Share

Μοίρα μου Αρμούρισσα
Μην κλαις μικρό μου!
Πώς την καρδιά μου
σχίζουν οι λυγμοί σου!
Έλα μου!
Για δες ψηλά εκεί,
είν’ ο Σταυρός του Νότου!
Άκου λοιπόν την ιστορία μου:

Βραδιά ήταν θεσπέσια
καλό μου,
και η Σελήνη μυστική,
τ’ αγιάζι όλο νάζι…

Share

As he turns to scratch the surface of the road, looking down upon his luck at every rock.

Share

Time will come when things will change
remember this, Maria
do you remember that game during the intermission
when we run holding the baton
—don’t look at me — don’t cry. You are the hope
listen, time will come
when children will select their parents
they won’t be born at random

Share

Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρόνια. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα που, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια;
Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.

Share

Η διεθνής βιβλιογραφία για την επιστημονική, τη διπλωματική και πολιτική δραστηριότητα του Ιωάννη Καποδίστρια είναι τεράστια. Για τον άνθρωπο Καποδίστρια όμως, τα σχετικά δημοσιεύματα είναι ελάχιστα και ελλιπή.

Share

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν από τους κορυφαίους Ευρωπαίους πολιτικούς και διπλωμάτες της εποχής του. Μέσα σε σύντομο για τα δεδομένα της εποχής του διάστημα και με δυσμενή διεθνή ορίζοντα, κατάφερε να εδραιώσει την ανεξαρτησία, να κατοχυρώσει τα σύνορα του νέου ελληνικού κράτους, και να θέσει μέσα από ερείπια τις βάσεις για μία ευνομούμενη πολιτεία. Ως δημόσιος άνδρας και πολιτικός, ήταν προικισμένος με πολλές αρετές, βρίσκω όμως εξαιρετικά επίκαιρο να σημειώσω κάτι για την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια, τη σύνεση και την αφιλοκέρδειά του στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων.

Share

Είμαστε τελικά πολύ ρομαντικοί, και το χειρότερο αδιόρθωτοι με την τέχνη. Μπορεί να σπαταλούμε ώρες, μέρες, μήνες και χρόνια σ’ ένα μας καπρίτσιο κατασκευής ενός δημιουργήματος με απώτερο σκοπό να το δούμε κάποια στιγμή ολοκληρωμένο

Share

Πρόκειται για μια συνταρακτική και άκρως αληθινή ιστορία, η περίληψη της οποίας τιμήθηκε με το 1ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό βραβείο διηγήματος, που συνδιοργανώνει ο Πολιτιστικός Όμιλος “Καφενείο των Ιδεών” και ο Δήμος Σαλαμίνας υπό την αιγίδα του Ομίλου UNESCO Πειραιώς και Νήσων (2010).

Share

Σαράντα κι ένα χρόνια πριν, πήραμε το στρατί της προσφυγιάς,
Ανηφορίσαμε το Τρόοδος προς άγνωστη πορεία,
πατήσαμε τα βουνά της Πιτσιλιάς.
Φύγαμε κυνηγημένοι, με στόχο να επιστρέψουμε σε λίγες μέρες.
Έχουμε ακόμα το κλειδί του σπιτιού μας συλλογιζόμενοι
πότε πια θά ‘ρθει εκείνη η ώρα. Του γυρισμού.

Share

Είσαι άπειρος… δεν γνωρίζεις…
……………….
Zούμε στο άσυλο των τρελών,
στο τάσι των φαντασμάτων ζούμε
και η ανακύκλωση της ζωής
είναι νόμος της φύσης
και όχι παράγωγο πολιτισμού.

Share

Άνοιξε, δεν υπάρχει κλειδί
μήτε σύρτης!
Τα της ασφάλειας
αχρηστεύθηκαν,
αφότου η ζωή ξέφτισε
-αλλού καταργήθηκε, τελικά!

Μην την χτυπάς την πόρτα μου
δεν θά ‘βρεις κρεβάτι
ν’ απλώσεις τα πονεμένα μέλη,
άρτο, νερό ή κρασί
στο γυμνό τραπέζι
για ν’ αντρειωθείς
για να ποτίσεις του λαιμού
την ξηρασία.

Share

Ψιθύριζε η πένα στο χαρτί…
-“Όταν σ’αγγίζω πώς ριγώ…
πώς στάζει αίμα κι ανθό, σφυγμός, η συλλαβή μου…
πώς αγρυπνούν τα γράμματα προσμένοντας
την όλβια φορεσιά σου και στο κορμί σου όταν βρεθώ,
το άψυχό μου σώμα παίρνει ανάσα, στεναγμό,
βουή και σπαραγμό η μέσα καταιγίδα;