Λήδρας, Πρωί προς Μεσάνυχτα

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Δρόμος αντοχής
Στις φλέβες μου κυλά η άλλη μου εποχή
Φερμένη απ’ του μάρμαρου τη λαμπερή θωριά
Την κουβαλώ καθώς ανηφορίζω  τη μοιρασμένη λεωφόρο
Καθώς και πάλι ατενίζω το σημαδεμένο μέλλον
Στις πέντε στοιχειωμένες κορυφές
Νύχτωσε πάλι  κι είναι μόλις δέκα  το πρωί
Βγήκε στους δρόμους η συνήθειά μας σκυθρωπή
Μπήκε και πάλι στις βιτρίνες
Η κατανάλωση εποχής
Γιαγιάδες με φανταχτερά κραγιόν
Γόβες, διχτυωτά καλσόν
Kαι στα παιδιά  μας ποιος θα πει τα παραμύθια;
«Και ζούσανε αυτοί καλά
Κι αύριο, θέλω, όλα να’ ναι καλύτερα…»
Μνήμες υπερπλήρεις  χωρίς διάθεση διαγραφής
Παιχνίδια που αφέθηκαν στο διάβα κάποιου άσπλαχνου καιρού
Μια κούκλα που’ χει μείνει δίχως αγκαλιές και κανακέματα
Στρατιωτάκια που ζωντάνεψαν
Για να στοχεύσουνε τα μάτια που τα χάιδευαν
Μεγαλώσαμε! Μας μεγάλωσαν!
Άσπρα μαλλιά, κατάλευκα όνειρα
Κόκκινες μέρες, απροσδιόριστες νύχτες
Το φονικό δεν ήταν στιγμιαίο
Κρατάει καιρό η διείσδυση αυτή του μαχαιριού
Αργή εκτέλεση,  βασανιστική
Μιας αθωότητας που κυνηγά ακόμη το τραγούδι της
Μες στους λειμώνες με τα ξεχασμένα στάχυα
Με  στάρι που δεν έγινε ψωμί
Να θρέψει την πληγωμένη ενηλικίωσή μας

© Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος 2010
Από την ποιητική σύνθεση με τίτλο “Αλεξ-ήνεμος”


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *