Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Share

Χάρης Μελιτάς

Α’ Βραβείο Ε.Π.Ο.Κ.
σε συνεργασία με τον «Κυπριακό Ελληνισμό»
και την Κυπριακή Πρεσβεία στην Αθήνα

Από τον Κάλβο όραμα, απ’ τον Καβάφη πνεύμα
σπαθί απ’ τον Σολωμό
από τον Παλαμά φωτιά κι απ’ τον Ελύτη ρεύμα
έκλεψα στης θυσίας του να φέρω το βωμό.

Βλογήστε με αρχάγγελοι τις πένες σας να ενώσω
μονάχα μια φορά
με στίχους πρωτολάλητους να του αφιερώσω
τραγούδι ακατάλυτο στου χρόνου τη φθορά.

Παλληκαρίδης στ’ όνομα, στα στήθια παλληκάρι
παιδί και ποιητής
οι δήμιοι λογάριασαν ο χάρος αν τον πάρει
πως δεν θα βγει ο λόγος του για πάντα νικητής.

Μα κείνος γράφει στο κελί το τελευταίο βράδυ
ωδή στη Λευτεριά
με άσπρα τριαντάφυλλα κεντάει το σκοτάδι
γλυκό κρασί συγχώρεσης κερνάει τα θεριά.

Φτάνω στο μνήμα, άναυδος, με τί πνοή να ψάλλω
σονάτα τρυφερή
ξάφνου, μπροστά μου οι ποιητές πετιόνται, δίχως άλλο,
της Κύπρου θα με μάγεψαν τα μύρα, δεν μπορεί.

Αν θέλεις στίχους άχραντους, μου λεν, σιμά του μείνε
μην έρχεσαι σε μας
στα στέκια του Παράδεισου, ο Ευαγόρας είναι
Κάλβος, Καβάφης, Σολωμός, Ελύτης, Παλαμάς.

Κι έγινε η Κύπρος μουσική, γαλάζια μονοπάτια
διαβήκαμε μαζί
ψάλλοντας στίχους του παλιούς, για τ’ άγια σκαλοπάτια
της Λευτεριάς, που ο Βαγορής, θα ψάχνει όσο ΖΕΙ.

© Χάρης Μελιτάς

Melitas Haris

About Melitas Haris

O Χάρης Μελιτάς γεννήθηκε στην Αθήνα. Κατάγεται από το νησί των Κυθήρων. Είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός του Ε.Μ.Π. και τ. καθηγητής ΑΣΠΑΙΤΕ, Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, της Ένωσης Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης και της Αμφικτυονίας Ελληνισμού. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες (Μανδραγόρας, Νουμάς, Λογοτεχνική Δημιουργία, Ίαμβος, Παρέμβαση, Γραφή Λάρισας, Νέα Αριάδνη, Άνευ, Ελευθεροτυπία, Έκφραση Καλαμάτας, Έκφραση Λέρου, 3η Χιλιετία, Νέα Σκέψη, Κελαινώ) και περιλαμβάνονται σε ανθολογίες (Χάρη Πάτση, Νέας Αριάδνης, Ποιήματα του 2008 της Κοινωνίας των Δεκάτων, Λογοτεχνική Πολυμορφία, το Ποδόσφαιρο στη λογοτεχνία κ.ά.). Στίχους του έχουν μελοποιήσει οι συνθέτες Ν. Λαρυγγάκης, Γ. Φουντούλης και Γ. Καλαϊτζόγλου. Έχει βραβευτεί από Λογοτεχνικές Ενώσεις, Πολιτιστικά Σωματεία και φορείς.

Εργογραφία: Ιστορία της τέχνης και της τεχνολογίας, εκδ. Ο.Ε.Δ.Β., Αθήνα, 1980, Η νύχτα στο πιάνο, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 1995, Πατέ στρουθοκαμήλου, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 2008, Εραστής ειδώλων, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 2009, Γλώσσα λανθάνουσα, Ποίηση, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 2010.

Ποιήματα του Χάρη Μελιτά υπάρχουν σε πολιτιστικά sites, στο διαδίκτυο. Έχει διατελέσει μέλος Κριτικών Επιτροπών σε Πανελλήνιους Διαγωνισμούς Ποιήσεως και παρουσιάσει ποιητές στο Ποιητικό Συμπόσιο του Πανεπιστημίου Πατρών, στο Πνευματικό Κέντρο Παλλήνης και στο θέατρο της Ημέρας.
Awarded, Greek, Hellas, Κύπρου αφιέρωμα, Λογοτεχνία, ΠοίησηPermalink

5 Responses to Ευαγόρας Παλληκαρίδης

  1. Pechlivanidou Evangelia-Aggeliki Ευαγγελία Αγγελική Πεχλιβανίδου says:

    Φίλε Χάρη Μελιττά
    Καλωσήρθες στη Διασπορική , που πιστεύω ότι θα γίνει η πιο ποιοτική, ξεχωριστή και προσφιλής ηλεκτρονική σελίδα.
    Έκανες την είσοδό σου με ένα υπέροχο ποίημα που δίκαια βραβεύτηκε.

  2. Δημήτρηςς Στεργιούλης says:

    ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

    Του Δημήτρη Στεργιούλη
    Επίτιμου Διευθυντή
    2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
    «ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

    Γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στα Βραγκιανά των Θεσσαλικών Αγράφων, χωριό κακοτράχαλο και άγονο , δύσβατο και δυσπρόσιτο με τα σπίτια του σκορπισμένα σε πλαγιές και γούπατα, σε ραχούλες και ισιώματα, σε λαγκαδιές και ξέφωτα, σε λογγές και διάσελα.
    Στο Σχολείο του χωριού μου έμαθα και τα πρώτα γράμματα σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς. Όταν γράφτηκα στην Πρώτη Δημοτικού , το Σεπτέμβρη του 1952, δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε δύο χρόνια από τη λήξη του εμφύλιου σπαραγμού. Η φτώχεια και η δυστυχία μάστιζε το χωριό μου.
    Κι όμως εκείνα τα δύσκολα , αλλά όμορφα μαθητικά χρόνια, τα αναπολώ με βαθιά συγκίνηση σήμερα. Νοσταλγικά θυμάμαι τη σχολική χρονιά 1956-1957, που ήμουν μαθητής της Πέμπτης τάξης στο Σχολείο της γενέτειράς μου. Ήταν η χρονιά που ήρθε νεοδιόριστος δάσκαλος στο χωριό μας, νεαρός στην ηλικία, λιγνός , καλοσυνάτος με βλέμμα σπινθηροβόλο και διαπεραστικό.
    Εκείνος ο δάσκαλος μάς συνέπαιρνε με τη διδασκαλία του. Μιλούσε κατ’ ευθείαν στην ψυχή μας.. Κάθε ημέρα εύρισκε το χρόνο να μας κάνει Ιστορία και μας μιλούσε για τους προγόνους μας , τους ήρωες και τους μάρτυρες του έθνους μας. Μας μιλούσε με πάθος για τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό που αγωνιζόταν ηρωικά την εποχή εκείνη μέσα από τις τάξεις της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. για να αποτινάξει το ζυγό της αγγλοκρατίας.
    Μας μιλούσε για το Μακάριο και τον Κυπριανό και τα μάτια του σπίθιζαν Τους προσομοίαζε με τον Παπαφλέσσα , τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και το Γερμανό Καραβαγγέλη. Μας έκανε λόγο για το Διγενή και τα στήθη του φούσκωναν από περηφάνια. Ανδρούτσο της Κύπρου τον αποκαλούσε. Τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α. τα παρομοίαζε με εκείνα του Κατσαντώνη, του Καραϊσκάκη και του Μπουκουβάλα, περίσημων και θρασυκάρδιων κλεφτών, που στα χρόνια της τουρκοκρατίας έδρασαν και στην περιοχή του χωριού μας.
    Εκείνος ο δάσκαλος έφερε και το πρώτο ραδιόφωνο στο χωριό μας, που λειτουργούσε με μια μεγάλη μπαταρία . Το ραδιόφωνο το είχε εγκατεστημένο στο δωματιάκι που είχε το διδακτήριο του Σχολείου μας από κατασκευής προορισμένου για κατοικία του δασκάλου.
    Το ραδιόφωνο εκείνο έσπασε την απομόνωση του χωριού μου. Μαθαίναμε τι γινόταν στον «έξω κόσμο», όπως έλεγαν οι συγχωριανοί μου. Αλλά δεν ήταν και λίγες οι φορές που χρησιμοποιήθηκε το ραδιόφωνο και ως ψυχαγωγικό μέσο για εμάς τα σχολιαρούδια.
    Ο δάσκαλός μας γνώριζε τις ημέρες της εβδομάδας, αλλά και τις ώρες που το ραδιόφωνο θα έβαζε δημοτικά τραγούδια .Τότε άνοιγε το παράθυρο του δωματίου του, μεγάλωνε την ένταση του ραδιόφωνου , βγαίναμε στο προαύλιο πιανόμασταν χέρι-χέρι κι ο δάσκαλος μας μάθαινε να χορεύουμε στους ρυθμούς του Τσάμικου, του Καλαματιανού και του Συρτού.
    Τα κλέφτικα τραγούδια συνέπαιρναν το δάσκαλό μας. «Είναι τραγούδια της λεβεντιάς και της παλικαριάς» μας έλεγε ∙ «είναι τραγούδια ηρωικά». Και δεν παρέλειπε να μας τονίζει κάθε φορά ότι ο τόπος μας γέννησε πολλούς ήρωες κι αν χρειαστεί θα ξαναγεννήσει άλλους τόσους κι ακόμα περισσότερους . .
    Κάθε φορά που μιλούσε ο δάσκαλός για την Ιστορία μας, τους ήρωές μας και τους μάρτυρες της πίστης μας κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα πατριωτικά του κηρύγματα με έθελγαν, τα απομνημόνευα με καταπληκτική ευχέρεια και εβδομάδες αργότερα ήμουν σε θέση να τα ανασύρω αυτολεξεί από τη μνήμη μου.
    Και σήμερα ακόμη θυμάμαι αυτούσια ολόκληρα κομμάτια από τα πατριωτικά κηρύγματα του δασκάλου μου. Φαίνεται ότι η παρέλευση πενήντα δυο χρόνων δεν μπόρεσε να τα εξαλείψει από τη μνήμη μου.
    Στις αρχές του Δεκέμβρη του ΄56 ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι θα πρέπει το Σχολείο μας να γιορτάσει τη φετινή χρονιά την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 μεγαλοπρεπώς. Γι’ αυτό επιβάλλεται από τώρα να αρχίσουμε την προετοιμασία.
    Θα ανεβάσουμε επί σκηνής δύο πατριωτικά θεατρικά έργα Το ένα έχει σχέση με τη μάχη της Αλαμάνας και το άλλο με το αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Και χωρίς να χάσει χρόνο κάλεσε στην έδρα του το μαθητή της Στ΄ τάξης Σ.Μ. και του είπε. «Πάρε αυτό το βιβλίο και όπου συναντάς το όνομα «Διάκος» θα γράφεις στο τετράδιό σου το κείμενο που ακολουθεί. Θα σταματάς το γράψιμο όταν συναντάς άλλο όνομα και θα ξαναρχίζεις να γράφεις όταν συναντάς πάλι το όνομα «Διάκος» . Αυτόν τον τρόπο γραψίματος θα ακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου. Κάθισε τώρα και μέχρι αύριο το πρωί θα πρέπει να έχεις τελειώσει το γράψιμο και να φέρεις το βιβλίο στο Σχολείο».
    Μετά ο δάσκαλος φώναξε το όνομά μου. Σηκώθηκα από το θρανίο και τον πλησίασα. « Εσύ θα υποδυθείς το Χάρτιγκ. Ό,τι είπα στο Σωτήρη. ισχύουν και για σένα . Εξηγήσεις και διευκρινίσεις δε χρειάζεσαι. Πάρε τώρα το βιβλίο και κάθισε»..
    Σε δυο εβδομάδες είχαμε γράψει τους ρόλους μας. Στους μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης που δεν θα συμμετείχαν στα θεατρικά έργα ο δάσκαλος ανάθεσε ποιήματα. Η εντολή που μας έδωσε ρητή , άγραφος νόμος θα μπορούσε να πει κανείς. Θα έπρεπε μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να μάθουμε «απ’ έξω και ανακατωτά» τους ρόλους μας.
    Οι χριστουγεννιάτικες διακοπές τελείωσαν, το σχολείο άρχισε την επαναλειτουργία του, ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι κάθε Δευτέρα-Τετάρτη και Παρασκευή και με το πέρας των μαθημάτων οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παραμένουν στο διδακτήριο για να κάνουμε τις πρόβα. Τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας θα παρέμειναν για πρόβα οι μαθητές της Στ΄.
    Οι ημέρες περνούσαν. Φθάσαμε στα τέλη Φεβρουαρίου και με το δάσκαλό μας σε θέση σκηνοθέτη η θεατρική μας απόδοση ήταν καταπληκτική. Μπήκαμε στο Μάρτη και στην όλη διαδικασία είχαν εμπλακεί και οι γονείς μας, που έπρεπε να φροντίσουν για τις στολές που θα φορέσουμε.
    Ξημέρωσε η 14η Μαρτίου 1957. Ξύπνησα πρωί και ετοιμάστηκα για το Σχολείο. Το σπίτι μου ήταν έξω από το χωριό στην τοποθεσία Μάντζερες και για να φτάσω στο Σχολείο χρειαζόμουν μισή και πλέον ώρα.
    Πέρασα από την τοποθεσία Σταυρός κι εκεί περίμενα τα παιδιά που έμειναν στο συνοικισμό Ραΐνιστα. Κι όταν αυτά κατέφθασαν συνεχίσαμε την πεζοπορία μας για το Σχολείο. Σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν στο εξωκλήσι του Αϊ-Νικόλα, ακριβώς απέναντι από το χωριό, οπότε άρχισε να χτυπά πένθιμα η καμπάνα του Αϊ-Δημήτρη.
    Κοντοσταθήκαμε για λίγο για να σκεφτούμε ποιος χωριανός μας πέθανε . Επειδή ο καθένας μας έλεγε όποιο όνομα του κατέβαινε αντιληφθήκαμε ότι κάθε περαιτέρω σκέψη θα επιμήκυνε το χρόνο μετάβασής μας στο Σχολείο και υπήρχε πιθανότητα να φτάσουμε σ’ αυτό καθυστερημένα. Κι αν θα άρχιζε το μάθημα ο δάσκαλος θα μας μάλωνε.
    Γι’ αυτό επιταχύναμε το βηματισμό μας και βρισκόμασταν στο σχολικό προαύλιο την ώρα που χτυπούσε το κουδούνι .
    Παραταχθήκαμε κατά τάξη και τριάδες, έγινε η πρωινή προσευχή και με την ολοκλήρωσή της ο δάσκαλός μας δεν έδωσε εντολή να περάσουμε στην αίθουσα, αλλά μας ανακοίνωσε ότι «εν παρατάξει» θα πάμε στον Αϊ- Δημήτρη, καθεδρικό Ναό του χωριού μας .Η απόσταση του Ναού από το Σχολείο μικρή, γι’ αυτό φθάσαμε εκεί πολύ γρήγορα.
    Ο Ιερέας του χωριού μας, ο σεβάσμιος παπα-Ματθαίος και η γιαγιά η Σαββούλα η εκκλησάρισσα (νεωκόρος) μας περίμεναν έξωθεν του Ναού στα πέτρινα πεζούλια καθισμένοι.
    Εισήλθαμε στο Ναό. Ο δάσκαλος ανέβηκε στο στασίδι του ψάλτη και ο παπα-Ματθαίος μπήκε στο Ιερό. Φόρεσε το πετραχήλι του, είπε το «Ευλογητός ο Θεός ημών…», πήρε το θυμιατό , στάθηκε στο μέσον της Ωραίας Πύλης και άρχισε να αναπέμπει επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής «του δούλου του Θεού Ευαγόρα».
    Αντιλήφθηκα αμέσως ότι ο άνθρωπος που πέθανε λεγόταν Ευαγόρας. Για τον Ευαγόρα λοιπόν χτυπούσε πένθιμα η καμπάνα του χωριού μου. Πρώτη φορά άκουγα τέτοιο όνομα. Όσο όμως κι αν βασάνιζα το μυαλό μου δε μπορούσα να εντοπίσω συγχωριανό μου με αυτό το όνομα.
    Η απορία μου έμελλε να λυθεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε η επιμνημόσυνη δέηση και πριν ο Ιερέας πει το «Δι’ ευχών» ο δάσκαλος, σκυθρωπός και φανερά στενοχωρημένος , ανέβηκε μέχρι το δεύτερο ξύλινο σκαλοπάτι του δεσποτικού θρόνου, όπου και στάθηκε. Για δευτερόλεπτα αγκάλιασε με το βλέμμα του όλους τους μαθητές του και ύστερα άρχισε το λόγο του.
    Πύρινος ο λόγος του φλογερού εκείνου δάσκαλου. Θυμάμαι, λες και ήταν χθες , πως άρχισε την ομιλία του.
    « Αγαπητά μου παιδιά,
    Συγκεντρωθήκαμε σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του 18/χρονου μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου Ευαγόρα Παλληκαρίδη., που κρέμασαν οι δόλιοι και καταχθόνιοι ‘ Αγγλοι αποικιοκράτες τα μεσάνυχτα της χθες προς σήμερον στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας , της πρωτεύουσας της Κύπρου μας, με εντολή του αιμοσταγούς τυράννου , του ξετσίπωτου εγκληματία Χάρτιγκ..
    Την εκτέλεση του μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη γνωστοποίησε στο Πανελλήνιο σήμερα το πρωί ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών»
    Όταν άκουσα από το στόμα του δασκάλου μου ότι ο Χάρτιγκ είναι ξετσίπωτος εγκληματίας και ότι αυτός έδωσε εντολή για να κρεμάσουν το μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη κρύος ιδρώτας με περιέλουσε. Τα γόνατά μου λύθηκαν, οι αρμοί του σώματός μου παρέλυσαν . Ένιωσα να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.
    Ο δάσκαλός μας συνέχιζε τον πύρινο λόγο του, αλλά εγώ δεν είχα το κουράγιο να τον παρακολουθήσω. Αποτραβήχτηκα σ΄ ένα στασίδι . Κάθισα, έσκυψα το κεφάλι , κάλυψα με τις παλάμες των χεριών μου το πρόσωπό μου και ξέσπασα σε κλάμα βουβό.
    Τα συναισθήματα που πλημμύριζαν το είναι μου ανάμεικτα. Ένιωθα μεγάλο πόνο για το θάνατο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και ταυτόχρονα απέραντη αγάπη για το πρόσωπό του, μίσος απύθμενο για το Χάρτιγκ και τους ΄Αγγλους αποικιοκράτες, ενοχές και αηδία για τον εαυτό μου , που αβασάνιστα, χωρίς προηγούμενη πληροφόρηση και περίσκεψη, δέχτηκα να υποδυθώ το ρόλο ενός ξετσίπωτου εγκληματία.
    Αυτές οι ενοχές με οδηγούσαν να σκέφτομαι πράξεις τολμηρές, αλλά δίσταζα να τις θέσω σε εφαρμογή, γιατί δεν μπορούσα να προβλέψω το είδος κα το μέγεθος των συνεπειών που θα επακολουθούσαν. Πίστευα όμως ότι αν το αποτολμούσα να υλοποιήσω τις σκέψεις, ανεξαρτήτως των όποιων συνεπειών, θα εύρισκα και πάλι την ψυχική μου ηρεμία.
    Από τις σκέψεις αυτές με απάλλαξε η αλλαγή του τόνου της φωνής του δασκάλου μου, «που στεντορεία τη φωνή», έκλεινε την ομιλία του με τούτα τα λόγια:
    «Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Ζει. Και θα ζει για πάντα στις καρδιές των Ελλήνων». Ο Ιερέας είπε το «Δι’ ευχών των Αγίων πατέρων…» και επακολούθησε το ψάλσιμο του Εθνικού μας Ύμνου..
    Τέλος βγήκαμε από την εκκλησία και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Σχολείο, όπου θα συνεχιζόταν κανονικά το μάθημα Μετά βίας τα πόδια μου άντεχαν τη μεταφορά του σαρκίου μου το οποίο «δίκην σορού» εναπέθεσα στο θρανίο μου.. Ο δάσκαλος με πλησίασε και με τακτ με ρώτησε γιατί είμαι πελιδνός.. Πρώτη φορά άκουγα αυτή τη λέξη ∙ δεν γνώριζα τη σημασία της και ούτε ζήτησα να τη μάθω εκείνη τη στιγμή. Προφασίστηκα , όμως, ότι είμαι άρρωστος και ζήτησα την άδεια να φύγω για το σπίτι μου , η οποία μου χορηγήθηκε χωρίς περιστροφές.
    Η μάνα μου παραξενεύτηκε που με είδε να επιστρέφω τόσο νωρίς από το Σχολείο και ζήτησε να μάθει το λόγο. Δεν ξέρω τι μου ήρθε και της είπα ότι ήμουν αδιάβαστος και με έδιωξε ο δάσκαλος. Θυμωμένη μου απάντησε ότι καλά με έκανε.
    Πήγα και κάθισα στην κουζίνα μας . Εκεί πήρα τη μεγάλη απόφαση και την κράτησα μυστικό επτασφράγιστο..
    Οι ημέρες περνούσαν και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω φθάσαμε στην παραμονή της 25ης Μαρτίου. Αυτή την ημέρα δεν κάναμε μάθημα. Ασχοληθήκαμε με το σημαιοστολισμό του διδακτηρίου μας, καθαρίσαμε τα μονοπάτια του χωριού μας , ασβεστώσαμε τις τουαλέτες , φορέσαμε τις στολές εμείς που θα παίζαμε τα σκετς, να μας δει ντυμένους ο δάσκαλός μας , για να επισημάνει πιθανές ατέλειες στις φορεσιές μας , οι οποίες έπρεπε να διορθωθούν στην ώρα τους.
    Στο σχολείο μας ήταν και καμιά δεκαριά νοικοκυρές. . Άλλες σφουγγάριζαν, άλλες καθάριζαν τα τζάμια, άλλες σκούπιζαν , άλλες κρεμούσαν κουρτινάκια στα παράθυρα. Αργά το μεσημέρι τα πάντα είχαν τακτοποιηθεί.
    Ξημέρωσε η 25η Μαρτίου. Όλοι οι μαθητές είχαμε συγκεντρωθεί στο προαύλιο του Σχολείου την «κεκανονισμένην ώραν ». Χτύπησε το κουδούνι,. παραταχθήκαμε κατά τάξεις και σε τριάδες. Οι μαθητές της Στ΄ ξεκρέμασαν από τους τοίχους του διδακτηρίου τις εικόνες των ηρώων του 1821 . Έπρεπε να τις πάρουμε και αυτές στην εκκλησία για να λειτουργηθούνε, καθώς είπε ο δάσκαλος. Αυτό πρώτη φορά γινόταν στο χωριό μας και έκτοτε συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
    Προέκυψε όμως ένα πρόβλημα. Ο αριθμός των εικόνων των ηρώων ήταν μικρότερος από τον αριθμό των μαθητών της Στ. Το πρόβλημα λύθηκε δίκαια και αυτοστιγμεί από το δάσκαλό μας. Τις εικόνες θα τις έπαιρναν οι μαθητές της Στ που δεν είχαν συμμετοχή στο σκετς.
    Όταν φθάσαμε στην εκκλησία μείναμε κατάπληκτοι. Τέτοια κοσμοσυρροή δεν ξαναγνώρισε το χωριό μας. Ήρθαν άνθρωποι και από τα γειτονικά χωριά, έστω και αν χρειάστηκαν δυο ώρες ποδαρόδρομο.
    Όταν τελείωσε η Θεία λειτουργία ο δάσκαλός μας μίλησε στον κόσμο για την επανάσταση του 21 και έπλεξε το εγκώμιο των ηρώων μας.
    Κατά τις 11.30΄ τα πάντα ήταν έτοιμα για την έναρξη της σχολικής μας γιορτής. Ο κόσμος στις θέσεις του, η αυλαία της σκηνής κλειστή, οι μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης, που θα παρουσιάζαμε τα σκετς, ντυμένοι και στα παρασκήνια.
    Πέντε- έξι αγόρια , που αποφοίτησαν πριν από τρία χρόνια από το Σχολείο μας – τώρα βοσκούσαν τα κοπάδια των γονιών τους- « επιστρατεύτηκαν» από το δάσκαλό μας για βοηθητικές δουλειές ήταν κι αυτά στα πόστα τους. (δύο θα άνοιγαν την αυλαία τραβώντας κάτι σχοινιά και χωρίς να φαίνονται από τους θεατές και οι υπόλοιποι θα ανέβαζαν ή θα κατέβαζαν από τη σκηνή τα απαραίτητα κάθε φορά έπιπλα ή άλλα υλικά)
    Ανακοινώθηκε στον κόσμο ότι εντός ολίγων λεπτών οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παρουσιάσουν ένα θεατρικό πατριωτικό δράμα για την Κύπρο και την Ε.Ο.Κ.Α..
    Τα λεπτά περνούσαν και η αυλαία δεν άνοιγε παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των συμμαθητών μου να ανέβω στη σκηνή.
    Ο ρόλος μου ήταν πρωταγωνιστικός . Συμμετείχα σχεδόν σε όλες τις σκηνές του έργου. Χωρίς τη δική μου παρουσία το έργο δεν μπορούσε να παιχθεί.
    Βλέποντας ο δάσκαλος ότι καθυστερεί το άνοιγμα της αυλαίας ήρθε στα παρασκήνια κι εκεί πληροφορήθηκε ότι υπαίτιος για την καθυστέρηση ήμουν εγώ. Με κοίταξε με ύφος αυστηρά και μου έδωσε εντολή να ανέβω αμέσως στη σκηνή Αφού αρνήθηκα να υπακούσω στην εντολή του, ο δάσκαλος άλλαξε τακτική. Το έριξε στα παρακάλια. Δυστυχώς όμως ήμουν αμετάπειστος.
    Στα παρασκήνια ήρθε και η μάνα μου «ευθύς ως επληροφορήθη τα καθέκαστα» και άρχισε τα παρακάλια. Μόνο μετάνοιες δεν μου έκανε. η καημένη.
    Με τα πολλά πείστηκα κι ανέβηκα στη σκηνή. Κάθισα στην πολυθρόνα που είχαν εκεί τοποθετήσει και για να ταιριάζει και στο βαθμό του «στρατάρχη» που έφερα την είχαν επενδύσει με μια φλοκάτη κατακίτρινη.
    Η αυλαία άνοιξε. Χωρίς κανένα δισταγμό σηκώθηκα από την πολυθρόνα έκανα μερικά βήματα, προχώρησα στο μπροστινό μέρος της σκηνής και με φωνή σταθερή είπα:
    «Εγώ ξετσίπωτος εγκληματίας σαν το Χάρτιγκ δε γίνομαι. Δεν θέλω να παίξω το ρόλο του Χάρτιγκ. Ο Χάρτιγκ είναι εγκληματίας. Το ακούτε; Είναι ξετσίπωτος εγκληματίας. Σκότωσε τον Κύπριο μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη».’Εκανα στροφή επί τόπου και έφυγα από τη σκηνή προς τα παρασκήνια.
    Η μάνα μου και ο δάσκαλος με ακολούθησαν κατά πόδας . Ο παπα-Ματθαίος άρχισε να χειροκροτεί και κοντά σ’ αυτόν και οι συγχωριανοί μου, χωρίς να γνωρίζουν γιατί χειροκροτούν. Αγράμματοι άνθρωποι ήταν. Ίσως να σκέφτηκαν ότι αφού χειροκροτεί ο παπάς κάτι θα ξέρει αυτός .Γιατί λοιπόν να μη χειροκροτήσουμε κι εμείς;
    Κι ενώ το χειροκρότημα συνεχιζόταν ακούστηκε η βραχνή φωνή του παπα-Ματθαίου που έλεγε στη μάνα μου να με αφήσει ήσυχο. ‘Υστερα από την παρέμβαση του παπά ο δάσκαλος ανέβηκε στη σκηνή και εξήγησε στους χωριανούς μου ποιος ήταν ο Χάρτιγκ. και ποιος ο Παλληκαρίδης. Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι η θεατρική παράσταση που θα παρουσίαζαν οι μαθητές της Ε΄ τάξης ματαιώνεται και ότι θα παρουσιασθεί μόνο το πατριωτικό δράμα «Αθανάσιος Διάκος».
    Τότε ήταν που σηκώθηκε θύελλα χειροκροτημάτων. Έτσι βρήκα την ευκαιρία να φύγω από το Σχολείο , χωρίς να γίνω αντιληπτός και ντυμένος Χάρτιγκ κατευθύνθηκα στο σπίτι του μπάρμπα-Αποστόλη αναζητώντας καταφύγιο. Την αλλαξιά των ρούχων μου τη γιορτινή την εγκατέλειψα στο Σχολείο.
    Επειδή το σπίτι ήταν κλειστό κατάλαβα ότι θα ήταν στο Σχολείο ο μπάρμπα-Αποστόλης και η γυναίκα του η θεια-Διαμάντω. Περίμενα στην αυλή αρκετή ώρα μέχρι που ήρθαν. Σαν με είδε η θεία μου ντυμένο στρατηγό έσκασε στα γέλια. Της είπα να αφήσει τα αστεία , γιατί εγώ πεινούσα. Με συμπόνεσε και μου έφερε ψωμί και τυρί για φαγητό. Σαν νύχτωσε ήρθε ο πατέρας μου και με πήρε στο σπίτι.
    Την άλλη ημέρα παρέα με τον πατέρα μου πήγα στο Σχολείο. Ο πατέρας μου και ο δάσκαλος συζήτησαν για λίγο κατ’ ιδίαν , ενώ εγώ κάθισα στο θρανίο μου. Φεύγοντας ο πατέρας μου άρχισε κανονικά το μάθημα, χωρίς να μου κάνει καμία παρατήρηση ο δάσκαλος..
    Τα χρόνια πέρασαν. ΄Εγινα και ο ίδιος δάσκαλος .Υπηρέτησα στη δημόσια εκπαίδευση για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια . Πέρασαν από τα χέρια μου εκατοντάδες ελληνόπουλα. Εργάστηκα σκληρά για να τα μάθω να ακουμπάνε με σεβασμό κι ανατριχίλα στα δάκρυα και τα κόκαλα των προγόνων τους. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα πρέπει τα παιδιά μας να αποκτήσουν αίσθηση ιθαγένειας και αίσθηση συνέχειας . Να ξέρουν από πού έρχονται και πού πηγαίνουν .
    Κάθε ημέρα και για 36 ολόκληρα χρόνια , μιμούμενος το δάσκαλό μου, μιλούσα στους μαθητές μου για την Κύπρο και την Ιστορία της. . Τους μιλούσα για τον Παλληκαρίδη, το Μάτση, το Λένα, το Μαυρομάτη , τον Κουτσόφτα, τον Παναγίδη, τον Αυξεντίου, τον Καραολή, το Δημητρίου, το Μάρκο Δράκο , το Ζάκο, το Μιχαήλ, τον Πατάτσο, το Μακάριο, το Διγενή,
    Ως Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου κίνησα τη διαδικασία και δόθηκε σ’ αυτό το όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ..Στο δε προαύλιο του Σχολείου, με ενέργειές μου, η Βουλή των Ελλήνων έστησε την προτομή του
    Τον Παλληκαρίδη τον ευγνωμονώ , γιατί από το περιστατικό που καταγράφω συνάγεται ότι αυτός ήταν ο υπαίτιος που αγάπησα το νησί του με όλη τη δύναμη της ψυχής μου
    Ο Παλληκαρίδης με παρώθησε να επισκεφτώ την Κύπρο πολλές φορές. Αυτός οδήγησε τα βήματά μου στα σπιτικά των αδελφών του και στη γενέθλια γη του την Τσάδα.. Αυτός με παρώθησε να γνωρίσω συμμαθητές και φίλους του, συναγωνιστές και συντρόφους του. Ο Ευαγόρας με παρακίνησε να επισκεφτώ τα κρησφύγετα και τα λημέρια του. στα βουνά της Πάφο. Αυτός μου υπαγόρευσε να καταγράψω το περιστατικό της πρώτης γνωριμίας μας. Μιας γνωριμίας οπωσδήποτε φανταστικής, αλλά για μένα βιωματικής
    Ευαγόρα ! , Αδελφέ μου Ευαγόρα, σε ευγνωμονώ. Σε διαβεβαιώνω ότι όσο οι δυνάμεις μου, φυσικές και πνευματικές, το επιτρέπουν θα αγωνίζομαι για να παραμείνει άσβεστο το καντήλι της μνήμης σου.-

  3. Melitas Haris Χάρης Μελιτάς says:

    Aγαπητέ Κε Μανώλη Στεργιούλη.
    Διάβασα το συγκλονιστικό κείμενό σας για τον Αθάνατο Ήρωα-Ποιητή
    ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ.Τόσο για σας,όσο και για τον αδελφό σας
    Κο Μανώλη Στεργιούλη μου έχει γράψει η Κα Γεωργία Παλληκαρίδου-
    Ποσπορή,η οποία σας αναφέρει ως Πνευματικούς Αδελφούς του
    ΕΥΑΓΟΡΑ.Γνωρίζω ότι πρωτοστατείτε σε πολλές εκδηλώσεις και
    κινείτε τα νήματα για την μνημοσύνη του παλληκαριού,όπου βρεθείτε.
    Η θυσία Του, έχει εμπνεύσει πλήθος ποιητών μεταξύ αυτών κι εμένα
    τον ταπεινό.Εύχομαι να είστε καλά και ελπίζω ότι σύντομα θα
    επικοινωνήσουμε Μετά τιμής,Χάρης Μελιτάς.

  4. Δημήτρης Μ.Στεργιούλης says:

    « Γεφύρι Τούρκος κι αν γενεί πάνω του μην περάσεις»

    του Δημήτρη Στεργιούλη
    Επίτιμου Διευθυντή’2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
    «ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

    Διακαής πόθος των Τούρκων είναι η ένταξη της χώρας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός ο τουρκικός πόθος βρίσκεται σε πλήρη εναρμόνιση με την επιθυμία των Αγγλοαμερικάνων να δουν την Τουρκία πλήρες μέλος της Ε.Ε. Ο λόγος προφανής. Η Τουρκία πρόθυμα θα αναλάβει το ρόλο του “Δούρειου Ίππου” για εξυπηρέτηση των ανόμων συμφερόντων των “μεγάλων πατρώνων τους “στους κόλπους της Ε.Ε., έστω κι αν αυτά έρχονται σε ευθεία αντίθεση, ακόμα και συγκρουσιακή, με θεμελιώδεις αρχές και αξίες της Ευρώπης. Κι αυτό δεν είναι δύσκολο, γιατί το σύνολο των Τούρκων και Άγγλων Ευρωβουλευτών θα είναι τέτοιο που δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα έχει “δύναμιν του δεσμείν και λύειν” στα ευρωπαϊκά δρώμενα.
    Απορίας άξιον το γεγονός ότι υπάρχει ικανός αριθμός ευρωπαίων ηγετών που τάσσεται αναφανδόν υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Σκεφτείτε το μέγεθος της αφροσύνης τους. Ηγεσίες ευρωπαϊκών χωρών να είναι πρόθυμες, με την ψήφο τους, να αναθέσουν ηγετικό ρόλο στην Ε.Ε. σε μια ασιατική χώρα, που η πολιτισμική τους κληρονομιά και ο αξιακός της προσανατολισμός δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Και σαν να μην έφτανε αυτό ο Ερντογάν και οι περί αυτόν διακηρύσσουν και κατηγορούν ευρωπαϊκές χώρες, ότι θέλουν να κάμουν την Ε.Ε. “χριστιανικό κλάμπ”.
    Δυστυχώς, όμως, δεν βρέθηκε ούτε ένας Ευρωπαίος ηγέτης να του πει. Κύριε Ερντογάν, εμείς οι Ευρωπαίοι είμαστε χριστιανοί, όπως εσύ είσαι μουσουλμάνος. Μήπως έχεις τη γνώμη ότι πρέπει να αλλάξουμε την πίστη μας για να σε υποδεχτούμε στους κόλπους μας; Και κάτι ακόμα. Το εδαφικό κομμάτι της Τουρκίας, που εφάπτεται της Ευρώπης (η Ευρωπαϊκή Τουρκία), είναι προϊόν τουρκικής κατάκτησης και κατά συνέπεια δεν σας νομιμοποιεί να υποδύεσθε τον Ευρωπαίο, ούτε να χρησιμοποιείτε, πολλώ δε μάλλον , να επιδεικνύετε την ταυτότητά του . Όση σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο, άλλη τόση σχέση έχει και η Τουρκία με την Ευρώπη.
    Και όσον αφορά στις ευρωπακές χώρες, που δεν είναι όμορες με την Τουρκία, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι οι ηγέτες τους βλέπουν την αυτή τη χώρα σαν μια μεγάλη αγορά και προσδοκούν οικονομικά ωφέλη. Η δική μας πολιτική ήγεσία, όχι στο σύνολό της βέβαια, που υποδύεται το διαπρύσιο κήρυκα της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. τι προσδοκά από την ένταξη των Τούρκων; Εθελοτυφλεί ή δεν εθελοτυφλεί;
    Εύλογα διερωτάται κανείς: με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. θα αλλοιωθεί, ναι ή όχι, ο δημογραφικός χαρακτήρας της Πατρίδας μας, από Καστελορρίζου μέχρι Κερκύρας και από Θράκης μέχρι Κρήτης; Το πώς δεν νομίζω ότι χρειάζεται επεξηγήσεις αφού είναι γνωστό ότι στην εδαφική επικράτεια των κρατών μελών της Ε.Ε. είναι ελεύθερη η διακίνηση και εγκατάσταση πολιτών οιουδήποτε κράτους-μέλους σε οιαδήποτε χώρα-μέλος.
    Γιατί επιμένουμε να αγνοούμε τον τρόπο και τα μέσα που μετήλθαν οι Τούρκοι και τελικά τουρκοποίησαν την Αλεξανδρέττα; Μήπως και σήμερα ακόμα, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και των διεθνών θεσμίων, απροσχημάτιστα δεν επιδίδονται στην αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της Κύπρου; Τόσο ανιστόρητοι είμαστε; Ή έχουμε τη σφαλερή εντύπωση ότι σήμερα άλλαξαν οι εποχές! Κι αν όντως έτρεξε από τότε πολύ νερό στο αυλάκι της Ιστορίας οι Τούρκοι δεν άλλαξαν. Παρέμειναν και θα παραμείνουν οι ίδιοι. Άπληστοι και άρπαγες, βέβηλοι και ανόσιοι, βάρβαροι και αχάριστοι, δόλιοι και καταχθόνιοι, υστερόβουλοι και χαμερπείς, αιμοδιψείς και αιμοβόροι ( στον κ. Ντάουνερ συνιστώ να μελετήσει εμβριθώς το κεφάλαιο της Ιστορίας που αναφέρεται στη σφαγή των Αυστραλών, από τους Τούρκους, στην Καλλίπολη).
    Αν πάλι έχουμε την εντύπωση ότι η ένταξη των Τούρκων στην ευρωπαϊκή οικογένεια θα τους εξανθρωπίσει και θα αμβλύνει τις επεκτατικές τους βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας, πλανώμεθα πλάνην οικτράν.
    Είναι καιρός να «διακηρύξωμεν ευθαρσώς και εντίμως» ότι: “΄Εστ’ αν ο ήλιος την αυτήν οδόν ίοι” (όσο ο ήλιος ακολουθεί την ίδια πορεία) η Ελλάδα δεν θα ψηφίσει την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.
    Αλλά έχουμε και άλλο παραλογισμό της Τουρκίας. Δεν αναγνωρίζει, λέει, την Κυπριακή Δημοκρατία. Οσάκις αναφέρεται σ’ αυτή Κυπριακή Διοίκηση την αποκαλεί.
    Ούτως εχόντων των πραγμάτων είναι καιρός να αντείπουν οι αδελφοί μας Κύπριοι. Πώς είναι δυνατόν υποψήφια για ένταξη χώρα, τουτέστιν η Τουρκία, να μην αναγνωρίζει κράτος , πλήρες μέλος της Ε.Ε., τη στιγμή που γνωρίζει ότι από την ψήφο αυτού του ανύπαρκτου , κατά την Τουρκία, κράτους εξαρτάται η ένταξή της στην Ε.Ε.; Αβασάνιστα προκύπτει ότι και η Κύπρος πρέπει να ρίξει αρνητική ψήφο για ένταξη των μεμέτηδων στην Ε.Ε. και να ανακοινωθεί σ’ αυτούς ότι ο “Κανένας αρνείται την εισδοχή τους στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
    Και αφήνω τη σκέψη μου να πάει παραπέρα. Αφού “ταύτα διακηρύσσει ο Ερντογάν” δεν βρέθηκε ένας ηγέτης κράτους-μέλος της Ε.Ε. να του πει καθαρά και ξάστερα. Φίλε μου, τόσο υποτιμάς τη νοημοσύνη μας ; Δηλαδή όλοι εμείς είμαστε ηλίθιοι που αναγνωρίζουμε την Κυπριακή Δημοκρατία και μόνο εσύ είσαι έξυπνος; Και στο κάτω-κάτω της γραφής , γιατί επιθυμείς να ενταχθείς σε μια ένωση που έχει στους κόλπους της ανύπαρκτο κράτος”; Αν συνέβαινε κάτι παρόμοιο είναι πλέον ή βέβαιο ότι οι Τούρκοι θα άλλαζαν βιολί. Τέτοιος είναι ο χαρακτήρας τους. Είναι από γεννησιμιού τους θρασύδειλοι και αναξιοπρεπείς. Όταν συναντήσουν εμπόδια αφήνουν κατά μέρος τον “τσαμπουκά” και αρχίζουν τους τεμενάδες.
    Σε κάθε περίπτωση και σε ό, τι αφορά στις όποιες δοσοληψίες μας με τους Τούρκους δεν πρέπει να ξεχνάμε τη ρήση : « Γεφύρι Τούρκος κι αν γενεί πάνω του μην περάσεις»

  5. Δημήτρης Στεργιούλης says:

    Ο Εgemen Bagis, ο αμετροεπής υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της Τουρκίας.

    Γράφει ο Δημήτρης Στεργιούλης

    O Egemen Bagis είναι υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της Τουρκίας. Ο εν λόγω κύριος είναι αμετροεπής και αλλαζών. Οσάκις χρειασθεί να ανακοινώσει τις θέσεις της Κυβέρνησής του το λεκτικό των δηλώσεών του καταμαρτυρεί άνδρα επηρμένο και…..
    οιηματία. Παραγνωρίζει, φαίνεται, ότι η έπαρση και η οίηση συγκροτούν δίδυμο κακού συμβούλου στην ενάσκηση της πολιτικής τέχνης πολλώ δε μάλλον της εξωτερικής πολιτικής.

    Ο Bagis, σε λίαν πρόσφατες δηλώσεις του, απείλησε προκλητικά και απροκάλυπτα την Κυπριακή Κυβέρνηση με την αποστολή του τουρκικού στόλου σε περίπτωση που η Λευκωσία προχωρήσει στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων που βρίσκονται στην ΑΟΖ της Κύπρου.
    Και επειδή το πολύ της έπαρσης γεννά παραφροσύνη ο αλάστωρ Τούρκος αξιωματούχος μας είπε «ότι ο τουρκικός στρατός και στόλος έχουν εκπαιδευτεί προκειμένου να αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προκλήσεις». Και,προκλητικότατα, πρόσθεσε:

    «Αυτές οι έρευνες για τις εξορύξεις στη θαλάσσια περιοχή που δεν τους ανήκει είναι παράνομη και ότι η Τουρκία θα αξιοποιήσει κάθε δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο για να κάνει αυτό που πρέπει».

    Όσον αφορά στην απειλή που επισείει επί των κεφαλών μας ο Βagis (λέω επί των κεφαλών μας γιατί Κύπρος και Ελλάδα είναι οι δύο πυλώνες του Ελληνισμού) «για εκπαίδευση του τουρκικού στόλου και στρατού για αντιμετώπιση τέτοιων προκλήσεων» εμείς οι Έλληνες (Ελλαδίτες και Κύπριοι) συζητήσαμε με, το γνωστό στους Τούρκους πρόγονό μας, Γεώργιο Καραϊσκάκη για το τι πρέπει να κάνουμε, ύστερα από τις τουρκικές απειλές.
    Κι εκείνος μας απάντησε:

    «Κάντε πρώτα μια σύσκεψη με τον μπούτζο σας και μετά ελάτε να το κουβεντιάσουμε».

    Και που λες Bagis η σύσκεψη τελείωσε και το μήνυμα που σου στέλνουμε είναι λακωνικό και κρυστάλλινης διαύγειας και συν τοις άλλοις έχει και την έγκριση του Καραϊσκάκη:

    «Στον μπούτζο μας»

    Κι εμείς έχουμε και στόλο και στρατό κι αν χρειασθεί να μετρηθούμε ούτε θα σας φοβηθούμε, ούτε θα δειλιάσουμε. Ένας παλιός πολιτικός μας, μπροστά από πενήντα πέντε χρόνια και με αφορμή και πάλι του Κυπριακό και σε ανάλογες με τις τωρινές απειλές σάς είχε διαμηνύσει:

    «Ο πόλεμος είναι τρέλα. Αν η Τουρκία ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου η Ελλάδα θα την ακολουθήσει». Αυτή η δήλωση έχει διαχρονική αξία για τους Έλληνες, που σημαίνει ισχύει ίσαμε σήμερα.

    Και ερχόμαστε τώρα στην εκπαίδευση του στρατού και στόλου σας για την οποία καυχάσθε. Φτου να μη βασκαθείτε. Σε τέτοιο υψηλό βαθμός εκπαίδευσης βρίσκεται ο στρατός σας, ώστε σε πρόσφατη άσκηση προσομοίωσης για κατάληψη νησιού (προφανώς ελληνικού) κανονιοβόλησαν την εξέδρα των επιτελών. Αυτοεξεφτελιστήκατε κατά το δη κοινώς λεγόμενον. Προς τι λοιπόν ο κομπασμός;

    Αν προσδοκάτε ότι στην παρούσα περίσταση θα βρείτε την Κύπρο και την Ελλάδα, όπως το 1974, που ο Αττίλας έκανε αποβίβαση και απόβαση στη Μεγαλόνησο καλό θα είναι να αναθεωρήσετε άποψη, γιατί θα βρεθείτε προ εκπλήξεων.

    Φαίνεται ότι η έπαρση και η οίηση δεν συγκροτούν κακό συμβουλευτικό δίδυμο, αλλά ταυτόχρονα προκαλούν και σύγχυση και κατ’ ακολουθία διανοητική παράκρουση. Άλλως πως δεν δικαιολογείται η παραληρηματική άποψη του Βagis « ότι είναι παράνομη η ενέργεια της Κυπριακής Κυβέρνησης σε εξορύξεις σε θαλάσσια περιοχή που δεν της ανήκει».

    Και τίθεται το ερώτημα: Αν δεν ανήκει αυτή η θαλάσσια περιοχή στην Κύπρο , τότε σε ποιον ανήκει; Μπορείτε να μας τον κατονομάσετε; Ίσως ισχυριστείτε ότι έχει λόγο και το ψευδοκράτος του Έρογλου. Αν πιστεύετε κάτι παρόμοιο σας πληροφορούμε ότι στη Βόρειο Κύπρο δεν υφίσταται κανένα κράτος. Αυτό το μόρφωμα, που αποκαλείται κράτος, είναι δημιούργημα παράνομης στρατιωτικής εισβολής καταδικασμένης από τον κατ’ εξοχήν Διεθνή Οργανισμό, τον Ο.Η.Ε, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν πρόκειται ουδέποτε να αναγνωρισθεί ως κρατική οντότητα. Όσο γρηγορότερα το αντιληφθείτε τόσο το καλύτερο για εσάς..

    Κι ας προχωρήσουμε λίγο παραπέρα. Ισχυρίζεσθε ότι η θαλάσσια περιοχή στην οποία θα κάνει έρευνες και εξόρυξη φυσικού αερίου η Λευκωσία δεν της ανήκει κατά συνέπεια είναι παράνομη. Για να ασπαστούμε την άποψή σας θα θέλαμε να μας κατονομάσετε έστω και μια άλλη χώρα που να έχει την ίδια με εσάς άποψη. Δύνασθε;;;

    Και κάτι ακόμα: Αποφαίνεσθε ότι η θαλάσσια των ερευνών περιοχή δεν ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Για να είναι έγκυρη η άποψή σας θα πρέπει να μας πληροφορήσετε σε ποια νομολογία την στηρίζετε. Αν ποιήσετε μνείαν του οθωμανικού δικαίου θα μας επιτρέψετε να σας υπενθυμίσουμε ότι η ισχύς και η εφαρμογή του εξαντλείται εντός των ορίων της τουρκικής επικράτειας.
    Δεν νομίζετε ότι γίνεσθε καταγέλαστοι όταν διακηρύσσετε ότι η Τουρκία θα αξιοποιήσει κάθε δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο για να κάνει αυτό που πρέπει.

    Βρε θεομπαίχτες για ποιο Διεθνές Δίκαιο κάνετε λόγο; Εσείς που στην περίπτωση της Κύπρου έχετε ποδοπατήσει όλα τα άρθρα του Διεθνούς Δικαίου και έχετε γράψει στα παλιά σας παπούτσια διεθνή θέσμια και ειωθότα επικαλεστείτε τώρα τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Κάνετε λόγο για κανόνες διεθνούς δικαίου εσείς που καταδικαστήκατε με αυτούς τους κανόνες ως βέβηλοι λεηλάτες της Κύπρου.

    Ίσως μερικοί με κακοχαρακτηρίσουν, δάσκαλος ων, να χρησιμοποιώ τέτοιο ύφος και ακατονόμαστες λέξεις. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, γιατί ο Bagis είναι Τούρκος και οι Τούρκοι δεν καταλαβαίνουν άλλη γλώσσα.

    Ο Δημήτρης Στεργιούλης είναι Επίτιμος Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου «ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>