Share

Νίκος Πιπέρης

Έλα μαζί μου στις μακρινές θάλασσες του νότου
να γνωρίσεις τη γυάλινη κιβωτό της ερημιάς μου·
ένα-ένα τα όνειρά μου εδώ παγιδευμένα
σαν πουλιά πιασμένα απ’ το λαιμό σ’ ατσάλινες παγίδες
που έστησαν παιδιά με προσοχή στ’ αλώνια
κοντά σε κουβέλια λιχτισμένου σιταριού.
Και τις ελπίδες μου τις άλλοτε γελαστές και χαρούμενες
να κλαίνε στα παράθυρα τα ερμητικά κλειστά
σα φασκιωμένες μαυροφόρες μητέρες της απελπισίας
που κάθονται στις ακτές και με μάτια άσπρα αγναντεύουν
τα καράβια που φεύγουν γεμάτα, για τον πόλεμο
τα καράβια που γυρίζουν άδεια, απ’ τη χώρα των λοτοφάγων
ηχώ καλεσμάτων που κομματιάζεται στα κύματα
θρήνος φωνών που κυλούν σα χοντροκομμένες σταγόνες αίματος
στις σχισμάδες που άφησαν στο πρόσωπο αθώων καταδίκων
τα βάναυσα μαστιγώματα περασμένων καιρών.

Έλα μαζί μου στις μακρινές νεκροπόλεις της δύσης
να γνωρίσεις τα πέτρινα μαυσωλεία της μοναξιάς μου·
ένα-ένα τα κειμήλια της νιότης μου εδώ θαμμένα
-λεβάντα, δεντρολίβανο, αλισφακιά και βάγιο-
σοδειά απ’ τον κήπο μου που φύτεψα στης άνοιξης το ψήλωμα
παιδιά κανακεμένα που κουβαλώ μαζί μου
και χρόνια φυλάω σε ναούς που έχτισα εντός μου
σε τάφους που στόλισα με μνημεία θεσπέσια
κι αγάλματα περίλαμπρα γεμάτα φως
που στέκονται στη σειρά κι αμίλητα οραματίζονται
μελλοντικές εποχές φαντασμάτων και ξωτικών
και αναγγέλλουν με πολύχρωμες φωνές
τη σιωπή που διαπερνά τα φωτεινά λημέρια
χωρών που δε μας αγάπησαν, τόπων που δε μας γνώρισαν,
τη διάβρωση που σαν γύπας απ’ την απέναντι όχθη
τρώει το μυαλό και τα μάτια τους
τη βαβυλωνία που φέρνει πρώιμες φουσκοθαλασσιές.

Νίκος Πιπέρης
Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό “Ο Λόγος” τεύχος 15

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>