Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Σ΄αγγίζω πάλι απόψε
Σ’ όνειρο γλαυκό
Και βρύσες κρυσταλλένιες 
Καθάριες σαν ουράνιες  συμφωνίες ηχοχρώματος
Γλιστράνε στις μικρές μου χούφτες
Πλάθουν ρυάκια στ΄ακροδάχτυλα
Θάλασσά μου
Αμμόχωστος των αφροκάμωτων φιλιών
Της καρδιάς μου μάνα
Υδάτινή μου παρουσία
Θυμάσαι;
Με το τραγούδι των κυμάτων σου
Ξυπνούσα την  αγίνωτή μου μέρα
Mε τη δροσιά τ΄απέραντού σου κόσμου
Έβρεχα τις πατούσες μου
Κι ύστερα έτρεχα σαν μουσική στην άμμο
Τις νότες της χαράς μου απιθώνοντας
Πεντάγραμμο μιας ξεγνοιασιάς
Που θέριευε, τραγούδαγε
Όπως του έρωτα η άκρατη φωτιά

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος

7 Comments so far:

  1. Μπατσικανής Νίκος says:

    Πολύ ωραία ποιήματα από την κυρία από την κυρία Ελένη Αρτεμίου – Φωτιάδου.

    Νίκος Μπατσικανής

    • Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου says:

      Ευχαριστώ. Τα σχόλιά σας με συγκινούν.
      Χαίρομαι που οι στίχοι μου αρέσουν σε τόσο αξιόλογους λογοτέχνες.
      Ελένη

  2. Frederika says:

    Αγαπητή Ελένη,
    Το ποίημα σου με συγκίνησε.
    Νοσταλγικές θύμησες απο μια αφρόλουστη γωνιά της μικρής, πικρής πατρίδας μας. Συνέχισε να τις κρατάς σφιχτά πάνω στην καρδιά να μην τις φθείρει ο χρόνος. Κι όταν έρθει η ώρα του γυρισμού, άνοιξε την αγκαλιά σου και σκόρπισέ τες για να πάρουν και πάλι τα “αφροκάμωτα φιλιά” της Αμμοχώστου.

    Σε χαιρετώ,
    Φρειδερίκη Αποκίδου

    • Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου says:

      Aγαπητή Φρειδερίκη, η Αμμόχωστος είναι η ψυχή μου η ίδια κι ας έφυγα από κει παιδί, σαν δεντρί που το ξερίζωσε ο άνεμος. Η θύμησή της κρατάει άσβεστη την ελπίδα για επιστροφή στην παιδική μου αθωότητα, στις ηλιόλουστες ώρες της ειρήνης και της ξεγνοιασιάς. Εύχομαι να μην αργήσει η μέρα που λεύτερη πια, θα περπατήσω στην αγάπη της. ” Τίποτα δεν πεθαίνει όσο υπάρχουν οι αγάπες που το γέννησαν”. Ελένη

  3. Aris Adanis says:

    “…Θάλασσά “μου”… Αμμόχωστος των αφροκάμωτων φιλιών….” !
    Αυτό το κτητικό ” μου”, είναι μια προσευχή, ειδικά όταν ξέρουμε ότι στη ζωή μας δεν μας ανήκει τίποτα, παρά μόνο αυτό που δεν θα το ονομάζαμε δικό μας, αν το είχαμε. Αυτό το “μου”, που το λέμε μόνο τώρα, είναι ένα σύμβολο, είναι η ζωή η ίδια… Με αυτούς τους στίχους, ο Θεός να δώσει να ξαναγίνει, αυτεπάγγελτα, δική σου αυτή η “θάλασσα”, ακόμα και χωρίς το… “σου” !
    Άρις Αντάνης

    • Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου says:

      Κύριε Αντάνη, πολύ εύστοχη η παρατήρησή σας και σας ευχαριστώ. Η θάλασσα της Αμμοχώστου κυλάει πάντα στη μνήμη μου. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, είναι σαν να έχω μπολιαστεί με το γαλάζιο χρώμα της. Το καλοκαίρι, σε συνεργασία με κάποιους μουσικούς, ετοιμάζουμε μια μουσικοποιητική εκδήλωση, αφιερωμένη στην πόλη μας και το ποίημά μου ” Της Αμμοχώστου πέλαγο” θα είναι ένα από αυτά που θα παρουσιαστούν σε μελοποιημένη μορφή. Και θα’ ναι σαν να τραγουδά η ίδια η ψυχή μας.
      Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

  4. Μπατσικανής Νίκος says:

    Γεια σας.
    Μόλις προχθές ανακάλυψα πως κάτω από τα δημοσιευόμενα ποιήματα υπάρχει δυνατότητα σχολίων.
    “Αμμόχωστος” θα είναι και το θέμα στον εφετεινό Λογοτεχνικό διαγωνισμό, στην κατηγορία “Ποίηση” του “Ελληνικού Πνευματικού Ομίλου Κυπρίων”. Τα πεζά (Διήγημα, Θεατρικό, Δοκίμιο) θα έχουν θέμα: “Μαρία Συγκλιτική”. Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε στην ανάρτηση της “Διασπορικής”.
    Με αγάπη, Νίκος Μπατσικανής. Το email μου για ό,τι χρειαστείτε: abhf@otenet.gr

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>