Πενταδάχτυλος

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Άλλη μια μέρα που το βουνό
Κοιτούσε ίσια στην ψυχή μου
Κι εγώ, καθώς με απομάκρυνε
Του ξένου το σημάδεμα
Όλο και πιο πολύ πλησίαζα
Στον κτύπο της καρδιάς του
Κάποτε, Πενταδάχτυλε,
Ερωτικά φιλούσες τη μικρή Κερύνεια
Με τα γαλαζοπράσινα των δέντρων μάτια
Σφιχτά αγκάλιαζες της Μεσαριάς τον κάμπο
Με τις ξανθές καλοκαιριού πλεξούδες
Κάποτε σου άπλωνα τη μέρα μου
Γλυκά να τη σκεπάσει η κατάφυτη θωριά σου
Στον ίσκιο σου απίθωνα το γελαστό μου μέλλον
Να το κρατήσεις μες στη χούφτα σου
Κι ως τ’ ουρανού σου τα ταξίδια να το πάρεις  
Τώρα, καθώς σε σένα έρχομαι χωρίς να φτάνω
Κρατάω μόνο την ελπίδα μου
Σφιχτά στην προσμονή μου σαν πληγιασμένο περιστέρι
Με το περίσσευμα της πίστης μου κάθε πρωί το χαϊδεύω
Και τις πληγές του αλείφω με του καιρού τα βότανα
Κι όλο να θρέψει καρτερώ τις ματωμένες του φτερούγες
Ώσπου μια μέρα πιο ψηλά να σηκωθεί από τον πόνο
Πιο δυνατά απ’ το κακό να υψωθεί
Και σαν σημαία στην πλαγιά επάνω τη χαρακωμένη να καθίσει
Ίδιος αφέντης που στο σπίτι του γυρνά

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *