Share

Φαίδων Θεοφίλου

Τη νύχτα
έβλεπα στο ξιράφι της ερημιάς
να κάνει μεγάλη σχισμή στον ουρανό·
κι άνοιγαν δεξιά κι αριστερά της
δυο φύλλα γαλάζια,
ξεχειλωμένο ουρανί·
και σαν νερό το φως να χύνεται
γλείφοντας τη σχισμή.

Φως,
που με την πρώτη διαδήλωση της μοναξιάς,
εκτίθεται.

Μιλώ με τη νύχτα.
Επιφεγγαρωμένη ή αστερίζουσα.
Υγρή:
Για την αναίτια θλίψη.
Στεγνή:
Για την τρυφερή επιθετικότητα.
Απαλή:
Σαν τη μέρα σίγουρη για τον εαυτό της.

Απόσπασμα 1 από την ποιητική σύνθεση “Ελληνική Νύχτα”
Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2005
© Φαίδων Θεοφίλου

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>