Ήσουν εσύ φίλε

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

Ήσουν εσύ φίλε.
Ήπιες τις λίμνες,
έπιασες τον σφυγμό του ποταμού,
έκλαψες για το ρυάκι πού στέρεψε
για το αστάχι πού τσάκισε
για το χορτάρι πού άδικα περίμενε
κάποιο σύννεφο ζωή για να του δώσει.

Ήσουν εσύ φίλε.
Γλυκάκουστος λυράρης,
τραγούδησες τις θάλασσες
νάναι γλυκές και ήρεμες,
να τις χαϊδεύουν αύρες
νάναι γοργός ο γυρισμός
για τους αγαπημένους.

Ήσουν εσύ φίλε.
Μίλαγες στους ουρανούς
να έχουν πάντα ήλιους
και πέταγες αγέρωχα
μες στο βαθύ γαλάζιο
γυπαετός αληθινός
κορώνα στην ψυχή μας.

Ήσουν εσύ φίλε.
Το λιόγερμα έλεγες
πώς είναι ιερή στιγμή,
το ίδιο κι η ανατολή,
γιατί ξεκουράζουν τους καημούς
φουντώνουν τις ελπίδες
κι είναι σημάδια στην ψυχή.

Ήσουν εσύ φίλε.
Εκείνη την άνοιξη
σε λέγανε χελιδόνι
και γλυκοπέταγες ψηλά
πότε δεξιά πότε ζερβά
μέσα στις στράτες τ’ ουρανού
και των βουνών τις άκρες.

Εσύ ήσουν φίλε.
Σε μίσεψαν ματάκια μου
ψυχές σκοτεινιασμένες,
της ζηλευτής της νιότης σου
πήραν τους καρπούς
κι ο ήλιος λαβωμένος
στο λιόγερμα σε κλαίει.

Εσύ ήσουν φίλε.
Τρεμόσβησε και χάθηκε το φως σου,
Οι μοίρες κλαίνε και θρηνούν
τον άδικο χαμό σου.
Λουλουδάκι τούτης εδώ της γης,
βάναυσα σου κόψανε τους ανθούς
κι έπεσες πρόωρα να κοιμηθείς.

Γρηγόρης Χριστίδης
7/3/1975

 

Αφιερώνεται στην ιερά μνήμη
του αγαπητού μου φίλου,
πιλότου της Ελληνικής πολεμικής
αεροπορίας ,υποσμηναγού Δημήτρη
Χατζηαντωνίου, που έπεσε ηρωικά
υπέρ της πατρίδος, στην δύνη της
Ελληνοκυπριακής κρίσης, στις 22/7/1974.

2 Replies to “Ήσουν εσύ φίλε”

  1. Εξαίρετοι στίχοι, με πολύ όμορφες λέξεις, ποιητικές, με απλό -διόλου απλοϊκό- ξετύλιγμα των σκέψεων, πράγμα πολύ δύσκολο στη λογοτεχνία.
    Αφιέρωμα στο φίλο που χάθηκε πανάξια για την πατρίδα και στη φιλία που χάνει κάθε μέρα την αξία της, μέσα στην πατρίδα που τη γέννησε.
    Η σκόπιμη επανάληψη του τίτλου -“ήσουν εσύ φίλε”- στην πρώτη γραμμή των επτάστιχων στροφών εντείνει το νόημα και μας εισάγει ομαλά στις μεταφορές και τις παρομοιώσεις που ακολουθούν και που, όπως τίθενται, αφήνουν μια “γεύση” μελαγχολίας, μια πίκρα, ένα “κρίμα”, και καθόλου τη μελοδραματική θλίψη, που θα έδινε η όποια υπερβολή. Πάρα πολύ ωραίο ποίημα!
    Άρις Αντάνης

  2. Είναι μεγάλη η έκπληξη μου για τους στίχους που διάβασα για τόν οικογενειακό μας φίλο ΤΑΚΗ.
    Μετά από τόσα χρόνια που έφυγε, στα 24ρα του υπηρετώντας τα ιδανικά που τόσες φορές μαζί είχαμε κάνει κουβέντα , εγώ στα 16μου τότε στην Κομοτηνή.
    ΑΘΑΝΑΤΟΣ είναι η λέξη που ταιριάζει για όλα αυτά τα παιδιά που χάθηκαν για την πατρίδα.
    Πάντα μέσα στην καρδία μας φίλε ΤΑΚΗ.
    Θανάσης Μπουρλάι

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *