Aged Soothsayer of Olympia

Share

[tabgroup]

[tab title=”English”]

Joseph Josephides

This is not Cassandra’s crying ‘Troy is being subjugated,
nor is it Tiresias howling ‘alas, what an ugly destiny for Theba.

It’s the aged soothsayer who foresees misfortunes,
speechless he talks with the rivers of his deep wrinkles,
his warping body, his breathless chest that sink in his ribs,
his fingers that heave his cheeks while mourning. Trice alas…
his unchanging glance forebodes us the rumble thunder,
the unsuspected heavy sea in the gasping of the calm.

The idleness of expectation is over, he hears rumbling:
the drama of Oenomaos, the fortune of Hippodamea,
he sees the drunken evil raping the good-and-virtue,
Centaurus dashing over the fine bodies of Lapithides.
He worries whether Theseus and dexterius Apollo support
Perithus to save Deimadea from the hands of lewd Aevrition.

The earthquake jolts him, the young one sees and hears
nothing; he fumbles with his toes and carefree he whistles.

He foresees Olympia crumbling, tinted in blood by swords,
sees her young ones leaving for Rome of Sylas, just to march
showing off, Macedonian generals in Asia smudge their bodies
with fragrant oils; the fair play became a game, kotinos a windfall.

‘Apollo begs for a poor roof”; soothsayer’s eyes are bloodly sad
pleading for a quake to ascend from above, to shatter a spring
that would outburst the water we lost, of the Word and Spirit.

© Joseph S. Josephides

Translation : Joseph S. Josephides and Elena-Odil-Daphnie Isseyegh

[/tab]

[tab title=”Ελληνικά”]

Γέρων Μάντης Ολυμπίας

Δεν είναι η γυμνή κραυγή της Κασσάνδρας, εάλω η Τροία,
ούτε του Τειρεσία ο σπαραγμός, αλί η τύχη των Θηβών.

Ο γέρων μάντις είναι, που προλαλεί δεινά, χωρίς λαλιά,
με τα βαθιά των ρυτίδων ποτάμια, το σώμα που σκεβρώνει,
το στήθος του σαν γέρνει άπνοα και βουλιάζει στα παγίδια,
τα δάχτυλά του θρηνώντας σαν τραβούν τις παρειές του.

Τρισαλί… η απλανής ματιά του μας προμηνύει τη βροντή,
την ανυποψίαστη τρικυμία μέσα στην αχλύ της νηνεμίας.

Η ακινησία της αναμονής τελειώνει, ακούει ορυμαγδό
το δράμα του Οινομάου, την τύχη της Ιπποδάμειας.

Βλέπει, ωιμέ, το μεθυσμένο κακό να βιάζει το καλό καγαθό,
τους Κένταυρους να ορμούν στα ωραία κορμιά των Λαπιθίδων.
Ο επιδέξιος Απόλλων κι ο Θησεάς να στηρίξουν, αγωνιά,
τον Πειρίθου να σώσει τη Δηιδάμεια απ’ τον άσελγο Ευρυτίωνα.

Ο σεισμός τον δονεί, ενώ ο νέος δίπλα δεν ακούει, δε βλέπει∙
παίζει ανέμελα με τα δάχτυλα του ποδιού του σφυρίζοντας.

Θωρεί την παρακμή της Ολυμπίας, μονομαχίες να τη βάφουν,
τους νέους της στη Ρώμη του Σύλα να παρελαύνουν αυτάρεσκα,
τους Μακεδόνες στρατηγούς στην Ασία να αλείφονται μύρα,
το αγώνισμα να καταντάει παίγνιον, τον κότινο έρμαιον.

O Φοίβος αναζητεί καλύβη”, μοιρολογούν τα μάτια του,
κι επικαλούνται έναν ύπερθεν σεισμό ν’ ανοίξει φρέαρ
να αναπηδήσει το λάλον ύδωρ που απωλέσαμε.

© Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης
Κύπρος 

Ακολουθεί μελοποίηση του ποιήματος από τον Please Login or Register to see the link..

Οι συνετελεστές της μελο-ποίησης

Please Login or Register to see the link. Please Login or Register to see the link. Please Login or Register to see the link.Please Login or Register to see the link. Please Login or Register to see the link.Please Login or Register to see the link.

[/tab]

[/tabgroup]


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *