Δεκαπενταύγουστος
Share

Πάω να κοιμηθώ άϋπνος …

Έξω η πανσέληνος με κοιτάει σαν Παντάνασσα,
σε μακρινή απόσταση που δημιουργεί οικεία,
ένας γιγάντιος Αποστερίτης σε τόσο γόνιμο ύψος
φεγγοβολώντας μες στις συμπληγάδες των συννεφών
και το σεληνόφως με μαγνητίζει ολόσωμα,
είναι σαν να με τρέφει πνευματικός ομφάλιος λώρος,
τροφή ουράνια και προκλητικά φωτεινή.

Μακάρι να γευόμαστε ουράνια τροφή …

Να γευόμαστε. Πάση θυσία. Ούτε στιγμή
λιμοκτονίας να γνωρίσουμε.

Να γευόμαστε. Είναι το μόνο λιχνάρι που νοιάζεται
να προσφέρει την τροφή της αναζήτησής μας.
Αναζήτηση μες στη ψιθυριστή καθημερινότητα,
στους ουρανοξύστες της μνήμης,
λες και είναι προσκυνηματικό ταξίδι
στη χώρα του γλυκήτατου φωτός.

Τόσο πολύ λησμονήσαμε την προσευχή,
οπότε έχει απομείνει σα μια απόμακρη σκηνή
όπως τους πίνακες της Αναγέννησης
υπενθυμίζοντας μια νέα εκτίμηση της πίστης
εγκλωβισμένη στις ασπρόμαυρες σελίδες της Βίβλου,
να νοιώθουμε μια λύπηση τόσο αφ’ υψυλού
μια νοσταλγία τόσο δική μας,
γι’ αυτή την παραφροσύνη,
σαν ν’ ανακαλύπτουμε τις αισθήσεις μας εκ νέου.

Να γευόμαστε. Πάση θυσία. Αλλιώς
δεν οροβατίσαμε στο κάστρο της αθάνατης ψυχής.

Η ικεσία μοιάζει σαν ανοιχτό ταμείο
με απρόσμενες διακυμάνσης καθ’ όλου
του νυχθημέρου, συζυγική φωνή
στο άβατο όρος του θείου έρωτα.

Το ταμείο δεν πρέπει να χρεωκοπήσει.

Ας φροντίσουμε να’ χει τουλάχιστον τη βάση
στην ανοιχτή αγορά της ελλαδίτικης φαντασίας.

Χρήσος Γαλιώτος

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>