Μαρία Θεοφιλάκου

Τις Κυριακές μου εδώ και το ταλάντεμα διστάζει
Εμπρός στην παγερή μαχαίρα της σελήνης
Κόσμος με βήματα ελαφρά διαβαίνει,
μα είν’ ένα πέλαγο κουτσό, δίχως ακτή, που μένει

Να ’ναι το φως του απόβραδου
κάποιο σημείο ζοφερό που μ’ αποδοκιμάζει
Ή κάποια ωδή στην αμεροληψία του
για τα έργα μου που διόλου δεν το μέλλουν

Νύχτες ασπρόμαυρες ζυγώνουν στα σκαλιά μου
Κι εγώ σαν τρίξει φονικά ο σύρτης
θα ξέρω πριν τις δω στο ημίφως
αδέρφια ότι είν’ των πλουμιστών φαιδρών

Πως ό,τι ήταν έρχεται και ό,τι είναι μισεύει
Όπως αργόσυρτα σημαίνουν οι καμπάνες
Στην χάση του έναστρου και των ανθρώπων
Στο γιόμα εδώ του ετερόφωτου

Μαρία Θεοφιλάκου

6 Comments so far:

  1. Laskaris Zararis says:

    Πολύ ωραίο ποίημα Μαρία. Συμβολικό και μεστό νοήματος, με όλες τις προσωπικές συναισθηματικές φορτίσεις να προκαλούνται απ’ αυτό το εντυπωσιακό και μυστηριώδες σώμα του νυχτερινού ουρανού, τη Σελήνη. Έτσι πως παίζουν με το φως και το σκοτάδι τα αντιθετικά συναισθήματα, η χαρά και η λύπη, έτσι πως εναλλάσσονται οι διαφορετικοί κόσμοι, εκείνοι της απουσίας και της παρουσίας, δίνεις χαρακτηριστικά το ευμετάβλητο της ζωής του ανθρώπου. Και όμως, τι άλλο μπορεί να μείνει απ’ αυτή την ιερή σιωπή της νύχτας και τη μάχη με τις μνήμες και τις σκέψεις; Μπορεί να νιώθει κανείς παντοδύναμος, αλλά και κατά βάση χθόνιος, αφού ακόμη κι αυτό το “πέλαγο κουτσό” που κοιτάζει αφ’ υψηλού “για τα έργα μου που διόλου δεν το μέλλουν”, κάποια στιγμή θα σου χαμογελάσει “στο γιόμα εδώ του ετερόφωτου” . Η δύναμη του ανθρώπου πάντα παρούσα, όταν χρειάζεται ν’ αντιμετωπιστεί κάποια δύσκολη κατάσταση, να ξεπεραστούν τα εμπόδια, με την πεποίθηση πως όλα κάνουν το κύκλο τους και είναι πρόσκαιρα, σαν το φεγγάρι που αργά η γρήγορα θα φύγει για να έρθει ο υπέρλαμπρος ήλιος.

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

    • Theofilakou Maria says:

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια και γενικά για το ενθαρρυντικό σχόλιο και το χρόνο σας. Υπάρχουν συναισθήματα που έλκονται από το σκοτάδι και μας ωθούν στο φως… Να είστε καλά, χάρηκα για την επικοινωνία.

  2. Iakovos says:

    Εμένα το ποίημα αυτό με αγγίζει βαθιά. Μου θυμίζει Γεώργιο Αθάνα και με βάζει σε σκέψεις προορισμού μου και πειθαρχίας στη φύση.
    Σ’ ευχαριστώ Μαρία και πάλι μπράβο
    Ιάκωβος

    • Theofilakou Maria says:

      Δεν έχω εντοπίσει, και δε νομίζω ότι υπάρχει, μεγαλύτερη χαρά για ένα “εκτεθειμένο” ποίημα, από την πληροφορία ότι αυτό κάποιον άγγιξε. Ιάκωβε εγώ σε ευχαριστώ, πραγματικά και ουσιαστικά, για την καλοσύνη, την υποστήριξη, το τωρινό σου σχόλιο. Να είσαι καλά, πάντα γερός και με έμπνευση!

      • Iakovos says:

        Αυτό που θα ήθελα ν’ ακούσω, όπως και οι υπόλοιποι αναγνώστες είναι μια απαγγελία των ποιημάτων σου από εσένα την ίδια. Το ίδιο θέλω ν’ ακούσω και από όλους τους συνεργάτες της Διασπορικής Στοάς.

        Δεν είναι δύσκολο να ηχογραφήσουμε την απαγγελία των ποιημάτων μας στο Windows (All programs/Accessories/Entertainment/Sound recorder σε αγγλικές μορφές των Windows και το αντίστοιχο στην Ελληνική).

        Μια απαγγελία από τον ίδιο το συγγραφέα αποδίδει σχεδόν όλες του τις υπόλοιπες ιδέες που δεν μπορούν να μεταφερθούν στον γραπτό λόγο. Τα αισθήματα εκείνα που αλλάζουν τη χροιά της φωνής του καθώς το διαβάζει και ηχούν σαν γλυκοί αντίλαλοι τρυφερών του σκέψεων…

        Ιάκωβος

        • Theofilakou Maria says:

          Όμορφη ιδέα, μπορεί να καταλήξει σε πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα για τη Διασπορική.. Ξεπερνώντας μία μικρή εγγενή συστολή, και τη σχετική απειρία μου σε απαγγελίες, θα χαρώ να συμμετάσχω στο μέλλον.. Καλή συνέχεια, Ιάκωβε, και πάλι ευχαριστώ!

          Μαρία

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>