνα όλες μου τις απορίες
Σε ένα κόκκινο χαρτί

Share

I Know it,
deeply within my heart
you were born
in the spirit of the One,
Semele’s son
the mischievous God,
who was followed
by the maenads,
embraced
in mysticism.

Share

The current bibliography on Greek literature makes little or no reference to identity, with the exception of a few works such as the literary contribution of Professor Kanarakis, titled “Όψεις της Λογοτεχνίας των Ελλήνων της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας [Aspects of the Literature of Greeks in Australia and New Zealand]”(Kanarakis 2003). Although the Greek literature in Australia written in the first half of the twentieth century was predominately that of male writers, the female voice emerged dynamically in the second half of the century, making the female voice very distinct (Georgoudakis 2002; Nickas 1992). Thus, the Greek female writers in Australia appeared in the post-war era, during the Greek mass migration, with Vasso Kalamaras being the first, followed by Dina Amanatides and many more.

Share

Κι απ’ όλους
μονάχα οι ποιητές απόμειναν.
Σαν τους παλιούς ρεμπέτες
των καημών λυράρηδες έγιναν
αν και ρηχά τα αισθήματα του κόσμου.

Share

Πού ήσουν τις ημέρες που μ’ έπνιγε το δίκιο;
Πού ήσουν όταν χρειάσθηκα την αλήθεια σου
για να οχυρωθώ πίσω απ’ αυτήν;
Μάταια περίμενα
–δίχως την ανάγκη να φτιάχνω άτολμα ψέματα–
απάντηση στα αναπάντητα μηνύματά μου…
Μόνο για να κρύψω την αφέλεια της άσκοπης επιμονής μου…
Αλήθεια, πού ήσουν;

Share

Χίλιες φορές λυπήθηκα κι άλλες τόσες μετάνιωσα, για… όσα είπα.
Για όσα κράτησα τη σιωπή μου, πιστέψτε με, δεν μετάνιωσα…
Ποτέ!
Γι’ αυτό μερικές φορές δίνω σπρωξιά στο λόγο…

*
Μια φράση σου ξέφυγε, τότε… κι ήταν:
«Βάλε φραγή, στους ανεπιθύμητους εισβολείς.
Απενεργοποίησε τα συναισθήματα»…

Share

Έναν καϋμό και δυο καϋμούς και τρεις και δέκα στεναγμούς
μετρά επίμονα ο Ρωμιός, κάτω από γέρο πλάτανο.
Στης γειτονιάς τον καφενέ, μαζεύονται δύο μαζί,
γίνονται εφτά και δεκατρείς να συζητήσουνε πλατειά.
Όπως κι εχτές, πάλι ξανά να στοχαστούνε τα παλιά,
για να μετρήσουν τους καϋμούς, τους χίλιους αναστεναγμούς:
Πόσοι πολέμοι πέρασαν, τι δυστυχιά μαστίγωσε της γης
και δυο και τρεις και δεκατρείς, τι συμφορές μακροσκελείς,
πάνω από χίλιες δυο φορές, βασάνισαν τη χώρα!..
Το μπεγλεράκι σύντροφος στους πόνους και στα ντέρτια…