Γέρων Μάντις Ολυμπίας

Share

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

Δεν είναι η γυμνή κραυγή της Κασάνδρας, εάλω η Τροία,
ούτε του Τειρεσία ο σπαραγμός, αλί η τύχη των Θηβών.

Ο γέρων μάντις είναι, που προλαλεί δεινά, χωρίς λαλιά,
με τα βαθιά των ρυτίδων ποτάμια, το σώμα που σκεβρώνει,
το στήθος του σαν γέρνει άπνοα και βουλιάζει στα παγίδια,
τα δάχτυλά του θρηνώντας σαν τραβούν τις παρειές του.
Τρισαλί… η απλανής ματιά του μας προμηνύει τη βροντή,
την ανυποψίαστη τρικυμία μέσα στην αχλή της νηνεμίας.

Η ακινησία της αναμονής τελειώνει, ακούει ορυμαγδό
το δράμα του Οινομάου, την τύχη της Ιπποδάμειας.

Βλέπει, ωιμέ, το μεθυσμένο κακό να βιάζει το καλό καγαθό,
τους Κένταυρους να ορμούν στα ωραία κορμιά των Λαπιθίδων.
Ο επιδέξιος Απόλλων κι ο Θησεάς να στηρίξουν, αγωνιά,
τον Πειρίθου να σώσει τη Δηιμάδεια απ’ τον άσελγο Ευρυτίωνα.

Ο σεισμός τον δονεί, ενώ ο νέος δίπλα δεν ακούει, δε βλέπει ‘
παίζει ανέμελα με τα δάχτυλα του ποδιού του σφυρίζοντας.

Θωρεί την παρακμή της Ολυμπίας, μονομαχίες να τη βάφουν,
τους νέους της στη Ρώμη του Σύλα να παρελαύνουν αυτάρεσκα,
τους Μακεδόνες στρατηγούς στην Ασία να αλείφονται μύρα,
το αγώνισμα να καταντάει παίγνιον, τον κότινο έρμαιον.

“O Φοίβος αναζητεί καλύβη”, μοιρολογούν τα μάτια του,
κι επικαλούνται έναν ύπερθεν σεισμό ν’ ανοίξει φρέαρ
να αναπηδήσει το λάλων ύδωρ που απωλέσαμε.

© Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης
Κύπρος

One Reply to “Γέρων Μάντις Ολυμπίας”

  1. ένα ακόμα όμορφο ποίημα κ. Ιωσηφίδη.
    Να είστε πάντα καλά και να γράφετε
    Γιώτα Δ. Τσιλίκη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *