Στον κυρό Αυγουστίνο Καντιώτη

Επειδή με εξέπληξε και με συγκίνησε ιδιαίτερα η προσέλευση πολλών πιστών από την Αυστραλία στην κηδεία του Μακαριστού Αυγουστίνου, θεώρησα ότι ίσως κάποιοι θα ήθελαν να διαβάσουν κάποιο αφιέρωμα.

Στον Μακαριστό Παππούλη της πλάνας εποχής μας,
πρώην Φλωρίνης, κυρό Αυγουστίνο Καντιώτη
28 Αυγούστου ξημερώνοντας

Ένας ουρανοδείκτης μίμησης  χαράχτηκε για πάντα
στους δρόμους της θρησκείας μας,
για να μη τους χάσουμε.
Ένα ακόμη λιθάρι Πίστης στοιβάχτηκε
στα θεμέλια της ψυχής μας.
Για να τα στηρίξει.

Και μεις με τα μάτια δακρυσμένα από πόνο και αγάπη
χαιρόμαστε μες στη λύπη της αποδήμησής σου.
Χαιρόμαστε βλέποντας το φωτοστέφανο
να φωτίζει το γέρικό σου πρόσωπο.

Και κείνο το παιδί, εκείνος ο νιος, εκείνη η γυναίκα
που γεννήθηκαν χάρη στον ελεγκτικό σου λόγο,
εκείνες οι μητέρες που τον άκουσαν και αναγεννήθηκαν,
εκείνοι που επέζησαν της στέρησης
χάρη στη θυσιαστική σου αγάπη,
όλοι αυτοί που φωτίστηκαν και πληρώθηκαν ειρήνης
χάρη στην πατρική σου φροντίδα,
σαν μικρά χαλικάκια περιστοιχίζουν τους λίθους
που έβαλες θεμέλιο σε όλη την Ελλάδα.
Τώρα είναι εκεί γύρω σου και παντού
ακολουθώντας το παράδειγμά σου.

Εκεί όπου η Ορθοδοξία σιγοκαίει
το καντήλι της Πίστης και της Πατρίδας.
Είναι εκεί προσευχόμενοι να μη τους λησμονήσεις.
Ένας σπορέας αγάπης και ελεημοσύνης  έφυγε
Χρόνια όργωνες το απέραντο χωράφι των παιδιών σου
Για να τα βλέπεις να ανθίζουν και να καρποφορούν.

Οι βρύσες της αγάπης σου
ήταν για όλους τρεχούμενο νερό
να ξεδιψάσει τη ζωή τους που φλεγόταν
κι ήταν ακόμη δροσερότερο για κείνους που σε πλήγωναν.
Τίποτα δε διάλεξες για σένα
γιατί δεν ήθελες να σου ανήκει τίποτα.
Μονάχα τη χαρά της προσευχής την ήθελες δική σου.
Που πάλι για τα τέκνα σου έβγαινε απ’ την ψυχή σου.
Και τώρα είναι εκεί, πατέρα άγιε, και περιμένουν.
Σα νεοσσοί μες στη φωλιά απ’ όπου μίσεψες.

Άφησες πίσω τα φτερά σου μες στα λόγια σου
και τα απαλά σου πούπουλα των έργων
να τους ζεστάνουν.
Το ξέρουν πως ετοίμαζες Μάνες καινούργιες
για να τους προστατέψουν.

Κι έδωσες τα κλειδιά της δύναμής σου
στα τέκνα σου τα αγαπητά που σ’ ακολούθησαν βήμα το βήμα
κι ορίστηκαν βιγλάτορες των οραμάτων σου
Πώς τρεμουλιάζουνε τώρα τα χείλη τους
στον αποχαιρετισμό σου
καθώς αναλογίζονται την παρακαταθήκη που αφήνεις.

Και αν άμουσο το χρώμα της φωνής σου την ώρα της Θυσίας
πάντοτε θα ραγίζει τις ψυχές μας
και θα απλώνει σαν ουράνιο τόξο
γεμάτο από χρώματα παλμών
καθώς εράγιζε η φωνή σου από νότες χίλιες
στο άγγιγμα της παντοτεινής σωτηρίας,
στην ανάμνηση του πόνου που μας τυλίγει,
στην παράκληση για τη Μακεδονία και τους νεκρούς της,
για τις αλησμόνητες πατρίδες και τους χαμένους προγόνους,
για την κρεουργημένη Ελλάδα
και τους μνηστήρες της αρπαγής του Χριστού
και της αξιοπρέπειας.
Γεμάτος με αστραφτερά στους λόγους σου διαμάντια
που τ’ άφησες μες στα βιβλία σου κληρονομιά ιερή.
Γεμάτος με μαργαριτάρια δάκρυα
που νότισαν της Φλώρινας τους δρόμους
και καθενός το μαξιλάρι…

Φεύγεις φτωχός με το τριμμένο σου αντερί
αντί για τα σειρήτια τα χρυσά
και με τα μάτια σου ανοιχτά και φυλαγμένα στις καρδιές μας.
Κανείς δεν έχει φύγει πένης τόσο πολύ
και τόσο πλούσιος από δάκρυα.
Χρυσαετέ της Πίστης μας.
Γέμισες με φωλιές τις κορυφές του κόσμου
για να πετάξουν εκεί πάνω οι πληγωμένοι μας αετοί
που χάνονται  στης αναζήτησης τα πλάνα καταγώγια.
Γέμισες τα ημερονύχτια σου αέρα καθαρό
και τις καρδιές που έλιωνε το μίσος μέρεψες.
Πολέμησες και δε φοβήθηκες.
Πόνεσες και χαμογέλαγες.
Πληγώθηκες και γιάτρευες.
Ταπεινώθηκες και έλαμψες.
Ελέησες και φτερούγησαν οι ελπίδες για ζωή.
Εργάστηκες και δε γόγγυσες.

Ψάρεψες ψυχές
και έγινες ο Ψαράς της ειρήνης και της ευλογίας
Δεν αποθησαύρισες χρυσό.
Αποθησαύρισες πιστούς.
Παράσημά σου αθάνατα
Οι άδειες τσέπες , τα γεμάτα χέρια
Οι τρύπιες αρβύλες ,  τα γεμάτα μάτια
Η λιτή σου εμφάνιση
Η μεγάλη σου Παρουσία.
Πυροδοτήθηκες από τη φλόγα του Αποστόλου Παύλου
Μέθυσες απ’ το κρασί του Ιερού Χρυσοστόμου
Πιάστηκες απ’ το τριμμένο ράσο του Πατροκοσμά
Και έσυρες μαζί τους το χορό της διδασκαλίας του Χριστού
προς τα ουράνια δώματα των παραδείσιων ψυχών.
Μέσα σου ένα ταπεινό λιοντάρι  της Πίστης κυριαρχούσε
καταδιώκοντας τους λωποδύτες της ειρήνης.
Πρωτοκαθίζοντας τους άσωτους λιποτάκτες της αληθινής ζωής
στην Τράπεζα της Αγάπης σου
που πάντοτε είχες στρωμένη για όλους.
Είσαι Πατέρα μας Μακάριος
Γιατί δε λύγισες απ’ τα χτυπήματα
Δεν παραπονέθηκες με μίσος
Δεν λιποψύχησες με απελπισία
Δεν απόκαμες ποτέ
Ήλπιζες με πίστη
Έπραττες με ανιδιοτέλεια
Συγχωρούσες με την αθωότητα μικρού παιδιού
Αγκάλιαζες με τις φτερούγες της θρησκείας
Επέπληττες με την αγάπη του πατέρα
Φύτεψες την ελεημοσύνη
Ευλόγησέ μας, σεβάσμιε Παππούλη της πλάνας εποχής μας!

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

9 Comments so far:

  1. …ένα ποτάμι λυρισμού, ένας ύμνος καθάριος από προσποιητές ενοράσεις, ένα πραγματικά συγκινητικό ποιητικό δημιούργημα. ..
    Δεν γνώριζα για τον σεβαστό ποιμενάρχη που έφυγε… Θα τον θυμάμαι όμως από την ποιητική αυτή αφιέρωση.
    Συγχαρητήρια θερμά, από τη Νέα Υόρκη,
    Υιώτα Στρατή
    “Αστοριανή”

  2. Fedon says:

    Ο Φλωρίνης υπήρξε ένας Ταλιμπάν της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας. Ο Θεός ας τον κρίνει, όπως θα κρίνει όλους μας. Αν υπάρχει βέβαια.
    Φιλικά
    Φαίδων Θεοφίλου

    • Pechlivanidou Evangelia-Aggeliki Evangelia Aggeliki Pechlivanidou says:

      Αγαπητέ Φαίδων
      καλοδεχούμενο το σχόλιό σου
      Μακάρι να είχα τη δύναμη και γω να έδινα όλη μου τη δραστηριότητα στην προσφορά για τους άλλους να είχα σώσει τόσους ανθρώπους από πείνα στέρηση θαλπωρή , να μην είχα αγγίξει ποτέ μου ούτε ένα σεντς, να πολεμούσα με λόγια αγάπης ακόμη κια αν αυτά ήταν αυστηρά ελεγκτικά, και μακάρι πέρα από τα λόγια να μπορούσα να εφαρμόσω τις παραινέσεις του.
      Η Γιώτα Στρατή λέει στο τελευταίο της βιβλίο:
      Το να μάθεις κάποιον πως να δεχτεί το Φως είναι απλησίαστα δύσκολο.
      Το Φως δε διαλέγει .
      το διαλέγεις λίγο λίγο…
      Εάν καλέ μου φίλε δεν υπήρχαν οι Ταλιμπάν αυτοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας (οι ασκητές, οι στυλίτες. οι μάρτυρες και τόσοι άλλοι), ίσως τώρα αυτή να ήταν κάτι σαν την αφηρημένη ζωγραφική μπρος στην κλάσσική, σα να ανεβάζεις μια αρχαία τραγωδία με ροκ τραγουδιστές
      Αυτός ο “Ταλιμπάν” παππούλης που λες δεν έχει κάνει ομάδες αυτοκτονίας για να σκοτώσει ανθρώπους, έχει ομάδες που “αυτοκτονούν” την προσωπική τους ζωή για να ζήσουν με αγάπη και ειρήνη οι άλλοι. Την ειρήνη που αυτοί οι “αυτόχειρες” θα νι’ωθουν μέσα τους που είναι και η δική τους αμοιβή, μακάρι να μπορούσαμε όχι να τη ζήσουμε και μεις , δηλ. εγώ, αλλά να την καταλάβουμε.
      Φίλε μου καλέ
      είναι πολύ βαρύ το ράσο και τεράστια η θυσία
      αν σε στενοχώρησα με το αφιέρωμα σου ζητώ ταπεινα συγγνώμη και αν θέλετε μπορείτε να το αφαιρέσετε.
      Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

  3. ag says:

    Η Ευαγγελία Πεχλιβανίδου εκφράστηκε λογοτεχνικά, με ένα απλό ποίημα. Κρίμα που κάποιοι, σχολιάζουν τόσο κακόγουστα την ελευθερία του λόγου της ποίησης, απικαλούμενοι αυτό που οι ίδιοι αμφιβάλλουν, την ύπαρξη του Θεού. Την θεία κρίση όμως κανένας δεν την αρνείται. Γι αυτό, ας μην κρίνουμε ίνα μην κριθούμε…

    • Αγαπητή φίλη Ευαγγελία και όποιοι άλλοι φίλοι
      Ο καθείς είναι ελεύθερος να δημιουργεί όπως και ό,τι θέλει. Ταυτόχρονα όμως αφού εκθέτει δημόσια το πόνημά του υπόκειται και σε δημόσια κριτική όπως όλοι μας. Παρ’ όλα αυτά, εγώ δεν έκρινα το πόνημά σου αλλά εξέφρασα την άποψή μου για το θέμα του πονήματός σου. Δηλαδή για τον Αυγουστίνο μητροπολίτη Φλωρίνης αποκαλώντας τον Ταλιμπάν της ορθοδοξίας. Τι εννοώ με τον χαρακτηρισμό Ταλιμπάν; Τον φανατικό, με τον οποίο κάθε διάλογος είναι μάταιος, όπως είναι με τον τοίχο. Τον μισαλόδοξο, τον εθνικιστή, που δημιουργούσε προβλήματα στις ελληνικές κυβερνήσεις. Εννοώ εκείνον, που δεν κάνει διαχωρισμό πνευματικής και κοσμικής εξουσίας και ανακατεύεται στα πολιτικά πράγματα και στην εξωτερική πολιτική της χώρας, σα να είχε εντολή από το Θεό να ασκεί και κοσμικά καθήκοντα εξουσίας!!!! Ο Χριστός ως κεφαλή της Εκκλησίας είπε ξεκάθαρα: “Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Ο Φλωρίνης μάλλον δεν το κατάλαβε αυτό…. Μπορεί να έκανε του κόσμου τις φιλανθρωπίες και πράγματι έκανε, αλλά αυτό ήταν μέσα στα καθήκοντά του και δεν μπορούμε να υμνούμε το αυτονόητο και από την άλλη πλευρά, δεν είναι δυνατόν επειδή έκανε φιλανθρωπίες να γίνονται ανεκτές και συμπεριφορές που γυρίζουν την Ελλάδα 2 αιώνες πίσω….Ο ρόλος του πνευματικού ηγέτη είναι προκαθορισμένος από την ίδια την Εκκλησία, όπως και των πολιτικών που εκλέγονται από τους πολίτες , από το Σύνταγμα της χώρας.
      Εγώ ήμουν εδώ στην Ελλάδα κατά το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του Φλωρίνης, όπου οι συμπεριφορές του άλλοτε προκαλούσαν το γέλιο και άλλοτε την οργή. … Πρόσφατα είχαμε και το Χριστόδουλο αρχιεπίσκοπο Αθηνών που μαζί με φανατικούς στο Σύνταγμα στην Αθήνα τόλμησε να σηκώσει για ιδιοτελείς σκοπούς, το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, πού ήταν σύμβολο της ελληνικής επανάστασης… Γιατί το έκανε αυτό; Επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες των Ελλήνων αλλά ο Χριστόδουλος ήθελε να αναγράφεται για να γνωρίζει πόσους εξουσιάζει… Το δηλητήριο της εξουσίας… Κλείνω λοιπόν λέγοντας ότι η άποψή μου είναι ότι οι παπούληδες στο δικό τους ρόλο, (νηστεία, προσευχή και φιλανθρωπία) και οι πολιτικοί στο ρόλο που τους έταξε ο λαός.
      Δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση λοιπόν αγαπητή μου φίλη , μεταξύ εκείνων που μιλούν τίμια και καθαρά.

  4. Pechlivanidou Evangelia-Aggeliki Evangelia Aggeliki Pechlivanidou says:

    Αγαπητέ φίλε
    Από την προηγούμενη απάντησή μου θα πήρατε το μήνυμα για την καλοπροαίρετη απάντησή μου
    παρακαλώ να το ξαναδιαβάσετε και το μόνο που θα συμπληρώσω είναι ένα γεγονός που αφορά στη γενική στάση του και δε χρειάζονται περισσότερα λόγια για να κρίνουμε τη σχέση του με τις εκάστοτε κυβερνήσεις (η μόνη σχέση που τον φλόγιζε ήταν με τη θρησκεία και την πατρίδα ΜΑΣ.)
    Πριν πολλά χρόνια τότε που ήταν ιεραπόστολος ιεροκήρυκας ετοίμασε πάλι συσσίτιο για πάρα πολλούς. Μεταξύ αυτών που πήγαν να προμηθευτούν φαγητό ήταν πολλοί κομμουνιστές. Τον κάλεσε ο Διοικητής και του έκανε αυστηρή παρατήρηση απειλώντας τον. Η απάντηση του ανθρώπου ήταν ότι :
    εάν υπάρχει βρύση πάνω σε ένα βουνό θα πάνε για να πιουν νερό και τα ερίφια και οι λύκοι (κατά τη γνώμη του διοικητού). Εγώ δεν απαγορεύω σε κανέναν να πιει νερό από τη βρύση που υπάρχει…
    Φίλε Φαίφων θεωρώ ότι η κριτική που δεν οικοδομεί, τί νόημα έχει να γίνεται;
    Ιδια΄τερα όταν τόσοι άνθρωποι μορφωμένοι και μη, φτωχοί και μη, λογοτέχνες και μη, έχουν αντίθετη άποψη και προσβάλλονται όταν προσβάλλονται ιδέες και άτομα που εκτιμούν. Αν ήμουν καλή χριστιανή θα έλεγα ίσως ότι είναι στεφάνι η αδικία για τους αδικημένους, αυτό θα έλεγε και ο Μακ. Αυγουστίνος και ο Μακ. Χριστόδουλος, αλλά εγώ βλέπεις απάντησα
    Πάντως με πολύ φιλική διάθεση και ευχές
    ΕυαγγελίαΑγγελική Πεχλιβανίδου

  5. Αγαπητή φίλη
    Και το δικό μου σχόλιο είναι καλοπροαίρετο, αφού αποτυπώνει με ειλικρίνεια και με θεολογικά κριτήρια την άποψή μου. Παρ’ όλα αυτά, δεν λάβατε διόλου υπ’ όψη τα όσα εξήγησα-ανέλυσα για την ποερίπτωση του “Αγίου” της χούντας των επίορκων συνταγματαρχών. Εγώ συμφώνησα μαζί σας ότι έκανε του κόσμου τις φιλανθρωπίες, αλλά έθεσα ξεκάθαρα το θέμα του ρόλου του κλήρου που πρέπει να περιορίζεται στα του Θεού και όχι στην πολιτική και την εκκοσμίκευση. Μου λέτε ότι “η κριτική που δεν οικοδομεί τι λόγο έχει να υπάρχει”, αναφερόμενη στο δικό μου σχόλιο. Δεν είναι δική μου ευθύνη ότι δεν μπορείτε να αντιληφθείτε το πως μια διαφορετική γνώμη, δείχνει και την άλλη όψη του νομίσματος οικοδομώντας με περισσότερη πληρότητα την αλήθεια. Δεν μπορούμε όμως να συμφωνούμε σε όλα, όλοι οι άνθρωποι.
    Αυτό το “πάντως με πολύ καλή διάθεση και ευχές” που μου γράφετε είναι σα να με συγχωρείτε που είχα άλλη άποψη…..
    Αγαπητή μου κυρία, ο καθημερινός πολιτισμός, μας δείχνει το δρόμο να εκτιμούμε και να τιμούμε σαν πρόσωπα ο ένας τον άλλον, παρά την όποια διαφωνία μας.
    Έτσι κι εγώ, (χωρίς πάντως) σας εκφράζω τα πιο φιλικά μου αισθήματα και θεωρώ πολύ φυσικό να διαφωνείτε μαζί μου, όπως κι εγώ με σας.
    Να είστε καλά και να υγιαίνετε

  6. ΟΜΟΙΕΣ ΠΙΣΤΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

    Ένας Ουρανός στου
    ανέμου την μοίρα
    στην φτερούγα του Αετού
    ο ουρανός και η γη
    στο γύρισμα των χεριών
    η μέρα γίνεται σπορά
    γίνεται φυγή

    Όταν ανοίγουν οι αγκαλιές
    σμίγουν οι ψυχές
    μιλούν οι καρδιές
    σε ένα καραβάκι
    με όλες τις σταγόνες
    της θάλασσας ταξιδεύουμε
    γλιστράμε ,επιπλέουμε

    Πιστές καρδιές όμοιες
    παγιδεύτηκαν και ξοδεύτηκαν
    στο θερισμό των χρόνων
    άνθη γέμισαν

    Ένα μεγάλο μεσημέρι
    στου Αη –Νικόλα την εικόνα
    φίλοι που μόνοι ταξιδεύουν
    με κάτασπρα φτερά
    στον κόρφο μιας γέρικης ελιάς
    Όμοια πουλιά μαζεύτηκαν

    ΚΑΙ ενα δικό μου ποιηματακι φιλοι μου για τις ομοιες ολες του κοσμου καρδιες που ομορφαίνουν τον κοσμο !!!

  7. lykourgos nanis says:

    Ευτυχώς που οι παπούληδες όπως ειρωνικά αποκαλεί τους κληρικούς ο αξιοθρήνητος κος Φαίδων δεν περιορίζονται μόνο στη νηστεία,την προσευχή και την ελεημοσύνη.Και η κουτσή Μαρία δικαιούται να εκφέρει γνώμη για διάφορα πολιτικά,εθνικά,κοινωνικά και ηθικά ζητήματα και μόνο η κληρικοί δε δικαιούνται επί τη βάσει της συλλογιστικής του κου Φαίδωνος.Οι κληρικοί που πρωτοστάτησαν στους αγώνες για την απελευθέρωση της χώρας από διάφορους ζυγούς.Ο πρόξενος της Γαλλίας Πουκεβίλ γράφει ότι περί τους 6000 κληρικούς έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα της εθνικής παλιγγενεσίας.Και το ρόλο της Εκκλησίας αναγνώρισαν οι ταγοί του έθνους μας στα πρώτα συντάγματα και τις πρώτες εθνοσυνελεύσεις μετά την επανάσταση του 1821.

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>