Tο θρυλικό γεφύρι

Share

Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

( Μια νεωτεριστική μετα-γραφή )

Με ένωση πολιτισμών πάντα συνυφασμένη
Γέφυρα δεσπόζει μαγική, σαν κόρη σκαλισμένη,
Που κάτωθέ της -έρμαιο του Αιόλου- το ποτάμι ρέει.

Αχ να γεφύρωνε το τρανό των αιώνων χάσμα
Μ’ ένα του παρελθόντος θρυλικό, μα αλησμόνητο, άσμα.

Καμαρωτή καταπώς στέκει πέτρινα ορθωμένη
Τι ιστορία κρύβει στα σπλάχνα κουρνιασμένη!
Στα ματωμένα σωθικά της είναι λαξεμένη
Σε μελανές σελίδες μυστικά, πανώρια κρυμμένη :

Ζήση μικρή, φρικτά και πρώιμα τελειωμένη
Αλέκτωρ δεν σε προϋπάντησε πλέον στο λιακωτό
– η απόφαση τελεσίδικη κι ερήμην ειλημμένη –
το δείλι να σ’ αποχαιρετήσουνε σού ήτανε γραφτό,

Κόρη μικρή, Κόρη ξανθή, κόρη εκούσια πλανεμένη,
λάθρα σε ρίξανε οι Μάστοροι στου ποταμού τα βάθη
άμοιρη, πού – αλί! – είχες ευχή μα και κατάρα
με πρωτομάστορα να είσαι τάχατε στην πόλη παντρεμένη
εκείνη που πολυαγαπούσες, την τραγική την Άρτα –
πόσο μ’ αυτοθυσία ήξερες να διορθώνεις τον ανδρών τα λάθη…

Με πέτρα έτσι χτίστηκε το θρυλικό, αστέριωτο γεφύρι
μαζί με ρυάκια αστέρευτα από αίμα, ίδρο και κλάμα,
– με πόνο κι αίμα χτίζεται μαθές πάντα ένα γεφύρι –
σα μια ναυαγισμένη στου λιμανιού το βούρκο βάρκα
Κάθε καμάρα αίμα και πέτρα, πέτρα και σάρκα
σκόρπια οστά σιωπής τινάχτηκαν παντού, σα γύρη,
πέτρα που καίει σαδιστικά το νου στης κάψας το λιοπύρι.

Κι εσύ, Γυνή, αγνή και μεγαλόψυχη, υπάκουη στον κύρη
κατάρα στην κατάρα δε θέλησες τη μοίρα να στεριώσεις
και τη θυσία σου την τρομερή μ’ ευχή ’θε να ριζώσεις
διαβάτη, περαστικό, μα πιότερο κάθε ανυποψίαστη Κόρη
να δώσει ο Θεός μελλοντικά απ’ τις κακοτοπιές να σώσεις…

© Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *