“Με αίσθημα ευθύνης”

Share

Στις 25 Μαΐου 2011 και στην Αίθουσα της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκης (επί της Βενιζέλου), παρουσιάστηκε το βιβλίο του Παναγιώτη Μπουκοβού με τίτλο “Με αίσθημα ευθύνης“. Η εκδήλωση τέλεσε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού Ελλάδος και της Γραμματείας Μακεδονίας Θράκης.

Οι τρεις παρουσιαστές του αξιόλογου αυτού βιβλίου ήταν οι –

  • Μαριάννος Καράσης, Ομότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.
  • Θανάσης Γεωργιάδης, Λογοτέχνης
  • Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου, Λογοτέχνις

Εδώ παρουσιάζουμε την ομιλία της κυρίας Ευαγγελίας-Αγγελικής Πεχλιβανίδου για το βιβλίο, όπως παρουσιάστηκε την ημέρα αυτή –

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Ποιήτρια, Συγγραφέας

Θα ξεκινήσω  με ένα μικρό διάλογο Από την Αναφορά στον Γκρέκο» του Νίκου Καζαντζάκη

-Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ μου μιαν προσταγή.
-Φτάσε όπου μπορείς παιδί μου…
-Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δώσ μου μιαν πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.
-Φτάσε όπου ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ παιδί μου !…
– Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή;
Ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου…
Ποια ‘ναι η πιο αντρίκια χαρά;  Ν’ αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη

Με αίσθημα ευθύνης

Είναι το βιβλίο που μου ζήτησε, τιμώντας με για αυτή του την επιλογή, ο κ. Μποκοβός να παρουσιάσω.  Μεγάλη η ευθύνη για μένα.

Μ ’ αυτή τη λέξη τη γεμάτη μεστή βαρύτητα ξεκινά την κατάθεση των ανησυχιών του ο Συγγραφέας: «Λίγα άτομα στον τόπο μας έχουν μέσα τους το αίσθημα της ευθύνης.» Μια ατάκα – διαπίστωση που γέρνει σα μαύρο σύννεφο πάνω στις ανησυχίες μας και μας προϊδεάζει για τις αλήθειες που θα διαβάσουμε παρακάτω.

Και όσο πάει αυτό το σύννεφο γίνεται όλο και σκουρότερο καθώς απογυμνώνει ο συγγραφέας την εικονική πραγματικότητα στην οποία διαβιούμε και την οποία δε μπορούμε να αντιληφθούμε στο βάθος ή δε θέλουμε ακόμη να καταλάβουμε. Γιατί  ακόμη μας περιβάλλουν και μας αποχαυνώνουν νωπές οι υποσχέσεις και τα ψεύτικα «Θα»  και τα γελαστά πρόσωπα των δημοσιογράφων και τα φανταχτερά περιοδικά και εφημερίδες, που μας υπόσχονται γλέντια και χαρούλες με τα CDs, τις τσάντες θαλάσσης και τα παρεός που προσφέρουν…   Μασκαρεμένη λοιπόν πραγματικότητα με τα χίλια δυο απατηλά και εφήμερα όνειρα όταν γύρω υποβόσκει η καταστροφή.

Γράφει ο κ. Μποκοβός: «Στη χώρα μας κυριαρχεί η αδιαφορία και η ανευθυνότητα, που είναι υπεύθυνες για πολλά δεινά που την ταλανίζουν…», δεινά που αναλύει προτείνοντας λύσεις μέσα στα 50 δοκίμια .

Ενδεικτικά αναφέρω τους τίτλους κάποιων δοκιμίων: Ο ευτελισμός του ανθρώπου, Το δίκαιο του ισχυρού, Κρίση ανθρωπισμού και πολιτισμού, Σύγχρονες μορφές δουλείας, Ο υποβιβασμός του ανθρώπου, Φθορά και διαφθορά του ανθρώπου, Η απαξίωση του διαλόγου,… και άλλα , που αφορούν γενικότερα την κοινωνία μας ή τον κόσμο όπως : Η τηλεόραση εναντίον των τηλεθεατών (μου άρεσε ιδιαίτερα ο τίτλος αυτός), Η ταλαιπωρία του λαού , Το χρήμα κινεί τον 21ο αιώνα, Η εικονική δημοκρατία, Το δημοψήφισμα στη δημοκρατία, Το περιβάλλον και εμείς,…. Με αγωνία ακόμη αναζητά και προτείνει λύσεις , όπως στα δοκίμια:  Αντίσταση στο μηδενισμό, Ενεργοί πολίτες – δύο ελπιδοφόρες λέξεις, Πίστη στο Θεό, Πού είναι η αλληλεγγύη;…  Και, τα 15 τελευταία δοκίμια είναι γεμάτα από αγωνία για την πορεία της γλώσσας μας της ελληνικής γλώσσας, όπως:  Λέξεις που χάνουν τη σημασία τους και αποκτούν νέα,   Ποιοι φοβούνται τις λέξεις,  Για την ελληνική γλώσσα, ….

