Στην καταδικασμένη πόλη
Share

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Αψήφιστα το πήρανε οι εχθροί
και ήρθανε ελαφρά οπλισμένοι
μα ενθουσιώδεις λάτρεις των ιδεών…
Όσο το χάος βασιλεύει κι η ένοχη σιωπή,
στην καταδικασμένη πόλη κανείς δε θ’ αντιδράσει.
Στο θάρρος μας δίνουμε περίσσια βάση,
στον πολιτισμό που μας περιβάλλει προσοχή.
Γιατί λοιπόν να μην υποκλιθεί
στην επιδρομή μας, αυτός ο ρημαγμένος τόπος;
αφού με τους Εφιάλτες και τους αργυραμοιβούς
εξασφαλίσαμε το πιο λαμπρό μας μέλλον.

Κλαδί παρατημένο, σε αφιλόξενο χώμα,
πώς να βλαστήσει πάνω στ’ άψυχα κορμιά;
Τώρα, οι πολιορκημένοι κρατούν των Θεών τα δώρα·
ειρήνη αθάνατη και ανθρωπιά.
Το χάραμα που ο ήλιος ξεγλιστράει
από τον πόνο των ψυχών,
πώς να φανεί των κορμιών ο ιδρώτας;
…Αγάλματα, φύσεις πλαστικές
και ο χορός, καλά κρατεί στις πόλεις που βουλιάζουν
καθώς περνά ο βάρβαρος με την απειλητική μορφή,
κάτω στις πέτρες, ο θάνατος φωλιάζει.

Ήτανε όλοι μεθυσμένοι,
η ήττα, τους προκαλούσε μεγάλη ηδονή
γι’ αυτό κανείς δε σήκωσε το χέρι,  ν’ αντισταθεί.
Στα τείχη της πόλης έσβηνε η ζωή
και έπεφταν ο ένας μετά τον άλλον προδομένοι.
Τότε, οι νικητές είπανε ειρωνικά:
«Φήμες ήταν τελικά πως μάχονταν ηρωικά
σαν τους πανάξιους προγόνους τους!».

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Νέα Αγχίαλος Μαγνησίας

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>