Αιώνια Αρραβωνιαστικιά

Share

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Θα σ’ αγκαλιάσω όπου και να ’σαι,
θα σε στολίσω με την Ανατολή
κάθε φορά που ο ήλιος βγαίνει να γελάσει
σε μια καρδιά που πάει ν’ αναστενάξει
μπρος στην απεραντοσύνη των βουνών.
Θ’ αγγίζω με το μετάξι των καινούργιων λουλουδιών
τα δροσοσταλαγμένα βλέφαρα
που έκρυψαν πόθους ανεξημέρωτους
και πάθη αλαφιασμένα στων φεγγαριών τις δίνες.
Στα μάτια σου θα σβήσω το παράπονο
στέλνοντας ούριους ανέμους
και μια γραμμή ανεμελιάς θ’ αρχίσω να ζωγραφίζω
με τα πινέλα της καρδιάς που χρώματα εφευρίσκουν.

Με χτένα ασημένια που έφτιαξε η θάλασσα
στου φλοίσβου την ανάσα
τις όμορφες κατεβασιές των λαμπερών μαλλιών σου, θ’ αναστήσω
που με ουρές ευέλικτων γοργόνων μοιάζουν.
Θα σου αφήσω στο πρόσωπο της ευτυχίας το σημάδι
και κλάματα ξανά δε θα ταράξουν τη γαλήνη
που φύτεψε ξαφνικά ο έρωτας παντού
σε μια στιγμή που αφέθηκες να παίζεις με το κύμα.
Τότε που τόλμησες να φτάσεις ουρανούς κι ας ντράπηκες
για τον πόθο που έπινε των ονείρων όλη την πηγή.
Κι ας έβλεπες την αγάπη ντυμένη με το χιτώνα μιας αγίας
που ’χε ξεπέσει τελευταία, ζητιάνα των πιο ιδανικών στιγμών.

Στ’ αλήθεια αμαρτία δεν είναι αυτό το θελκτικό σώμα
που έφερνε στα μάτια σου τη δίψα ν’ αφεθείς,
γιατί τον έρωτα τον δέχτηκες γυμνό πριν τον υμνήσεις
πάνω στων χεριών τη ξεγνοιασιά.
Του φίλησες το τριχωτό το στέρνο
και στους αγαλματένιους σου μηρούς
έπεσε το ουράνιο σπέρμα,
καρπός της ηδονής που έσμιξε με την αγνότητα
για να γεννηθεί ανέλπιστα ένα θαύμα!

Η γη στέγνωσε απ’ τη μοναξιά
κι ο πόνος κάποιου χωρισμού έτρεξε
στα σκοτάδια, σαν λάβα ηφαιστειακή.
Στους μυστηριώδεις βάλτους της νύχτας χύθηκε,
κάτω απ’ τα πληγωμένα άστρα
που είπαν ν’ αλώσουν την ψυχή
με τ’ άγγιγμα της μνήμης.
Τ’ άλικο φως τους, έλιωσε σε καλούπια καραβιών
με σκουριασμένες άγκυρες
και στ’ ανοιχτά ταξίδεψαν ευάλωτες υπάρξεις.
Χαίτες ανέμων στοργικών έφεραν απίθανες οσμές
απ’ των νησιών τα απλωμένα άνθη.
Μες στο χλιμίντρισμα των μηχανών
που θάμπωσαν το μάτι
με την ομορφιά ενός χορού Νυμφών,
ηλιοβασιλέματα αρνήθηκαν έναν προορισμό
σε μια ψυχή ευαίσθητη, μονάχη
χρώματα σκορπίστηκαν σ’ αισθήματα σκληρά,
πίνοντας της θάλασσας καημούς, λυγμούς της γης
που ακόμη, δεν ευτύχησε τον σπόρο να βλαστήσει.

Τα χρόνια σκεπάστηκαν το γαλανό σεντόνι,
κοιμήθηκαν σε κάποιες έρημες ακρογιαλιές
κι όταν ξυπνούσαν απ’ τους ερωτικούς αναστεναγμούς
πλέκανε του έρωτα μονόπετρο δαχτυλίδι
να το περάσει εκείνος, ασυγκράτητος
στο δάχτυλο της αιώνιας αρραβωνιαστικιάς.
Να της σφαλίσει τα ξεραμένα χείλη
με τους δροσιστικούς Μαΐστρους!

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Νέα Αγχίαλος Βόλου

Zararis Laskaris P.

About Zararis Laskaris P.

Ο Λάσκαρης Π. Ζαράρης γεννήθηκε στο Βόλο το 1969 και κατοικεί μόνιμα στη Νέα Αγχίαλο. Εργάζεται στις φυλακές και είναι πατέρας δύο ανήλικων παιδιών.

Έχει γράψει πάνω από 300 ποιήματα και από το  2008 επιδίδεται ταυτόχρονα και στη συγγραφή διηγημάτων. Επίσης, το 2010 ολοκλήρωσε δύο μικρά παιδικά μυθιστορήματα.

Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας. Δημοσιεύει ποιήματα και διηγήματα στις εφημερίδες: «Νέα Αγχίαλος» και «Κυπριακός Ελληνισμός», στα περιοδικά: «Μουσών Μέλαθρον», «Δευκαλίων ο Θεσσαλός» και «Πνευματική Ζωή», σε διάφορα ιστολόγια, στο facebook, όπως και στο προσωπικό του ιστολόγιο: «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ», http://parathyrostaoneira.blogspot.com/ .

Τα τέσσερα τελευταία χρόνια έχει λάβει βραβεία, μετάλλια, επαίνους και τιμητικές διακρίσεις, συνολικά 34 περίπου τον αριθμό. Στις σημαντικότερες προσωπικές του διακρίσεις συγκαταλέγονται οι εξής:

-         Α΄ Έπαινος στο διήγημα: «Μια γυναίκα, μια Πατρίδα, μια Κληρονομιά» από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος το έτος 2008.

-         Β΄ Βραβείο στο λαογραφικό διήγημα: «Το αλμυρότερο δάκρυ» από το πολιτιστικό περιοδικό «Δευκαλίων ο Θεσσαλός» το έτος 2010.

-         Β΄ Βραβείο στη νουβέλα: «Η άγνωστη ιστορία του Στέλιου Ιγνατιάδη» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών το έτος 2011.

-         Α΄ Μετάλλιο στην επιστολή αγάπης από την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες» το έτος 2011.

-         Τον μοναδικό Έπαινο στο πεζογράφημα (παιδικό μυθιστόρημα): «Το νησί και το αθάνατο νερό» από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» το έτος 2011.

-         Βραβείο αφιερωμένο στον αρχαίο λυρικό Ιβύκο για το ποίημα: «Η μάνα όλης της ανθρωπότητας· η ελπίδα» από την Αμφικτυονία Ελληνισμού το έτος 2011.

-         Γ΄ Βραβείο στο δοκίμιο: «Η έλξη του εφήμερου και ο καθαγιασμός της αιωνιότητας» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών το έτος 2012.

Έργα-συμμετοχές:

-         Τον Απρίλιο του 2010 κυκλοφόρησε η πρώτη προσωπική ποιητική συλλογή του με τίτλο: «Παράθυρο στα όνειρα» (αυτοέκδοση), η οποία έλαβε το Νοέμβρη του 2010 βραβείο από τον Διεθνή Πολιτιστικό Οργανισμό «Το Καφενείο των Ιδεών».

-         Έχει συμμετάσχει μέχρι σήμερα σε μία ανθολογία «Ποίηση και Ζωγραφική», σε δύο συλλογές: «Επιστολή Αγάπης» και «Διηγήματα -Παιδική Λογοτεχνία- Ποιήματα» και σε μία ανθολογία Ποίησης – Διηγήματος (Σύγχρονοι Έλληνες Λογοτέχνες  με αφιέρωμα στη Θεσσαλία).
Greek, Hellas, Λογοτεχνία, ΠοίησηPermalink

2 Responses to Αιώνια Αρραβωνιαστικιά

  1. Ερωτική τρυφερότητα!

  2. Zararis Laskaris P. Laskaris Zararis says:

    Σας ευχαριστώ πολύ για την παρατήρηση αυτή. Φαίνεται πως σας συγκίνησε το ποίημα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>