Οι Φράχτες του Εγωισμού

Share

Δεν κλαίω που εμένα αρνήθηκες
Κλαίω που εσένα επρόδωσες
Και ντύθηκες
Τη μάσκα τη σκληρή, την κυνική.
Κλαίω τ΄ όνειρο πούθαψες
Στα ερείπια του χρόνου
Και την πληγή του πόνου
Που ακόμα αιμορραγεί.
Γι αυτά που δεν εζήσαμε
Γιατί δεν προσπαθήσαμε
Του Εγωισμού τους φράχτες
Να γκρεμίσουμε, να είμαστε μαζί.
Κλαίω την Ανεμώνα
Που λύγισες και έριξες να ζει
Μέσα στον παγετώνα της
Κυνικής καρδιάς σου, της σκληρής.

Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

2 Replies to “Οι Φράχτες του Εγωισμού”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *