Share

Που να θυμάμαι πια…. πότε ήρθαν, τι έκαψαν, τι σκότωσαν. Και ποιος δίνει σημασία όταν η κάθε μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Νόμιζα ότι ήταν ‘τοπικό’ θέμα, είχα λάθος …Πρώτα εμείς ύστερα η Κύπρος! Δηλαδή η Ελλάδα!

Όλη η Ελλάδα! Μας είπαν κλέφτες, απατεώνες, κατέστρεψαν όνειρα, οικογένειες, οδήγησαν έντιμους, υπερήφανους ανθρώπους στον μαρασμό και στην αυτοκτονία, γιατί λέει ‘χρωστάμε’!!!!
Σε ποιους; Σε αυτούς;

Share

Στις ασπρισμένες Κυκλάδες
με την άνυδρη ζέστη
ακούμπησαν τα χρώματα της γης
ζωγραφίζοντας, στη ράχη των βουνών
με γαλάζιο φωτοστέφανο
μικρά ξωκλήσια.

Του άγουρου πόθου το κορμί
μελαχρινών κοριτσιών,
σπρώχνει στα βράχια τη θάλασσα
ανάβοντας, σκουριασμένους φαροδείχτες
με κρυφοκοιτάγματα και αλατιού σταγόνες.

Share

Το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο,
σχεδόν αδύνατο
να βρεις ανθρώπους με γκρεμισμένους τοίχους.
Ερείπια να ξαποστάσει η ψυχή σου.
Να πεις και να φωνάξεις στον άνεμο που τραγουδά,
περιδιαβαίνοντας τα σχήματα
αυτά που δεν τολμάς …

Share

Just days are left
wrinkles a barren beset haze
a single thought, his only worry
to sit quietly and not to get
in anyone’s hurried uttered phrase
restrained in silence to stay.

Share

Δώρο άδωρο,
αν ο δότης δεν είναι

Share

Breeze laughed amid his limping footsteps nature’s unforgiving mistake struggled out of the sea eyes full of kindness irises of a saint a brave man’s graceful stature in his unbalanced steps the balance of the Universe searched for justice pain of the different in vain danced in the expression of the man who limped out of the light waves

Share

“Επίγνωση” είναι ο τίτλος του πρώτου ποιήματος της συλλογής αυτής. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο ποιητής πολύ συνειδητά προτάσσει αυτό το ποίημα με αυτό τον τίτλο στην συλλογή του. Επίγνωση όμως για ποιο πράγμα; Για το ότι η ποιητική συλλογή αυτή υπόκειται στους φυσικούς νόμους της φθοράς, ότι τα φύλλα της θα κιτρινίσουν και μοιραία κάποια στιγμή θα πέσουν αφήνοντας πίσω γυμνό να χάσκει το κενό που υποβόσκει πίσω από κάθε ποιητική συλλογή, πίσω από οποιοδήποτε έργο δημιουργίας;

Share

Ο Σταύρος έριξε μια στενοχωρημένη ματιά στην παραλία. Το Μπράιτον είχε άμμο κι όχι βότσαλα όπως το Δερβένι, και η μοναδική καφετέρια που υπήρχε εκεί γύρω είχε κλείσει εδώ και ώρες. Όσο για κόσμο, ήταν άδεια εκτός από μια οικογένεια Μουσουλμάνων που είχε ξεμείνει απ’ το απογευματινό τους μπάνιο.

Share

Amongst this emptiness setting a gloom
amid rose thorns and leaves now fallen
a pink and white flower in a bloom
has filled the air with buoyant pollen.

Share

Βλέμμα,
ρυάκι στου ήλιου την πρώιμη ακτίνα,
ατενίζει,
τον χρόνο στην πολύχρωμη καρέκλα του
να παίζει με το άπειρο.

Share

Τρανός μου άθλος
η φορά που μπόρεσα

Share

Φώτης  Γαλανόπουλος Παιδιά των θαλασσών Παιδιά των θαλασσών Βαπτισμένοι, στο ράντισμα των θυσάνων. Μεγαλωμένοι στην αγκαλιά των ανέμων, στο νανούρισμα των κυμάτων, στον παιχνιδότοπο των υφάλων. Αλμύρα στο αλάτι της ζωής.