Ιάκωβος Γαριβάλδης

Το είπε και σ’ εμένα τρυφερά
πως «..κάποια μέρα όλα σβήνουν
στη μνήμη των δημιουργών τους χάνονται…»

»Κι η νύχτα δεν λογιάζει κάλλη, μήτε κόπους
παρά το χρόνο που την διαφεντεύει σκέφτεται,
μην τύχει και η θύμηση διαιωνιστεί,
μην τύχει και βγει στους δρόμους ανεξέλεγκτη
στον πηγαιμό κάποιου ανέσπερου μας στόχου.»

Βραδύνοντας το θόρυβο του βήματος
σκύβω στην κούραση εμπρός
μίας αλύτρωτης ψυχής της μάνας
που με γλυκόλαμπρα τα μάτια με κοιτά
και με το απαλό της χέρι ακόμη μια
τ’ ατέλειωτα τα πάθη μου χαϊδεύει…

Ιάκωβος Γαριβάλδης

3 Comments so far:

  1. Laskaris Zararis says:

    Αγαπητέ κ. Ιάκωβε,

    Υπέροχος ύμνος στη θύμηση της μάνας, έντονα συναισθήματα που εκλύονται από τα τρίσβαθα της ψυχής, για ν’ αγκαλιάσουν έστω και μια στιγμή το άπειρο, εκεί όπου διαυγής ο μύθος της μάνας αντιπροσωπεύει τα πάντα στη φύση, στον κόσμο, στους γιους και τις κόρες της.
    Το χάρηκα στην ανάγνωση πραγματικά!

    Λάσκαρης Π. Ζαράρης

  2. Giota Tsiliki says:

    Αγαπητέ Ιάκωβε,
    σαν μάννα, ευχαριστώ τους άνδρες που δεν ξεχνούν την πρώτη τους ανάγνωση στον κόσμο.
    σαν γυναίκα ελπίζω η χαρακιά αυτή να μεταφέρεται στους νεώτερους.

    να είστε πάντα καλά

  3. Aris Adanis says:

    Αγαπητέ Ιάκωβε,
    Συμφωνώ με τις σκέψεις του Λάσκαρη και της Γιώτας. Θα ήθελα να προσθέσω ότι οι στίχοι σου εμφανίζονται συνεχώς πιο εντυπωσιακοί, κάθε φορά, τόσο από πλευράς σύνθεσης, νοημάτων και συναισθημάτων όσο και από καθαρά τεχνικής πλευράς.
    Αυτή είναι η γνώμη μου, ως αναγνώστη.
    Ειδικά εδώ, στο αφιέρωμα για τη μάννα, όσοι διαβάσαμε το ποίημά σου, νιώσαμε τη μάννα να λάμπει “δια της απουσίας της”.
    Με τιμή
    Άρις Αντάνης

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>