Απρόσμενος Φίλος

Share

Κάθεται στο μπαλκόνι σκυφτός
βαρύ φορτίο τα χρόνια

Ο ήλιος ζεστός
βάλσαμο στα γέρικα κόκκαλά του

Τα χείλη σφιγμένα, στεγνά
το βλέμμα θολό, απλανές

Ο νους ο ζαβολιάρης
ατίθασος πετάει μακριά…

Κάπου σκονταύτει
στη Νιότη…

“Ιτιά, ιτιά λουλλουδιασμένη…”
χορός, λεβεντιά, φίλοι

Τώρα μόνος…χάθηκαν οι φίλοι
δεν θα ξανάρθουν

“Νάταν τα νιάτα δυο φορές
διπλές να ήταν οι χαρές…”

Ξάφνου φτερούγισμα
ένας επισκέπτης, ένα πουλί…

Κάθεται στο σιδερένιο κάγκελο
ξαποσταίνει, κοιτάει γύρω

Πίνει νερό απ’ το ποτήρι
φεύγει, πετάει μακριά…

Πάλι μόνος…
“Αυτός ο φίλος θα ξανάρθει” σκέφτεται.

Please Login or Register to see the link.

Φρειδερίκη Αποκίδου

2 Replies to “Απρόσμενος Φίλος”

  1. Φιλοσοφημένο, Αληθινό, Τρυφερό, ποιήμα
    Αντικατοπτρίζει την αλήθεια στα μάτια των ηλικιωμένων…
    Συγχαρητήρια

    Γαβριήλ Παναγιωσούλης

    1. Σ’ ευχαριστώ Γαβριήλ για τα καλά σου λόγια. Αυτή είναι, δυστυχώς, η ωμή παραγματικότητα για πολλούς ηλικιωμένους. Ζουν στη μοναξιά και περιμένουν ένα “φτερούγισμα” για ν’ αγγίξουν την ελπίδα.
      Από καιρό διαβάζω τα διηγήματα σου και μ’ αρέσουν. Πολυταξιδεμένη η ζωή σου, ενδιαφέρουσα και κάπως…… φουρτουνιασμένη.
      Σε χαιρετώ,
      Φρειδερίκη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *