Ο Λόφος

Share

Γιάννης Ρίτσος
Please Login or Register to see the link.
από Μανώλη Αλυγιζάκη

Κάποιος είχε πολλούς πεθαμένους.
Έσκαβε το χώμα, τούς έθαβε μόνος του.
Πέτρα τήν πέτρα, χώμα τό χώμα
έφτιαξε ένα λόφο.
Πάνου στό λόφο
έφτιαξε τήν προσηλιακή καλύβα του.

Ύστερα χάραξε δρομάκια
φύτεψε δέντρα
προσεχτικά, γεωμετρικά, συλλογισμένα.
Τό μάτι του χαμογελούσε.

Τό χέρι του δέν έτρεμε ποτέ.
Ο λόφος.

Εκεί ανεβαίνουν τ’ απογεύματα τής Κυριακής
οι μητέρες σπρώχνοντας τά καροτσάκια τών παιδιών τους
οι εργάτες τής συνοικίας μέ πλυμένο πουκάμισο
να λιαστούν καί ν’ανασάνουν λίγο αέρα.
Εκεί τά ζευγαράκια σεργιανάνε τό απόβραδο
μαθαίνουν νά διαβάζουν τ’ αστέρια.
Κάτου απ’ τά δέντρα ένα παιδί παίζει μιά φυσαρμόνικα.
Ο λεμοναδάς διαλαλεί τίς γκαζόζες του.

Πάνου στό λόφο, όλοι ξέρουν
πώς είναι πιό κοντά στόν ουρανό.

Όμως κανένας δέν ξέρει πώς έγινε ο λόφος,
κανένας δέν ξέρει πόσοι κοιμούνται στά σπλάχνα τού λόφου.

~Γιάννης Ρίτσος

2 Replies to “Ο Λόφος”

  1. ευχαριστούμε που μας θύμησες το ποίημα που μιλάει με το ΄Ενα, με το Άπειρο!!

    Γιώτα Δ. Τσιλίκη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *