Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Γράφω με τη νοσταλγία των λέξεων
Με την επίγνωση της δύναμης ενός ανθισμένου μυαλού
Με χέρια που κρατούν τ΄αγίνωτο
Προσμένοντας της ρίμας τον ερωτικό τον ψίθυρο
Στο παραθύρι των ειρμών
Μια άνοιξη αποθέτει τα φυλλώματα, τους ίσκιους της
Πουλιά κελαηδούν τα δίφθογγα μιας αποκάλυψης
Και μια αρμάθα από κλειδιά της σκέψης
Ελευθερώνουνε τις πέντε μου αισθήσεις στ΄ακροδάχτυλα
Στα χείλη, στις διεσταλμένες ίριδες του νου
Έτσι που την έμπνευσή μου οσφραίνομαι
Και γεύομαι κι ακούω κι ακουμπώ
Καθώς τα βήματά της χαράζονται επάνω στη λευκή μου πρόκληση
Και τότες η γραφή το άγραφο πλάθει
Η ψυχή το άψυχο ανασταίνει
Η καρδιά τον πιο γοργό παλμό της μες στις λέξεις μου χαρίζει
Ξαστερώνει το μυαλό , ξαλαφρωμένο αναπαύεται
Στην ηδονή που χάρισε το πρώτο χτίσμα

Εν αρχή ην του πάθους ο λόγος

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>