Share

Χριστίνα Τσαρδίκου

Η σκουριασμένη αύρα της ανθρώπινης ψυχής
Ένοχο και αμαρτωλό θύμα του πάθους
Μόνη της γερνά, και περιμένει.
Να επιστρέψουν τα χρόνια που γκρεμίστηκαν
Ένα ένα στο Ζάλογκο των αιώνων.

Χαμένοι καιροί.
Χαρές και ευχές,
Τραγούδια και παιδικά γέλια,
Μηχανικά βυθίζονται στο θολό
Αχέροντα του τέλους.

Παράξενες  αισθήσεις
Παίζουν κρυφτό στις σκοτεινές
και άγνωστες φυλακές του νού
Εκεί που η ζωή χάνει τα όρια της,
Εκεί ακριβώς που η ζωή, συμπληρώνει πια
Την πικρή ανάβαση του Γολγοθά της.

Μόνο η ελπίδα
Θανάσιμα τραυματισμένη,
Κράζει.
Κράζει και αποκαλεί την καινούρια ανάσταση.

© Δρ Χριστίνα Τσαρδίκου
Στα ισπανικά εδώ

One Comment so far:

  1. Παύλος Αλτίνης says:

    Πολύ καλό!!!!

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>