Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Μονόχρωμες, πολύβουες οι μάσκες
Τα χαμόγελα πλαστικά
Κατάλοιπα λες αισθητικών επεμβάσεων
Κάτω από νυστέρια επιτήδευσης
Τα λόγια απλώνονται σαν δίκτυα
Ν’ αλώσουν τη στερνή σοδειά απ΄τα γεννήματα του χρόνου μας
Κι ένας φόβος ίδιο με φίδι που ζυγώνει τις Εύες των καιρών
Υπόσχεται απ΄το δέντρο του απαγορευμένου εαυτού
Τη θεοποίηση της πιο φτηνής μας σάρκας
Σε ποια τάχα προσφορά
Ενδίδει η στερνή μας νότα
Απ΄την αιώνια συμφωνία με το Σύμπαν ;
Κάπου σε καθηλώνει μια κραυγή
Από βλέμμα αποχρωματισμένης ζήσης
Σταματάς στην πιο κόκκινη ίριδα
Σαν ευσυνείδητος της καρδιάς οδηγός
Περιμαζεύεις κύτταρα χαμένης φωτοσύνθεσης
Κι αρχίζεις πάλι του ήλιου το κυνήγι
Ενάντια σε κάθε παραποίηση φωτός

2 Comments so far:

  1. Αθως Χατζηματθαίου says:

    Πολύ όμορφο το ποιήμα σου Ελένη.

    Εύχομαι να είσαι πάντα καλά και να δημιουργείς.

    • Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου says:

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, ΄Αθω.
      Εύχομαι και σε σένα τα καλύτερα. Δημιουργία και υπέροχα λογοτεχνικά πετάγματα μέσα από τις πνευματικές σου αναζητήσεις.

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>