Share

Είναι, να παρ’ η ευχή, κάτι στιγμές σιωπής και μοναξιάς που νιώθω να με τυλίγει η απουσία. Κι όσο με τυλίγει και αισθάνομαι μόνος, τόσο βυθίζομαι στον εαυτό μου. Κι όσο βυθίζομαι τόσο θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι συλλογιέμαι. Δε γίνεται κι αλλιώς. Πόσο απέραντη, αλήθεια, είναι η μοναξιά του καθενός μας.

Share

The Diachronic Contribution of Greek to Other Languages is the new volume compiled and edited by Dr George Kanarakis and published a few months ago in Athens by Papazissis Publications. Dr Kanarakis, Professor of the School of Humanities and Social Sciences at Charles Sturt University, is a well-known linguist and hellenist.

Share

Χιλιάδες ώρες,
πάνω σ’ αυτό εδώ
το νησί του έρωτα
και δεν έχω ακόμα χάσει
την παρθενία μου.
‘Virgo intacta’!

Share

Στις πατημασιές των δρόμων
απλώνεται ένα δίχτυ.
Σταχτί βελούδο,

Share

Των αστεριών ο νόμος
Φοβερό το φως της ψυχής
μέσα στην απέραντη αγάπη,
όταν βυθίζεται στην αναζήτηση της ευτυχίας
και πάνω στο τρεμάμενο χέρι παίζουν
αλλιώτικοι κόσμοι απ’ το ένοχο χθες·
οι φθόγγοι μιας ζωής που κύλησε
στην αμφιβολία.
Άπιαστο πολυταξιδεμένο φως
του φορτισμένου σώματος ο λυγμός,
των αστεριών ο νόμος.

Share

Ουδείς γνωρίζει
το Θείο μεγαλείο
της Συγχώρεσης

Μηδείς γνωρίζει
το Άγιο φορτίο
της Συγγνώμης Tου

Πες στον άνεμο
στα σεπτά μονοπάτια
αγνά να πατά

Share

Μας ταλανίζουν θύελλες και μας χτυπούν χειμώνες,
στερεύουνε οι αντοχές, θεριεύουνε οι φόβοι
και βυθιζόμαστε σε οργή, θλίψη κι απελπισία.
Κι αναρωτιούνται οι ποιητές με περισσή αγωνία
αν με τους στίχους τους μπορούν ν’αλλάξουνε τον κόσμο.

Τι να γυρεύει η ποίηση σ’αυτό το γκρίζο αιώνα;
Τι να γυρεύει ο ποιητής στις εποχές της κρίσης;
Τι θα γιατρέψει των ψυχών το αβυσσαλέο χάος;
Μπορεί ένα ποίημα σήμερα ν’αγγίξει τις καρδιές μας;
Μπορεί ένας λόγος έντεχνος τα σύννεφα να διώξει;

Share

She opened her window.
Powerful feminine
exhilarating gesture
that shook me

memory rekindled
paradisiacal kisses and

I dreamed of capturing
the echo of a raindrop

Share

Ένα εξωκκλήσι ταπεινό, στην άκρια εκεί του δάσους,
φέρνει τη σκέψη στα παλιά, στα παιδικά τα χρόνια,
τότε, που ερχόμουν στη λαμπρή, με μια λευκή λαμπάδα,
με φίλους και με συγγενείς, και με θερμή την πίστη,
ν’ ακούσουμε τη λειτουργιά, να κάμνουμ’ το σταυρό μας,
να περιμένουμ’ τον παπά, να πει «Χριστός Ανέστη»,
για να τσουγκρίσουμε τ’ αυγά, να ευχηθούμε σ’ ούλους,
και της αγάπης το φιλί, να δώσουμε να πάρμε!
Φτάνω κοντά κι’ ανασκιρτώ, ανασκιρτώ και σειέμαι,
κι’ ως μπαίνω μέσα, προσκυνώ Τη Του Θεού Σοφία·

Share

Αγάλματα της Λευτεριάς, μνημεία της Ανάγκης!
Ξύπνησε στην Ελλάδα η Οργή, των καρυάτιδων νεύματος ύψωση!
Η Στύγα κλαίει στον αντάρτη ποταμό! Ω λαέ υπεράσπισε τ’ άσπιλα!
Τ’ άσπιλα βλέμματα των πελταστών, Παρθενώνα φθορά αξημέρωτα!
Ακρόπολη δίχως ελγίνεια θυμικά, ομοιάζει με δοχείο ατημέλητο!
Ύψωσε σκλάβε ξεχασμένες θημωνιές και αστάχυα της λήθης στην Πέργαμο!
Το αίμα στ’ Οδυσσέα την Ψυχή, προσπερνά του λωτού δηλητήριο!
Τέσσερις άνεμοι, μύριες φωτιές και ταμπούρλα ηχούν στην πατρίδα μου!
Πατρίδα της κλεμμένης Λευτεριάς που ξαστέρωσε η όψη απ’ την έξαψη!
Μπρος στην πηγή των θείων κεραυνών, νάμα θλίψης που πλουτίζει τα μύχια!

Share

Ψυχή μου,
απόψε θα σε πάρω από το χέρι
και θα σε σεργιανίσω
σε όλες σου τις ηλικίες.
Εκεί παιδί που υποσχέθηκες να σιωπάς
τις Ώρες τις μεγάλες.
Την “ξηρανθείσα” σου συκή
θα ξανανθίσω στα κατώφλια των πορνείων.
Τα βουλευτήρια εντός θα σου θυμίσω
απ’ τις μεγάλες προδοσίες.

Share

Πάσχα! Δηλαδή… πέρασμα, σύμφωνα με την εβραϊκή λέξη Πεσάχ.΄Ενα πέρασμα από το σκότος στο φως, από το θάνατο στη ζωή, από το Γολγοθά στην Ανάσταση. Πετιούνται κάθε τόσο «κρανίου τόποι» πολλοί στα βήματα του ανθρώπου. Και το γκρίζο τους πέφτει σαν νύχτα ασέληνη επάνω στη σταυρωμένη μέρα του. Μα εκείνος προσδοκά την αναστάσιμη διάβαση . Για τούτο και σφίγγει τα δόντια επάνω στο σταυρό για μια αποκαθήλωση που θα ενταφιάσει μονάχα το μένος των σταυρωτών του. Η καρδιά του σαν άγγελος λαμπροντυμένος θα πρέπει να δώσει το μήνυμα στις μυροφόρες ελπίδες. Πως δεν υπάρχουν πλέον ραπίσματα και ύβρεις. Μονάχα ειρήνη και δικαίωση. Κάθε χρονιά η προσδοκία ντύνεται το κόκκινο της παπαρούνας, την ευωδιά της αναγέννησης . Παίρνει το τρεμάμενο κερί της και ψάχνει για το ανέσπερο φως μιας Ανάστασης. Θάνατοι γύρω μας πολλοί.