Μονή Παντοκράτορος Κωνσταντινούπολης

 “Τί οὗν ὑπέρ τῶν τοσούτων χαρισμάτων ἀντεισενέγκω τῷ Πανοικτίρμονι;
Τί σοι, φιλάγαθε Δέσποτα, τῶν τηλικούτων ὀφλημάτων ἀντιμετρήσαιμι
ἢ πάντως τήν ἐπιστροφήν τήν πρός σέ
καί τήν ὁλόψυχον σύννευσιν,
ὑφ’ ἧς καί ναόν ἐκ καινῆς δομησάμενος
τῇ παντοδυνάμῳ σοφίᾳ σου…”
(Τυπικό Μονής)

Στις σχισμές της βυζαντινής αυτής μονής
κρύφτηκα
να εποπτεύω ιστορίες
περασμένες
φυλάσσοντας ενθυμήσεις και βλέμματα
συγκίνησης
μ’ ένα κερί μονάχα
να φωτίζει διαστήματα λήθης
που στους αιώνες απλώθηκαν. Άνοιξε τα παραθυρόφυλλα να σε δω
διάφανη
να σε ζήσω
στην κάθε σου απόχρωση…

“Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τελοῦνται τά ἐγκαίνια
τοῦ περικαλλούς καί θείου ναοῦ τῆς βασιλικῆς καί παντοκρατορικῆς μονῆς
τοῦ Παντοκράτορος Σωτῆρος Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν.”

Μία φορά
δυό και τρεις ανασαίνω
τον κάθε σου ναό
και ζούνε μέσα μου όσοι
κούρνιασαν στα χέρια σου,
στα φιλανθρωπικά σου ιδρύματα.

 “…ὓψωσε ναούς εὐπρεπῶς εἰργασμένους
ἐν οἷς τά χρυσόπαστα τῶν δομημάτων
ἐκ τῆς τέχνης ἒχουσι τήν συμμετρίαν
ἐκ τοῦ τόπου δέ καί τιν’ εὐτερπῆ θέαν.”

Μοσχοβολά ο τρούλος ουρανό
αντανακλάται στο μαρμάρινο δάπεδο
και στο χρωματισμένο γυαλί των παραθύρων σου
ψιθυρίσματα αιωνιότητας κολλούν
-πως χώρεσες αλήθεια τόση ομορφιά!
Όλα σου τα κρατώ…
Κι ύστερα σε βλέπω
να υψώνεσαι τινάζοντας σκόνες
που φυτεύτηκαν από σταυροφόρους, Σούρκους
αγκομαχάς, μα λαμπυρίζεις σιωπηλά
εξαγιάζοντας αναμνήσεις για να μη λυπείς το τώρα σου
αλλά να πορεύεσαι κρατώντας την πεπερασμένη αλήθεια.
Στάλαξε μου λίγη, όπως θα ανοιγοκλείνεις
τα βλέφαρα
να ‘χω να ζεσταίνω πληγές…
Ση σιωπή έμαθα να διαβάζω
το βλέμμα να μεταφράζω
εκείνο που προδίδει την νοσταλγία για το πριν σου
για μια Ειρήνη που σε γέννησε
και μετά δακρύων

 “δέξαι, ὦ δέσποτα, τον ἐκ Θεού σοι κατασκευασθέντα ναόν”

αναβόησε.

Κι εγώ, να νυχτώνω εδώ
στο αεικίνητο της στιγμής
να μην υπάρχω παρά μόνο σα σκιά
που κρέμεται στις φυλλωσιές της γραφής των χειρογράφων σου
βουτώντας το βλέμμα στο αέναο
μέλλον.


Ελισσάβετ Χαρταβέλλα

2 Comments so far:

  1. Maria S. says:

    “Κι εγώ, να νυχτώνω εδώ
    στο αεικίνητο της στιγμής
    να μην υπάρχω παρά μόνο σα σκιά
    που κρέμεται στις φυλλωσιές της γραφής των χειρογράφων σου
    βουτώντας το βλέμμα στο αέναο
    μέλλον.”

    (Μας) ταξιδεύεις πάντα
    εκεί που μόνο λίγοι μάθαν να περπατούν…

  2. M.G. says:

    Ti xara na diabazo poihma gia auto to spoudaio byzantino mnhmeio! Bravo sas!

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>