Share

Άρις Αντάνης

Έβλεπες τη μάννα, που λαγοκοιμόταν
μπροστά στην τηλεόραση,
και στην ψυχή σου, φευγαλέο βάσανο κρυφό,
η αποφράδα σκέψη: «Άραγε ανασαίνει ;
Κι αν κάποτε πάψει να ζει, πώς θα το αντέξω !»

Έβλεπες τον πατέρα, που τον έπαιρνε
ο υπνάκος στην πολυθρόνα του,
με την εφημερίδα, ορθάνοιχτη να τον σκεπάζει,
και διάβαζες, πρωτοσέλιδη, την αγωνία σου :
«Άραγε ζει; Κι άμα δεν ζει, πώς θα τ’αντέξω !»

Την έβλεπες και ‘κείνη να κοιμάται, ανέμελη
στο πλάι σου, τα πρωινά
που σηκωνόσουνα για τη δουλειά, κι αναρωτιόσουν :
«Με αγαπάει άραγε ; Κι αν κάποτε χωρίσουμε
και φύγει από κοντά μου, πώς θα το αντέξω !»

Ο καναπές της μάννας είναι πια αδειανός,
κλειστή κι η τηλεόρασή της.
Ο πατέρας δεν κοιμάται κάτω απ’ την εφημερίδα.
Κι αυτά, καλότυχε, κι’ όλα τ’ αφόρητα, εσύ τα άντεξες :
τα πρωινά, η αγάπη είναι πάντα εκεί, στο πλάι σου…[]

Άρις Αντάνης

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>