Με απλό τρόπο αλλά τεκμηριωμένο , με πλούσιο λεξιλόγιο που δείχνει ένα άτομο ιδιαίτερα καλλιεργημένο, απεικονίζει την πραγματικότητα , αποκαλύπτοντας άνευ φόβου και πάθους την εικόνα που κυριαρχεί στο δημόσιο τομέα, που λειτουργεί σαν melted pot  που , όπως λέει ο Συγγραφέας: «…η κυριαρχούσα γραφειοκρατία ισοπεδώνει τους πάντες, όλους τους υπαλλήλους, τεμπέληδες και δραστήριους, ταλαντούχους και μη…».  Προσπαθεί να βρει την πηγή του κακού, όπως κάνει ο κάθε σωστά σκεπτόμενος πολίτης – συγγραφέας – φιλόσοφος, ο οποίος επιθυμεί απλά να καταγράψει τα κακώς κείμενα αλλά και να υπογραμμίσει την πηγή  του κακού με στόχο να βρεθούν τρόποι εξυγίανσής του.

Και αργά αργά,  δοκίμιο δοκίμιο , ο συγγραφέας σχηματίζει το Δέντρο του Κακού.

Η έλλειψη παιδείας είναι η πρώτη αιτία καθώς και η ανυπαρξία management (ικανότητα διοίκησης, κουμάντο) σε όλες τις υπηρεσίες.

Φταίει η κομματικοποίηση που δεν αφήνει λεύτερο αγέρα να διέπει τις πράξεις μας.

Φταίει το ότι έχει απαξιωθεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα

Φταίει ο άκρατος καταναλωτισμός που τρώει σα Λερναία Ύδρα τη γαλήνη της ψυχής μας, ο άνθρωπος – καταναλωτής , ιδιαίτερα ο Έλληνας καταναλωτής, αυτό το «ευρωβόρο» δημιούργημα της εποχής μας.      Και εδώ ο κ. Μποκοβός αναζητά την πηγή του κακού: Η παγκοσμιοποίηση (οικονομική και πολιτισμική) και «οι σκοποί που επιδιώκουν  οι  Η.Π.Α. και οι πολυεθνικές εταιρείες που κατασκεύασαν και προωθούν». Που άδραξαν την ευκαιρία των πολεμικών συρράξεων οι οποίες άφησαν πίσω τους και ακόμη αφήνουν καταρρακωμένες αξιοπρέπειες, που ευτελίζουν τους ανθρώπους και τους μεταβάλουν σε αγέλες .. Και γράφει ο κ. Μποκοβός: «…ο άνθρωπος αντιδρώντας στην πείνα, στις στερήσεις και στις κακουχίες που είχε υποστεί, στράφηκε στην απόλαυση, στην κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών, στον καταναλωτισμό, που τελικά έγινε άκρατος και τον υποδούλωσε πλήρως….» και συνεχίζει πιο κάτω «…αυτό τον οδήγησε στην απομάκρυνση από ιδανικά, από υψηλούς πνευματικούς στόχους και τελικά από τον ίδιο το Θεό….»

Σε άλλο δοκίμιο ο κ. Μποκοβός τονίζει τη σπουδαιότητα του Ελληνισμού της Διασποράς και του εφοπλισμού των διεθνών θαλασσών. «Πιστεύω» γράφει «ότι ο ελληνισμός της διασποράς έχει μέλλον, ανεξάρτητα από το μέλλον του ελληνικού κράτους και των Ελλήνων κατοίκων του. Εξίσου λαμπρό μέλλον έχει και ο ελληνικός εφοπλισμός των διεθνών θαλασσών, που έχει παγκόσμιο κύρος και δύναμη. Δυστυχώς μέχρι σήμερα καμία κυβέρνηση δεν αξιοποίησε τους δύο αυτούς σοβαρούς παράγοντες της παγκόσμιας σκηνής και του ελληνισμού, αναθέτοντάς τους θεσμικό ρόλο στην εκπροσώπηση και προώθηση των ελληνικών συμφερόντων , καθώς και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας μας…… Οι δύο αυτοί παράγοντες σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορούν να αναδειχθούν σε διεθνείς παραστάτες και ερείσματα της χώρας μας και να υποβοηθήσουν την αναγέννηση του ελληνικού κράτους…»

Χωρίς φόβο και πάθος αναφέρεται στα κόμματα και κυρίως στα μεγάλα που μας κυβερνούν. «…ενδιαφέρονται μόνο για την ικανοποίηση της κομματικής τους πελατείας. Δε διαθέτουν σαφή , ιδεολογική ραχοκοκαλιά, κυβερνητικό πρόγραμμα και ηθικές αντιστάσεις…»

Η εξουσία ξέρει να χειραγωγεί το λαό

Το λαό ο οποίος βιώνει τα αποτελέσματα της πολιτικής τους σκοπιμότητας τα οποία σε τελευταία ανάλυση τον διαλύουν και οικονομικά και ψυχολογικά με συνέπεια τη  διάλυση  της οικογένειας και  της κοινωνίας και την περιθωριοποίηση εκατοντάδων ανθρώπων.

Πάντα βέβαια και άρχει και καλοπερνά ένας ικανός αριθμός κομματοδίαιτων και κρατικοδίαιτων οπαδών. Να δυο καινούργιες λέξεις που δεν τιμούν την παιδεία και την ιστορία μας.

Ο συγγραφέας κ. Μποκοβός βλέπει μπροστά, με την εμπειρία του στα κοινά και τρομάζει από την «υπογεννητικότητα που οδηγεί στη γήρανση του πληθυσμού και στη μείωσή του…», γιατί δεν υπάρχει καμία αξιόλογη πρόνοια για τα νεαρά ζευγάρια που θέλουν να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά. Εφιαλτικοί οι αριθμοί. «…Το 2020 θα έχουμε γύρω στα 9.700.000 πληθυσμό στην Ελλάδα και σταδιακά μέχρι το 2050 ο πληθυσμός θα μειωθεί στα 8.200.000 , συμπεριλαμβανομένων και 1.500.000 αλλοδαπών…»

Και βέβαια αναφέρεται στην υπονόμευση του ελληνισμού με την κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Τι να πρωτοαναφέρουμε γιαυτό το πικρό φαινόμενο της συρρίκνωσης αυτής της γλώσσας, της μοναδικής, της αρχαιότερης, της περιεκτικής και πλούσιας, που θα έπρεπε και μόνο για αυτήν να είμαστε περήφανοι, πέρα από όλα τα άλλα, και ως εκ τούτου να τη διαφυλάσσουμε.

Εμείς που τη δανείσαμε και τη δανείζουμε σε όλους, για να χτίσουν πάνω σε δικά μας λήματα τη γλώσσα τους,  παίρνουμε πίσω τα αποφάγια της γλώσσας των άλλων κυρίως της αγγλικής. Και γράφει ο κ. Μποκοβός «…όλα αυτά αποδεικνύουν ότι υπάρχουν συντονισμένες προσπάθειες για τον εκφυλισμό του ελληνικού λαού, από γνωστά κέντρα του εσωτερικού και του εξωτερικού και γιαυτό την προστασία της γλώσσας πρέπει να αναλάβει Ανεξάρτητη Αρχή και όχι Δημόσια Υπηρεσία. Οι ενέργειες εκφυλισμού του ελληνικού λαού θα οδηγήσουν , αν ευοδωθούν, στην απώλεια της ελευθερίας του , από τους γνωστούς εχθρούς μας…»

Πως φαίνεται μέσα από τις ανησυχίες του ο κ. Μποκοβός ότι υπήρξε πολιτικός της αναζήτησης και όχι πολιτικός της καρέκλας, του προβληματισμού και όχι των πάνελς, της εμβάθυνσης στα προβλήματα και όχι της επιφάνειας, της αγωνίας και όχι της αδιαφορίας. Μια αγωνία που ακόμη και σήμερα, αν και είναι έξω από την πολιτική, τον καταδιώκει. Που δεν έπαψε να τον καταδιώκει ποτέ. Γιαυτό και ασχολείται με τη συγγραφή,  μέσα από την οποία διεκδικεί το δίκιο και την ανόρθωση και την αξιοπρέπεια του Έλληνα.

Για το δικό μας καλό αφού έτσι έχουμε την ευκαιρία να συνεχίζουμε να γινόμαστε πλουσιότεροι μέσα από τις σκέψεις του, να δανειζόμαστε συμπεριφορές μέσα από την εμπειρία του.

Όταν διαβάζεις ένα τέτοιο βιβλίο , αισθάνεσαι ότι μπορεί να μη μπήκες στο ταξίδι μιας ιστορίας, να μην έζησες τις ίντριγκες και τις αγωνίες των πρωταγωνιστών ενός μυθιστορήματος και να μην ανατρίχιασες διαβάζοντας ένα ποίημα και ταξιδεύοντας μέσα στους συμβολισμούς και τις εικόνες του.

Όμως νιώθεις το διαφορετικό συναίσθημα του ανθρώπου που στέκεται γυμνός μπρος στην αλήθεια που τον περιβάλλει , που πρέπει να αγωνιά για τον περίγυρό του σαν υπεύθυνη μονάδα που ζει και μεγαλώνει μέσα σ’ αυτόν.  Που έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με το αίσθημα ευθύνης που κουβαλάει λιγότερο ή περισσότερο και νιώθει ότι πρέπει να το καλλιεργήσει , να το αναπτύξει, να το κάνει πράξη ευγενική και ποιοτική.

Νιώθεις το συναίσθημα του ανθρώπου που συνεργεί στο καλό ή στο κακό, στο χτίσιμο ή στο γκρέμισμα ενός λαού, του πλανήτη, της ζωής, του εαυτού του, του μέλλοντός του. Που πρέπει να συμβάλλει στη διατήρηση του παρελθόντος του.

Νιώθεις ότι η ρίζα, ο κορμός, τα κλαδιά που θα δώσουν καρπούς, είναι όλα παράγωγα και προϊόντα της υπευθυνότητας που πρέπει να βρίσκεται μέσα στο σπόρο της ύπαρξής μας.

Νιώθεις ακόμα ότι η ώρα του απολογισμού στέκει πάντα αυστηρά δίπλα μας, αδιαπραγμάτευτη, ανεπιστρέψιμη και καταληκτική.

Νιώθεις ότι το αίσθημα ευθύνης ολοένα και συρρικνώνεται μαζί με όλα όσα μας έχουν παραδοθεί.

Νιώθεις ότι τα οχυρά του παρελθόντος σου, της Πατρίδας σου, της Παράδοσής σου, ακόμη και της Θρησκείας , της Οικογένειας και της Ψυχής σου, έχουν μείνει αφύλαχτα, γιατί οι φύλακες λακίζουν, προτιμώντας τον ύπνο από τη σκοπιά, τον όχλο από την αρμονία , την πολυποικιλότητα από τη μοναδικότητα.

Και ίσως έτσι νιώθεις ότι το αίσθημα ευθύνης μπορεί να γίνει το φάρμακο του «οίκου» μας. Μια σταθερή που δεν αφήνει να ξεστρατίσεις, δεν αφήνει να αλαργέψεις, δεν αφήνει να παζαρέψεις τις αξίες σου, αντρειώνει, και ημερεύει και πλάθει και κτίζει

Αυτό το βιβλίο πρέπει να είναι η παρακαταθήκη μας, τα «ου» και τα «πρέπει» μας,

Έξω από κομματικές προκαταλήψεις ιδεολογίες ο κ. Μποκοβός και, παρόλο που χρόνια υπήρξε πολιτικός καριέρας, , σαν άνθρωπος με αίσθημα ευθύνης, δε νιώθει υποχείριο κανενός, ξεκαθάρισε μέσα του τα πιστεύω του και τις υποχρεώσεις του σαν Έλλην

Και άνευ φόβου και πάθους καταθέτει μέσα από τα εμπειρικά του βιώματα τα καλώς και τα κακώς κείμενα , προτείνοντας λύσεις, απελευθερωμένος από τις αγκύλες της πολιτικής σκοπιμότητας.

κ. Μποκοβέ, ήξερα ότι είστε έξυπνος άνθρωπος. Αλλά μόνο όταν διάβασα τα βιβλία σας ανακάλυψα  πόσο σοφός, δάσκαλος, ιστορικός, συγγραφέας, λογοτέχνης, ερευνητής, παρατηρητής, πολιτικός αχρωμάτιστος, πόσο Έλληνας είσαστε! Πόσο άνθρωπος είσαστε!.

Καθώς διάβαζα το βιβλίο του κ. Μποκοβού και ακούγοντας τις τελευταίες ειδήσεις στην τηλεόραση για περικοπές, για περικοπές, για περικοπές και ερωτηματικά, θυμήθηκα το «Κύριοι , δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Ναι επτωχεύσαμεν. Έχουμε πτωχεύσει. απ’ τις αξίες , τις ευθύνες  και τα ιδανικά μας από τότε που αποξενωθήκαμε από το συνάνθρωπο, από τότε που χρίσαμε αρχηγό και αφέντη μας τον ωχαδελφισμό μας. Γιατί μας βολεύει να λειτουργούμε μόνοι . Ο καθείς με το Εγώ του.

Και πώς και τί θα επενδύσουμε στα παιδιά μας;

Επτωχεύσαμε ακόμη και τα παιδιά μας!

Και αυτό είναι το χείριστο τίμημα , της έλλειψης ευθύνης όλων μας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *