Ήλιος της γης, Ήλιος ψυχής

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

Ρίζωσε ο ήλιος στη μέση τ’ ουρανού
μέστωσαν τα αιθέρια αμπέλια
κι οι ηλιαχτίδες γλυκόπιοτο κρασί
περιέχυσαν τα σωθικά της φύσης
κι έγινε του Διόνυσου τρελός χορός
μεθύσανε οι μοίρες
και η πλανεύτρα μάγισσα
λάγνα μορφή επήρε.

Μέσα στης δύνης την ξέφρενη τη ζάλη
της αίσθησης ανάδευση χρωμάτων,
σαν από ελιξίριο μαγικό
σαν από παραμύθι παιδικό,
τα κάτω κύλησαν απάνω
γυρίσανε τ’ αγύριστα
κι έλαμψαν τα σκοτάδια.

Ξάφνου, γαλάζιες βάφτηκαν ψυχές
τα σπίτια και τα τρένα,
γίναν’ οι βράχοι αμέθυστοι
κι οι θάλασσες ζαφείρια
κάστρα πανώρια τα βουνά
τα ξεροβούνια πύργοι.
Κι φοβισμένες οι καρδιές γενήκανε νταμάρια.

Ρίζωσε ο ήλιος στα ψηλά
και μέστωσαν τ’ αμπέλια,
αγέρας λουλούδια και πουλιά
στέλνουν φιλιά,
υμνολογούν την άπλετη την πλάση
και η χαρά μου, τρελό παιδί
τα μάτια μου γυπαετοί
για να θωρούν από ψηλά
να χαίρονται το θάμα….

Γρηγόρης Χριστιδης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *