Κοσμολογία

Share

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΩΡΑΣ!

Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν η σκέψη όλων των νοήμων
όντων, είναι μέρος μιας γενικότερης σκέψης, αυτής,
της δημιουργίας. Της δημιουργίας που όπως είπε ο Ηράκλειτος,
κανείς δεν δημιούργησε, αλλά εκεί ήταν κι εκεί θα είναι για
πάντα. Όλα είναι ένα και το ένα όλα και όλα κυβερνούνται με
την ίδια λογική, που κυβερνά το ένα;

Δεν υπάρχει κάτι που να είναι άσκοπο σ αυτό τον κόσμο και να
μην έχει ρόλο και προορισμό. Το κάθε τι είναι και μια μορφή
ενέργειας που τροφοδοτεί και θρέφει κάτι άλλο. Είμαι έτοιμος
να πιστέψω, ότι από εμάς τα νοήμονα όντα απαρτίζεται και
τροφοδοτείτε ο νους της δημιουργίας και αντιστρόφως και
ότι η δημιουργία διαθέτη όλους εκείνους μηχανισμούς όπου
αξιολογούνται τα πάντα σύμφωνα με την γνησιότητα και το
υγιές τους και η, αφομοιώνονται αυτά υπό μορφή κοσμικής
ενέργειας, η απορρίπτονται;

αναρωτιέμαι επίσης, αν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας,
είναι η κυκλοφορία «του αίματος»(χρόνου) «στις φλέβες
της δημιουργίας» και τυχόν στάση, η προσπάθεια
διαφοροποίηση μας απ’ αυτή τη πορεία, μας θέτει
εκτός πραγματικότητας, (εκτός της ροής των πραγμάτων)
με αποτέλεσμα να σερνόμαστε έρμαια από την αμετάκλητη
ορμή της, ζητώντας πανικόβλητοι έλεος και συγχώρεση,
από ποιον; Και γιατί;

Τίποτα δεν θα είναι ακατόρθωτο (κατά τη γνώμη μου) για τον
άνθρωπο που θα αφεθεί απρόσκοπτα να γνωρίσει τον εαυτό του
και το ρόλο του, ούτε υπάρχουν στόχοι απραγματοποίητοι, αν
δουλέψει συστηματικά και πειθαρχημένα, μέσα στα πλαίσια των
φυσικών νόμων και των αξίών που εκπροσωπούν, αφού πρώτα
κερδίσει με την γνησιότητα των προθέσεών του, την εύνοιά τους.

Η φύση, μας έχει αποδείξει επανειλημμένα, ότι δεν ανέχεται
τη νοθεία, είτε αυτή είναι υλική, είτε πνευματική. Δηλαδή,
τα σάπια δεν τρώγονται, ποτέ κι από κανένα, είτε αυτά είναι
υλικά, είτε πνευματικά. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε
αυτό, τόσο πιο γρήγορα θ’ αποβάλουμε τις κοντόφθαλμες
επιδιώξεις μας που με την αδυναμία τους ν’ αντέξουν στο
χρόνο μας προκαλούν την ηττοπάθεια και το αίσθημα της
δήθεν ασημαντότητά μας, απέναντι στη πολυπλοκότητα
των φυσικών φαινομένων.

Πάρα κάτω θα προσπαθήσω να υποστηρίξω τις πεποιθήσεις μου
για τη σημαντικότητα του ανθρώπου. Θα αναφερθώ σε ορισμένες
υποθέσεις επιστημόνων που αν είναι εφικτές, θα αναβάθμιζαν
το ρόλο του ανθρώπου και θα τον καθιστούσαν πρωταγωνιστή
των εξελίξεων και κύριο της μοίρας του.

Ο Αμερικανός αστροφυσικός Καρλ Σαγκάν υποστηρίζει ότι
αν η ατμόσφαιρα του πλανήτης Αφροδίτη (που είναι καλυμμένη
από ένα στρώμα από σύννεφα πάχους 160 μιλίων) «βομβαρδιζόταν»
με αρκετούς τόνους από κυανά φύκια, που θα μεταφερόταν με
διαστημόπλοια από τον πλανήτη μας και τα οποία έχουν την
ιδιότητα να παράγουν οξυγόνο και σύμφωνα με τον Σαγκάν θα
δημιουργούσαν τις συνθήκες εκείνες που θα προκαλούσαν την
βροχή στον πλανήτη. Ο Σαγκάν υποστηρίζει, πως αν αρχίσει
βροχή στον πλανήτη, αυτή θα διαρκέσει για αρκετούς αιώνες,
στη διάρκεια της οποίας, θα σχηματιζόταν θάλασσες και Ωκεανοί
και άρα συνθήκες παρόμοιες με αυτές της γης.

Αν υποθέσουμε ότι Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (για τους γνωστούς λόγους) δεν ανέκοπτε βίαια τις επιστήμες και την έρευνα.
Λογικά την πρόοδο που έχουμε σήμερα, θα την είχαμε πριν
χίλια περίπου χρόνια. Τώρα και πάντα υποθετικά, αν το
σχέδιο του Σαγκάν είχε τεθεί σ’ εφαρμογή από τότε, ίσως
σήμερα, να είχαμε ένα πλανήτη παρόμοιο με τη γη, έτοιμο
να μας φιλοξενήσει και έτσι το πρόβλημα του υπερπληθυσμού
θα είχε λυθεί πριν καν εμφανιστεί. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει
και μες άλλους πλανήτες, όπως ο Άρης που με την παρέμβαση
μιας υψηλής τεχνολογίας που θα είχε και τους πόρους
και την θέληση, δεν θα ήταν απίθανο να δημιουργηθούν οι
κατάλληλες συνθήκες που θα φιλοξενούσαν τον άνθρωπο…..

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει και τα πιο
τολμηρά του όνειρα, ακόμα κι αυτό της αθανασίας, αν αποβάλει
από τη ζωή του τις δεισιδαιμονίες και αυτά που του τις προκαλούν.
Η παράταση του ορίου ζωής και οι έρευνες που γίνονται σήμερα
γι αυτό το θέμα, κατά τη γνώμη μου, δεν προσφέρουν κάτι
πραγματικά ουσιαστικό, αλλά μερικά επιπλέον βασανισμένα
χρόνια στα κουρασμένα και γέρικα κορμιά μας.

Απεναντίας(όταν έρθει η ώρα) δεν θα είχα καμιά αντίρρηση να
γίνω το πρώτο «πειραματόζωο» που θα αποκτούσε με εξελιγμένες
επιστημονικές μεθόδους, το ομοίωμά του και θα προσπαθούσα
με όλα τα επιστημονικά και μη, μέσα, να μετακομίσω στο
καινούργιο μου, νεανικό σώμα……….»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τι κι΄ αν σκόνη αν γίνω
που το χρόνο ακολουθεί
η νόημα ακατάληπτο
ξεκομμένο στις αποσκευές του

Σημασία έχει μόνο!
ότι θα παρευρεθώ!
Στη πιο ξέχωρη ώρα!

που θα γιορτάζει ο άνθρωπος
την ενθρόνισή του στη νόηση
της δημιουργίας
και θα λάμπει στο πρόσωπό του
η υπερηφάνεια
της Θεϊκής του καταγωγής.

© Michael Pais

http://alasinos.blogspot.com/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *