Σκίζοντας την Ιστορία μου

Share

Σκυμμένος πάνω στο γραφείο μου, έχω βάλει σκοπό να ξεκάνω όλο το επαγγελματικό και μη χαρτομάνι που είχα συσσωρεμένο χρόνια τώρα σε διάφορα κουτιά και ντοσιέ. Τα περισσότερα, μου είναι, ας το ομολογήσω, άχρηστα! Πάντα είχα τη συνήθεια, καλή ή κακή δεν έχει σημασία τώρα, να μην πετώ τίποτα, να κρατώ ακόμα και τα πιο ασήμαντα χαρτάκια. Όλα, και το καθένα από αυτά, είχαν για μένα, και μια μικρή αξία, έστω. Ήταν κομμάτια μια… ιστορίας. Της ιστορίας μου! Και τώρα σκίζοντάς τα… είναι σαν να την… απαρνιέμαι.

Η συναισθηματική μου φόρτιση είναι τέτοια που μου δημιουργεί μια ακεφιά. Μου γυρίζει το χρόνο πίσω. Είναι κύκλοι, στη πορεία της ζωής των ανθρώπων που ανοίγουν αλλά… κάποτε με τον καιρό κι αυτοί κλείνουν. Είναι ανθρώπινο νομίζω και μελαγχολικό. Πάει λίγος καιρός που πήρα την απόφαση να κλείσω ένα μεγάλο κύκλο της ζωής μου. Τα, λίγα ή πολλά 41 μου χρόνια στη ξενιτιά! Και να ’μαι τώρα, συλλογισμένος και επιλεκτικά μοναχικός, σε στιγμές αγωνίας και μελαγχολίας να γυρίζω μια άλλη σελίδα. Μπροστά μου τώρα έχω ένα άσπρο άγραφο χαρτί και παραδίπλα μια ιστορία πολλών χρόνων, ήδη… σε χίλια κομμάτια.

Χίλιες σκόρπιες σκέψεις με γυροφέρνουν, πάνε να με πονέσουν μα… δεν θα τις αφήσω. Κοιτάζω τη ζωή μου σαν θεατής. Ψάχνω να βρω πως γεφυρώνεται ο χρόνος. Τις γέφυρες τούτες που θεωρούσα τόσο ζωτικές για την ύπαρξή μου τις έχω κάνει συντρίμμια. Πάντα αξιολογούσα και απολάμβανα στο μέγιστο και τα πιο μικρά πράγματα, δίχως να μπερδεύω τα μικρά με τα ασήμαντα, τα ταπεινά με τα τιποτένια. Έχω κλείσει πια πίσω μου την πόρτα στο παρελθόν και τραβάω την κουρτίνα ανοίγοντας ένα παράθυρο… στο μέλλον. Έχω πάρει τις οριστικές μου αποφάσεις κι εύχομαι να πάνε όλα καλά.

Με το πέρασμα του χρόνου έρχεται η ωριμότητα, αντικαθίστανται οι αισθήσεις με τη λογική, δεχόμαστε, αμίλητοι πλέον, τη στέρεη πραγματικότητα. Κι αυτό είναι ακριβώς που με έκανε, διαλέγοντας, να σκίζω και να πετώ. Όχι όλα, το ομολογώ. Όλη αυτή η ιστορία με γέμιζε με άγχος. Παρά ταύτα… επιμένω.  Η ζωή μου δέθηκε, τόσα χρόνια, μ’ ένα σωρό πράγματα που έφτιαξαν το πλαίσιο των αναμνήσεων μου. Ολάκερη περίοδο ζωής που έχει νόημα μόνο για μένα. Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω πως οι προσωπικές μας μαρτυρίες είναι εκείνες που περισσότερο μας αγγίζουν, μας σημαδεύουν και… μας διδάσκουν!

Όσο κι αν απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρό μου, προβάλλει τώρα ένας ορίζοντας και μου προτείνει κάτι καινούργιο, όσο οι αντοχές μου κρατάνε απαλό τον πόνο των αναμνήσεων, δεν μπορώ να αποφύγω τούτο το πήγαιν’ έλα της ιστορίας μπροστά μου. Της δικής μου ιστορίας, μέσα απ’ τα δικά μου βιώματα. Πως να χωρέσει ένα κομμάτι της ζωής μου μέσα σε λίγες σακούλες σκουπιδιών. Κάθομαι τώρα, λίγο πριν τη σιωπή, λίγο μετά τη θλίψη και καθώς κοιτώ σιωπηλός γύρω μου τους  σωρούς με τα σκισμένα χαρτιά, αισθάνομαι να κλείνει ο κύκλος μου. Εκεί κείτεται, σ’ αυτές τις μαύρες σακούλες, η ιστορία μου σκισμένη σε… χίλια δυο κομμάτια…

Στράτος Δουκάκης  (Μηθυμναίος)

Έγραψα τούτο το άρθρο τις πρώτες μέρες του μήνα Φλεβάρη του 2004, όταν είχα πάρει τη μεγάλη απόφαση της επιστροφής μου, ύστερα από 41 χρόνια ξενιτιάς στη Βενεζουέλα. Δημοσιεύτηκε στο GR PORTAL, στην Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης όπως και στις ISTOSELIDES.GR.

2 Replies to “Σκίζοντας την Ιστορία μου”

  1. Καλωσήρθες Στράτο στην παρέα. Αρχίσαμε σαν μια παρέα κι έτσι συνεχίζουμε, διαβάζοντας ο ένας τον άλλο, και πρπαθώντας να προωθήσουμε το έργο όλων στο σύνολό του. Καλή διαμονή φίλε, εύχομαι να είμαστε αντάξιοι των προσδοκιών σου.
    Θα σε παρακαλέσω να χρησιμοποιήσεις το στυλ των σελίδων, όπου ο τίτλος είναι με κεφαλαία και μικρά γράμματα, όπως και μετά την πρώτη παράγραφο σ’ ένα κείμενο προσθέτουμε το με σκοπό να φαίνονται όλα τα άρθρα/έργα της πρώτης σελίδας δίχως μεγάλες προσπάθειες του επισκέπτη.
    Σε καλωσορίζω και πάλι και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που ήρθες κοντά μας.
    Ιάκωβος

  2. Αγαπητέ Στράτο,
    Σε καλωσορίζω και γω στην παρέα μας. Είμαι σίγουρη ότι στη δική σου ιστορία αντικαθρεφτίζονται οι ιστορίες πολλών απο μας που ζούμε ακόμα στη διασπορά. Έχουμε και μεις τα κομμάτια της σκορπισμένα εδώ και κει μα ακόμα δεν τα σχίσαμε – ούτε καν τα μαζέψαμε – ούτε ανοίξαμε παράθυρο για καινούργιους ορίζοντες. Εχουμε δεχτεί τη στέρεη πραγματικότητα και συνεχίζουμε την μονότονη πορεία μας εδω στους αντίποδες του κάσμου. Ο ορίζοντας μας βλέπει στη…. δύση μας. Εύχομαι να ΠΗΓΑΝ όλα καλά για σένα.
    Σε χαιρετώ, Φρειδερίκη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *