Η Πόρτα

Share

Μαρία Θεοφιλάκου

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει
θα ονειρευτώ μια πόρτα δίχως τοίχους
κι απ’ όπου θέλω εγώ θα την περάσω
ενώ ένα μάτι αγριεμένο θα κοιτάζει

Ξύλο γδαρμένο,
το χρώμα σε σημεία ξεφτισμένο,
θε να βαστά αυτή τους δρόμους όλους
και πίσω της κι εμπρός της

Καιρό άμα σηκώσει
πάνω της το κορμί μου θα γαντζώσω
τόσο που σα μαρμάρινο να μοιάζει
να μη γνωρίζω αν έφτασα ή αν αρχίζω

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει
και πριν οι τοίχοι να υψωθούν προλάβουν
θα ονειρευτώ μια πόρτα μες στο δρόμο
που αλλιώς θα ‘πρεπε μόνη να αλλάξω

Μαρία Θεοφιλάκου

6 Replies to “Η Πόρτα”

  1. Το νιώθω κάπως σαν υποχρέωση να καλωσορίσω σε τούτη την πολύ αξιόλογη ιστοσελίδα που, με τόση φροντίδα, φιλοξενεί κι εμάς, μια νέα -και σε ηλικία- ποιήτρια.
    Γι αυτό επιτρέψτε μου, παρακαλώ, να πω δυο λέξεις, που δεν είναι δικές μου, αλλά του Rainer Maria Rilke, από το βιβλίο “Γράμματα σε ένα νέο ποιητή”. Αυτό το μικρό βιβλίο αξιολογώ, ως λογοτεχνικό… “ευαγγέλιο”, όπου, ακόμα και οι πιο φτασμένοι ποιητές, πρέπει κατά διαστήματα να ανατρέχουν, για να ανανεώνουν τον προορισμό και τους στόχους τους.
    Είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι νέοι άνθρωποι, όπως η κυρία Μαρία Θεοφιλάκου, από την Ελλάδα μας, μια πατρίδα που εδώ και 30 χρόνια πάσχει από έλλειμμα πολιτισμού και παιδείας και συνεχώς βυθίζεται στην υποκουλτούρα και την υποβάθμιση των αξιών, μοιράζονται μαζί μας τους στίχους τους. Αυτά τα ποιήματα δρουν ως σωσσίβια και ως ελπίδες γι’ αυτή τη χώρα που ήταν μόνη της ένα ποίημα. ( Είναι ακόμα; Ίσως)
    Άρα και μόνο το γεγονός ότι μια νέα Ελληνίδα “γράφει”, πρέπει να μας δώσει μεγάλη χαρά. Το αν γράφει καλά, με τεχνική, με καλολογικά στοιχεία, με εικόνες, με μεταφορές, με παρομοιώσεις, με σχήματα, με ρίμες ή όχι, και όλα τα συναφή, ανατρέχοντας στα λόγια του Rilke, αλλά και στις δικές μας απόψεις, θα δούμε πως δεν έχουν καμία σημασία. Απολύτως!
    Μας λέει, ο άνθρωπος:
    – “Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να αγγίξεις ένα έργο τέχνης. Καταντάει πάντα σε πετυχημένες, λίγο ή πολύ, παρανοήσεις…. ”
    – “Είναι αδύνατο να εκφράσουμε τα έργα της τέχνης, τις μυστηριακές αυτές υπάρξεις, που η ζωή τους δεν γνωρίζει τέλος, καθώς πορεύεται πλάι στη δική μας την περαστική, την πρόσκαιρη ζωή…”
    – “Στον ποιητή ένας μόνο δρόμος υπάρχει: να βυθίσει τη ματιά του κυρίως στον εαυτό του και όχι προς τα έξω σε αναζήτηση αναγνώρισης, επιβραβεύσεων, θετικής κριτικής και ευμενών σχολίων. Αυτά μπορεί να έλθουν ή και όχι….”
    Τα υπόλοιπα ας τα διαβάσουμε από το μικρό “εγχειρίδιο” του Rilke, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Ίκαρος” σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη.
    Με ευχές για υγεία και οράματα, στη νέα ποιήτρια και σε όλους τους λογοτέχνες της ΔΙΑΣΠΟΡΙΚΗΣ, Άρις Αντάνης

    1. Με τη σειρά μου κι εγώ αισθάνομαι την υποχρέωση να σας ευχαριστήσω για το καλωσόρισμα, κ. Αντάνη, όπως και να εκφράσω τη χαρά μου που βρίσκομαι ανάμεσα σε όλους εσάς στη Διασπορική.
      Οι απόψεις σας, αγαπητέ κ. Αντάνη, δε θα μπορούσαν να με βρουν περισσότερο σύμφωνη.
      Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας την αίσθηση που έχω: ότι έχουμε ανάγκη, στην Ελλάδα αυτόν τον καιρό, αλλά μάλλον και παντού στον κόσμο διαχρονικά, για περισσότερη ποίηση με μια έννοια ευρύτερη των γραπτών, για μια συνοχή ποιητική, μια λυρική ματιά στα πράγματα που να εμπνεύσει τον Άνθρωπο και τις αξίες μέσα μας.
      Ευχαριστώ για την υποδοχή στην Διασπορική
      και εύχομαι σε όλους καλά ταξίδια στην ποίηση, έμπνευση και ποιητική τόλμη.
      Μαρία Θεοφιλάκου

  2. Αν είναι δυνατόν να προσθέσω κι εγώ δυο λόγια σ’ αυτή την πρώτη επαφή του αναγνωστικού κοινού της Διασπορικής με τη σκέψη της νέας δημιουργού.
    Ευχαριστώ τον Άρι, που ξεπροβόδισε τη Μαρία στους δρόμους της Διασπορικής, και όπως πάντα εμφανίζεται αντικειμενικός, καλόκαρδος και εμπεριστατωμένος.
    Καλώς ορίζω και τη Μαρία στη συνάντηση αυτή σκέψεων, στην οποία δεν συμβαδίζει η ηλικία με το πνεύμα της, σύμφωνα με τα δεδομένα των καιρών, διότι η σκέψη της προσφέρει μια μεθοδικότητα και τόλμη, μια βαθύτητα και μια ευρύτητα της λογικής που είναι συνήθως ιδίωμα πιο ηλικιωμένων.

    Να είστε καλά πάντα και οι δυο γιατί εσάς χρειάζεται η Ελλάδα μας για να σωθεί…
    Ιάκωβος

    1. Αγαπητέ κ. Γαριβάλδη, πραγματικά σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια και για τη γενναιοδωρία σας. Φανερώνει πολλά αυτή η αντιμετώπιση σας, και μακάρι κάθε νέος ποιητής να έχει την τύχη μίας αντίστοιχης..
      Να είστε καλά και πάντα δημιουργικός!
      Μαρία

  3. Τα νέα παιδιά μας αποδεικνύουν πολλές φορές ότι είναι πιο ώριμα από πολλούς μεγάλους που θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους μεγάλους ποιητές. Πολλές φορές το έχω συναντήσει αυτό στην πορεία μου ως εκπαιδευτικός αλλά και ως Πρόεδρος Λογοτεχνικού Σωματείου.
    Και χαίρομαι διότι οι στίχοι θα έχουν χώμα να ριζώσουν,
    θα έχουν στάχυα να καρπίσουν
    Όπως και όλους τους φίλους που τελευταία εντάχθηκαν στη Διασπορική, με χαρά θα ήθελα και γω να καλωσορίσω τη Μαρία Θεοφυλάκου, με την ευχή να είναι πάντα υψηλή και ταπεινή.

    1. Ευχαριστώ για τα λόγια σας, κα. Πεχλιβανίδου, και θέλω να εκφράσω κι εγώ την αισιοδοξία μου, μετά τη θερμή υποδοχή στη Διασπορική: θεωρώ ότι τέτοιοι τρόποι αντιμετώπισης είναι ενθαρρυντικά σημάδια για όλους τους νέους που δοκιμάζουν τους εαυτούς τους και τις δυνάμεις τους στην ποίηση. Επιπλέον, σας ευχαριστώ για την ευχή σας, ιδίως για το σκέλος της “ταπεινοφροσύνης”, γιατί για μένα ισοδυναμεί με ευχή για γραφή με αλήθεια, συναίσθημα και δύναμη.
      Σας ευχαριστώ λοιπόν όλους, και εύχομαι δημιουργικές μέρες και νύχτες σε όλους!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *