Ποιητές πετάξτε τα χαρτιά σας

Share

Μαρία Θεοφυλάκου

Είναι η ώρα του ανέγνοιαστου στον ήλιο.
Ποιητές πετάξτε τα χαρτιά σας!
Ένα, δυο, εκατοντάδες στον αέρα
Χαρτιά, της διαρκώς σκυφτής σας λιτανείας
Για μιαν ανίατη πληγή.
Χαρτιά, ανέμυαλα να προσγειώνονται
Στο πάτωμα που τρίζει ερημία·
Ας δικαιώσετε λοιπόν τους αναστεναγμούς του!
Στο δρόμο βγείτε
Την τύχη ακολουθήστε
Ανοίγοντας πρώτη φορά τα μάτια
Ώστε να ιδούν αυτά
Τα πόσα ανείδωτα,
Τα δίχως ανταπόκριση στον έρωτά τους, που περάσαν
Χρυσά του Δεκεμβρίου πρωινά.

Ποιητές πετάξτε τα χαρτιά
Μ’ ωραίους αυτοσχεδιασμούς στον άφρονα αιθέρα
Ποιητές όλους τους δρόμους περπατήστε
Μ’ ωραία πυξίδα την καρδιά της ποίησης που γεννιέται
Και που ‘ναι η πάντα ανεξάντλητη ποτέ αδραγμένη
Η για-όλα-αυτά θριαμβεύτρια, η τόσο φευγαλέα
Η διάφανη ομορφιά.

Μαρία Θεοφυλάκου

2 Replies to “Ποιητές πετάξτε τα χαρτιά σας”

  1. Συνήθως γράφουμε για τα ποιήματα. Σπάνια για τους ποιητές, εκείνους τους άγνωστους “της διαρκώς σκυφτής τους λιτανείας, για μιαν ανίατη πληγή”. Εκείνους που ίσως είναι οι μόνοι που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Κάθε μέρα γίνονται χιλιάδες απεργίες για κατακτήσεις, για δικαιώματα, αλλά και για εντυπωσιασμούς. Όμως μια απεργία που δεν έγινε ποτέ είναι εκείνη που νομίζω πως εννοεί η Μαρία Θεοφυλάκου στους δυνατούς της στίχους. Μια απεργία που πρέπει να φοβούνται οι ζοφερές δυνάμεις: Την απεργία του πνεύματος.
    Και να προσθέσω μια φράση, σαν προειδοποίηση προς όλες αυτές τις περίεργες δυνάμεις της… αντιποίησης: δεν πρέπει να λυπούνται τους ποιητές που δεν έχουν Κοινό, αλλά το Κοινό που δεν έχει ποιητές. Μπράβο κυρία Θεοφυλάκου.
    Καλές γιορτές σε όλους τους ποιητές της Διασπορικής. Ευχές για υγεία και οράματα.-
    Άρις Αντάνης

    1. Ο μεγάλος Λειβαδίτης είχε πει:

      «Η ποίηση είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια.
      Η αληθινή ποίηση δεν είναι ανακάλυψη μα αποκάλυψη.
      …οι ποιητές κοιμούνται σαν τους κλέφτες, με το αυτί τεντωμένο στην άγνωστη λέξη.»

      Τι αποκαλύπτει η ποίηση; Κατά τη γνώμη μου, τι άλλο παρά τον άνθρωπο – τον ποιητή, τον αναγνώστη, την Ψυχή. Την ψυχή που εμπνέεται – κι αυτό είναι, πάλι κατά τη γνώμη μου, που λείπει: η έμπνευση, αν θέλετε «η ομορφιά», που δίνει ορμή στη συνοχή των ανθρώπων, στην κοινωνία, στην αλληλεγγύη.

      Γι’ αυτό είναι για μένα πρωτεύον οι ποιητές να βγουν στο δρόμο, να δουν τα πράγματα με μια ματιά σαν να ‘ναι η πρώτη τους,
      “με το αυτί τεντωμένο” στον Άνθρωπο.

      Κύριε Αντάνη σας ευχαριστώ.
      Να ευχηθώ κι εγώ σε όλους τους ποιητές/αναγνώστες της Διασπορικής, καλές γιορτές και πολλή έμπνευση.

      Μαρία Θεοφιλάκου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *