Ο βιασμός μιας αθωότητας

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Βλέμμα θολό
Από αρρώστια λες βγαλμένο
Χείλη που κάποτε κρατούσαν
Στην άκρη ένα τριαντάφυλλο
Μα το ματώσανε τ’ αγκάθια
Μιας αναπάντεχης αλλοίωσης του Ανθρώπου
Περνούσε η ίδια εικόνα της ξανά και πάλι στην οθόνη
Τα λόγια ακούγονταν περίεργα
Στο σκηνικό του πλούτου
Που  συντηρούσε την αντίθεση τριγύρω
Κάποτε ήτανε δεκάξι μόνο χρόνων
Αιώνες, ίσως κι ένα γκρίζο Τίποτα
Να ΄χουν κυλήσει από τότε
Με μνήμες πρόκες,  με  των ονείρων τα κουφάρια
Ξεβρασμένα στις ακτές μίας ασύμμετρης συνέχειας
Στο μεταξύ
Του κόσμου της ο έρωτας
Να γεράσει πρόλαβε χωρίς να  μεγαλώσει
Και σαν γριά πορεύτηκε με μια νεότητα λανθάνουσα
Βαθιά κρυμμένη στη βιασμένη της ψυχή
Στο βιασμένο, πληγιασμένο της κορμί…

Κάποτε ήτανε δεκάξι
Και το τραγούδι της κελάρυζε στα μάτια της
Μα το σκοτώσανε της ήβης οι ληστές
Του χαμογέλιου οι σκληροί σφετεριστές
Μια νύκτα που τα άστρα της Αγάπης  λιποτάκτησαν

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος

  • Αφιερωμένο στα κορίτσια εκείνα που τα γέρασε απρόσμενα  η άγρια επέλαση ενός βιασμού τις ταραγμένες ώρες της εισβολής του 1974.
    ( Με αφορμή την εμφάνιση μιας χαμένης εφηβείας σε τηλεοπτική εκπομπή)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *