Η Μυρωμένη σκόνη

 

Γιώργος Μαρινάκης
Α’ Βραβείο στο διαγωνισμό
«Αλησμόνητες πατρίδες»
του περιοδικού Κελαινώ – 2007

Εδώ που ηχούσαν άλλοτε χαρμόσυνα οι καμπάνες
σε ένα κάλεσμα ιερό και αντάμωσης του κόσμου,
τώρα οι πέτρινοι σταυροί μονάχοι νοσταλγούνε
και οι ξυλόγλυπτες μορφές γερνάνε λυπημένες.

Κάποτε έσφυζε η ζωή από γιορτή και μόχθο
και στα λιθόστρωτα στενά οι λυγερές περνούσαν,
μα τώρα παγερή σιωπή απλώνεται στον κάμπο
και τα χορτάρια φύτρωσαν μέσα στους άδειους δρόμους.

Αγκάθια υψώνονται μπροστά στις γκρεμισμένες πόρτες,
σπασμένα κάδρα μείνανε στους μουχλιασμένους τοίχους
και στα δωμάτια στήσανε φωλιές τα χελιδόνια
που φτερουγίζουνε μαζί με τις ψυχές που φύγαν.

Αυτός ο τόπος μάτωσε απ’ τις πληγές των χρόνων
και γέννησε τους μάρτυρες που θύματα γινήκαν,
απ’ τις ορδές των άξεστων και στυγερών βαρβάρων
που φώλιαζαν στα στήθη τους το μίσος κι η απληστία.

Μνήμες ενδόξων εποχών σε κάθε του λιθάρι
με τα ιερά ερείπια και τη βαθιά ιστορία,
γιατί οι πρόγονοι έχυσαν ποτάμια ιδρώτα κι αίμα
και έκαναν το χώμα αυτό αιώνια ξακουσμένο.

Και τώρα η γενέθλια γη τη λησμοσύνη νοιώθει
και μας κοιτάει περίλυπη και μεταμορφωμένη
και μόνο κάποιοι αντίλαλοι στη μνήμη μας ηχούνε
από βροντές των κανονιών κι από λυγμούς ανθρώπων.

Μα στης πατρίδας νοητά τους δρόμους σαν βαδίζω
κι ως νοσταλγός φαντάζομαι τους κήπους που ανθούσαν,
η μυρωμένη σκόνη τους τη μνήμη μου κεντρίζει
και με χαϊδεύει μαγικά η αύρα των προγόνων.

Γιώργος Μαρινάκης

One Comment so far:

  1. Ιάκωβος says:

    Μεγάλη η χάρη αυτού του ποιήματος κύριε Μαρινάκη. Ο ρεαλισμός δεν γίνεται πιο ρεαλιστικός από την κατάχρηση που γίνεται σήμερα σε βάρος της “αύρας των προγόνων”.
    ευχαριστούμε θερμά
    Ιάκωβος

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>