admin-ajax.php2

 

Ευαγγελία Πεχλιβανίδου

Το δάκρυ μου που κυλάει στα μαλλιά σου
είναι αληθινό.

Η καρδούλα σου που χτυπιέται ανελέητα
σηκώνει κύματα στη δική μου.

Στα παγωμένα χέρια σου ρέω
όλη τη θέρμη που μου απόμεινε.

Τρέμουν τα χέρια σου απ’ τις ωδίνες
και σου χαρίζω τα δικά μου να σταθείς.

Τα δάκρυά σου λαφρύνουν την πίκρα σου
όταν σου τα σφουγγίζω εγώ.

Η αγκαλιά μου καταφύγιο απάνεμο
για να τειχίσεις τις εμπειρίες σου.

Η παρουσία μου χώμα καρπερό
για να ανθίσεις τα αγριολούλουδα της ψυχής σου.

Τα μπράτσα μου ατσάλινη ασπίδα
στο σωματάκι σου που σπαρταρά αδύναμο.

Ο πόνος μου σκυτάλη εξόδου
του δικού σου πόνου.

Εγώ θα είμαι δίπλα σου
για ν’ αλαφρώσω το φορτίο σου.

Εγώ πάντα θα είμαι το φως και η σκιά σου,
το πριν και το μέλλον
το τώρα το αόρατο.

Ό,τι κι αν γίνει θα είμαι η σκέψη σου,
οι πράξεις σου,
η δύναμή σου.

Γιατί είμαι η αλήθεια.

Θα είμαι η Μάνα!

Από την ανέκδοτη συλλογή « εκ βαθέων στοχασμοί…»
Ευαγγελία Πεχλιβανίδου

Series - Σειρά

  1. Μητέρα! (May 10, 2015)
    Όμορφη μέρα φωτεινή Μητέρα Στο βράχο αγριοκυκλάμινο Μητέρα Κόκκινη παπαρούνα στον αγρό Μητέρα Ολάνθιστη στον κήπο τριανταφυλλιά Μητέρα
  2. Αφιερωμένο στην μνήμη της! (May 10, 2015)
    Ξέχασα μάνα μου να μεγαλώσω.... καθώς μεγάλωνα τις ώρες των παιδιών μου, καθώς τα χέρια τους κανάκευαν τις μέρες μου και δίναν αίμα-χρώμα στις στιγμές!
  3. Της Αγίας Μάννας (May 10, 2015)
    Γιωργάκη, μη ξεχάσεις ότι σήμερα γιορτάζει η μάννα σου. Να πας και να της δώσεις ένα φιλί. Δεν θέλει τίποτα άλλο. Ξέρω που σου λέω. Γιωργάκη, πες της πως την αγαπάς σήμερα που γιορτάζει. Θα καταλάβει εκείνη πως την αγαπάς όλες τις μέρες, δίχως άλλο. Ξέρω που σου λέω.
  4. Δίχως τίτλο (May 9, 2015)
    Κυττούσε το βρέφος βουβή με τα μάτια ορθάνοιχτα αποκολλημένα λες από τις βαθουλές κόγχες τους. Ούτε ένα δάκρυ ούτε μια φωνή! Είχαν νεκρωθεί τα κύτταρα της ζωής και η αλήθεια,
  5. Αφόρητες Αγάπες (May 14, 2012)
    Έβλεπες τη μάννα, που λαγοκοιμόταν μπροστά στην τηλεόραση, και στην ψυχή σου, φευγαλέο βάσανο κρυφό, η αποφράδα σκέψη : «Άραγε ανασαίνει ; Κι αν κάποτε πάψει να ζει, πώς θα το αντέξω !» Έβλεπες τον πατέρα, που τον έπαιρνε ο υπνάκος στην πολυθρόνα του, με την εφημερίδα, ορθάνοιχτη να τον σκεπάζει, και διάβαζες, πρωτοσέλιδη, την αγωνία σου : «Άραγε ζει; Κι άμα δεν ζει, πώς θα τ’αντέξω !»
  6. Μπρος στο δικό της μεγαλείο (May 13, 2012)
    Το είπε και σ’ εμένα τρυφερά πως «..κάποια μέρα όλα σβήνουν στη μνήμη των δημιουργών τους χάνονται...» »Κι η νύχτα δεν λογιάζει κάλλη, μήτε κόπους παρά το χρόνο που την διαφεντεύει σκέφτεται, μην τύχει και η θύμηση διαιωνιστεί, μην τύχει και βγει στους δρόμους ανεξέλεγκτη στον πηγαιμό κάποιου ανέσπερου μας στόχου.»
  7. Η ιστορία της γέννησης (May 12, 2012)
    Εσύ χαμογελάς και ελπίζεις, πότε την ταραγμένη θάλασσα ορίζεις, πότε τον αγριεμένο ουρανό σκορπάς σε σωτήρια βροχή που συντροφεύει το κύμα.
  8. Από τη Μάνα στην Κόρη (May 12, 2012)
    Το δάκρυ μου που κυλάει στα μαλλιά σου είναι αληθινό. Η καρδούλα σου που χτυπιέται ανελέητα σηκώνει κύματα στη δική μου. Στα παγωμένα χέρια σου ρέω όλη τη θέρμη που μου απόμεινε. Τρέμουν τα χέρια σου απ’ τις ωδίνες και σου χαρίζω τα δικά μου να σταθείς. Τα δάκρυά σου λαφρύνουν την πίκρα σου όταν σου τα σφουγγίζω εγώ.
  9. Έτη παιδιού (May 12, 2012)
    Όταν τον ειδοποίησαν ότι η μητέρα του δεν ήταν καλά, θα πρέπει να είχαν περάσει τα μεσάνυχτα. Ήταν κατακαλόκαιρο, και δεν είχαν ακόμα κοιμηθεί, ούτε αυτός, ούτε η γυναίκα του, ούτε τα παιδιά του. Αντίθετα, κάθονταν όλοι στη βεράντα του εξοχικού τους σπιτιού κι απολάμβαναν τη δροσιά της καθαρής αυγουστιάτικιας νύχτας, ανασαίνοντας τη μυρουδιά των πεύκων που κατέβαινε απ' το βουνό, και την αρμύρα της θάλασσας που ερχόταν απ' τα ηρεμισμένα νερά, λίγα βήματα πέρ' απ' τα πόδια τους. Ήρθε ένας ποδηλάτης και τους έφερε το μήνυμα:
  10. Σαν έφυγες (May 11, 2012)
    Σαν έφυγες Περπάτησα πολύ μες στη σιωπή Και μες στο χρόνο που δε σου΄δωσα Γύρω μου ο κόσμος σε ατέρμονες συνήθειες Ξυπνούσε και κοιμότανε στην απομόνωσή του Περίεργη αίσθηση Οι φωτεινές επιγραφές μονάχα τ΄όνομά σου Μάνα αναβόσβηναν Κι εγώ ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι Άναβα σπίρτα συνεχώς από τις θύμησες Να σε κρατήσω περισσότερο στην αίσθηση Και στην παραίσθησή μου
  11. Στη Μητέρα (January 12, 2011)
    Ήσουν και μονοπάτι απλό, του Πλάστη ο νεωκόρος Που ανάβεις τις λαμπάδες του στη γέννα ενός μωρού.

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>