Πρόσφυγας του “Δεν ξεχνώ”

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Ω! ανυπότακτη αρχοντιά λεβεντομάνας Κύπρου,
όψη τιμής αέναης, πνεύματος αθανάτου,
εδάφους ερυθρόβρεχτου μ’ αίμα ηρώων νέων
που γέννησες και άκλαυτοι γυρίσανε στο χώμα…

Κρατήσου, η ώρα έρχεται, και η δικαίωσή σου
ηττοπαθείς ανάξιοι λαούς δεν κυβερνούνε
μα χάνονται στα τάρταρα, γυμνοί και ντροπιασμένοι 
ούτε ξαναγυρίζουνε σε φαύλες διοικήσεις.

Το χώμα μας πια χόρτασε με αίμα των ηρώων,
με κόρες που βιάστηκαν μέσα στο σπιτικό τους,
με γενεές αγωνιστών, με γέρους των δακρύων
με προσφυγιάς μικρά παιδιά, με αδικοχαμένους.

Δεν σε ξεχνώ φρικτή θωριά στου Ισαάκ το φόνο
έδειξες μίσος έντονο στα σύρματα ντροπής τους
Δεν σε ξεχνώ φτιαχτή σκλαβιά όσα και να περάσουν
πότιζες χρόνια με ψευτιές τον κόσμο του νησιού μας.

Δεν σε ξεχνώ σαθρή ψυχή που έπεφτες στο χώμα
από μαχαίρι των εχθρών και βόλι των συμμάχων. 
Το βλέπουνε το αίμα σου να τρέχει σαν ποτάμι
που να χυθεί όλο ζωή, να πάει να τους πνίξει.

Δεν θα ξεχάσω το βορρά, θα υπομένω πάντα
να φτάσει χρόνος  που κανείς δεν θα το περιμένει
ορεσιβίων λεβεντιά θ’ ανέβει στα βουνά σου
από το δίκιο θα πιαστεί για λευτεριά του τόπου.

Ιάκωβος Γαριβάλδης
Διασκευή από το πεζοτράγουδο
βιβλίο “74 υπό σκιάν

εκδόσεις ‘Ναυτίλος’, 1998

[youtube 4t-CO–AMYM 600 400]

3 Replies to “Πρόσφυγας του “Δεν ξεχνώ””

  1. Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοιοι στίχοι να ανασύρουν από το υποσυνείδητο όσα, ενώ φαίνονται ξεχασμένα, έχουν παραμείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στις καρδιές των απανταχού Ελλήνων. Ειδικά αυτό τον καιρό των νέων δοκιμασιών, της γενικής μειωτικής προσπάθειας του έθνους, της εμφανούς έλλειψης προσωπικοτήτων, της ανεπάρκειας ιδανικών, στίχοι όπως αυτοί, μας αναπτερώνουν το ηθικό και ξαναθυμίζουν στον Έλληνα το θετικό πείσμα του, που τον έβγαζε πάντα από τα αδιέξοδα. Υπέροχοι στίχοι, με δύναμη στις λέξεις και ελπίδα στα μηνύματα. Τη δύναμη αυτή ενισχύει και ο δεκαπεντασύλλαβος ρυθμός, που τους δίνει μια λεβεντιά και μια μουσικότητα δημοτικού τραγουδιού, κατά την απαγγελία.
    Άκρως ενδιαφέρον και το βίντεο που ακολουθεί και συμπληρώνει αυτά τα μηνύματα των στίχων. Ευχαριστούμε.
    Άρις Αντάνης

    1. Αγαπητέ κ. Αντάνη,

      Τιμή μου το σχόλιό σου. Ίσως νομίσει κανείς ότι έγραψες αυτά τα λόγια σαν φίλος. Κανείς δεν ξέρει ότι δεν γνωριστήκαμε ποτέ.
      Δεν μπορώ να σου περιγράψω πώς ένιωθα τη στιγμή που το έγραφα. Αν θα ήταν οι συνθήκες κατάλληλες θα άρπαζα το όπλο και θα έπαιρνα τα βουνά. Ήμουν έτοιμος για όλα. Κι αυτό είναι εμφανές στο ποίημα που πλέον δεν χωρατεύει, ξεφεύγει από τα προκαθορισμένα όρια του πολιτισμού γιατί μας έφτασαν στον αμήν. Δεν τραβάει άλλο. Μας έχουν πλέον κατάπτυστους, ξεχαρβάλωτους, ανίκανους, κορόιδα του κερατά. Οι αρχηγοί μας παίζουν με τις λέξεις και με τα ‘πρέπει’ ενώ ο λαός συνεχώς υπ0βαθμίζεται ψυχολογικά και πατριωτικά. Άκουσα την παρέμβαση του Μίκη στο ράδιο αυτές τις μέρες, διάβασα το άρθρο κάποιου κυρίου Αντωνίου στην εφημερίδα της Κύπρου ‘Σημερινή᾿, κι άναψα σαν την λαμπάδα.
      Αυτός ο λαός δεν σκύβει όσο γνωρίζει ότι είναι Έλληνας. Δεν γεννηθήκαμε ραγιάδες εμείς κι αν λείψουμε από τον κόσμο ραγιάδες δεν θα λείψουμε.

      Εύχομαι να με καταλαβαίνεις και πάλι ευχαριστώ

  2. Αγαπητέ εκ Μελβούρνης,
    έκρηξη ψυχής οι στίχοι τούτοι.

    Και είναι αμέτρητες οι ψυχές σε όλο τον πλανήτη που έχουν τραβηγμένη την περόνη εδώ και τριάντα έξι χρόνια.
    Αμέτρητη είναι και η προδοσία.
    Φαρδένει με το πέρασμα και η μνήμη.
    Πόσο έξυπνα μας φέρθηκαν
    Αμέτρητοι αλλά σκόρπιοι……….
    Εσείς,που βγάζετε την ψυχή σας στο χαρτί,
    μαζέψτε μας!!!!!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *