Ονειρικό ακρογιάλι

Share

Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

Στου νου μου πάλι
βρέθηκα προχθές
το ολάνθιστο και μυρωμένο
Ζακυνθινό ακρογιάλι

Κι ήρθες και ξάπλωσες κι εσύ,
γλυκιά μου ζάλη,
και μ’ άφησες να πιω γουλιές κρασί
τα ολόγυμνα γαλάζια κάλλη

–   θάλασσαμάνα κι αδερφή

έτσι όπως φύσαγε απαλά
ο αγέρας του καλοκαιριού
και κούναγε ηδονικά
σαν ρώγες σταφυλιού,
μεστές, ολόγλυκες σταλιές φιλιού
τις νταντελένιες όχθες σου,

κει που λούζονται οι κόρες του Νηρέα
που πάνω τους στενάζοντας
ξεπλένονται ερωτικά
στα αφρισμένα κύματα,
οι γιοι των πέντε Ανέμων,
παφλάζοντας, σαν σκάνε ρυθμικά
–  ω, μουσική αιθέρια!  –

σα νότες που ξεφύγαν από άρπα
το δίχως άλλο θεϊκή
– από του Φοίβου άραγε ή του Ορφέα;
που κάθε αγνή ψυχή μαγεύουν
και για πάντα δέσμια κρατούν,
μέθεξη ιερή, έλξη μοιραία.

© Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *