Από τις Περιπέτειες του Ήλιου…

Share

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ
ΩΣ ΚΟΙΝΟΥ ΘΝΗΤΟΥ

Είναι ένας ήλιος που δεν ευτύχισε
στ’ όνειρο του ν’ ανατείλει,
όμως δεν έπαψε να καίγεται
και να κυνηγά τα μεσημέρια.

ΧV

Από καιρό ωριμάζει στο μυαλό μου
πως πρέπει οπωσδήποτε να πάω
εκεί που η νύκτα
πρωτοκυλίστηκε πάνω στη γη με τη μέρα
και κοιλοπόνησε την πρώτη αυγή,
καθώς στους γύρο ουρανούς
σπέρναν’ αστέρια
με καιόμενες χούφτες οι θεοί.

Εκεί που μόλις τα βουνά
άρχισαν να στοιβάζονται

κι οι θάλασσες σπυρί-σπυρί την άμμο
να φτιάχνουν τις φωλιές τους,

τα ποτάμια να χαράζουν την πορεία τους
αντιγράφοντας πιστά
την προπομπό τους αστραπή,

κι η γη να κτίζει πυρετωδώς
στις σκαλωσιές των ανέμων
τους γαλάζιους θόλους της
για να προστατευθεί
από το πετροβόλημα των άστρων.

Εκεί που το φεγγάρι
πρώτο πάλλει τη χλομάδα του  έρωτα
στα διάφανα στήθη της νύκτας

κι’ ο Ήλιος σκιτσάρει δοκιμαστικά
σε πρόχειρες ατμόσφαιρες
με αδέξιους κύκλους τα σύννεφα
βουτώντας τους στυλογράφους του
στις γινόμενες θάλασσες,

καθώς θα καίγεται να περιμένει ασάλευτος
(Σαν τεράστιος αχτιδωτός ανεμόμυλος)
Το φύσημα του χρόνου
Για ν αρχίσει το άντλημα της ζωής.

Εκεί που ο χρόνος
ξεφλουδίζει σαν βαμβάκι
τις πρώτες μέρες απ τα τσόφλια τους
και η γη  αδράχτι στα χέρια του Ήλιου
γνέθει  με  ηλιαχτίδες το νήμα
που θ ακολουθήσουν εξερχόμενες
απ την ανυπαρξία τους οι γενεές.

XV1

Μέσα σε κείνο το πανδαιμόνιο
των ετοιμασιών
για την υποδοχή της επισημότερης μέρας
Μες τις ξελιγωμένες
(απ την προαίσθηση των βλεμμάτων) ομορφιές.
Μες τις λυτές χαρές
που θα τρέχουν σαν άγρια άλογα
στην άγνοια των γκρεμών της νόησης,
Μες τις παρθένες ευωδιές
που θα διαλαλούν με τα χωνιά τους
έξαλα οι κρίνοι-

Μέσα εκεί που δεν πλάστηκε ακόμα
ούτε ίχνος μικρότητας,
θα μείνω ώσπου να μπορέσω
να στοχαστώ στην εντέλεια
το υπέροχο της ηθικής λογικής.

Κι ύστερα θα πάω λίγο πιο πέρα
εκεί που πρωτογεννήθηκε ο άνθρωπος
και θα τον μεγαλώσω μέσα και έξω του
σύμφωνα με ότι είδα
και ότι στοχάστηκα-
χωρίς ίχνος μικρότητας.

Και για να με βέβαιος
θα πάω και στη δεύτερη
και στη τρίτη γενιά
κι ύστερα ήσυχος θα πετάξω
ως εκεί που ψήνουν τους ήλιους
και τους αμολάνε στο διάστημα.

XV11

Έτσι όπως θα ναι η καρδιά μου
καμένη και πυρπολημένη
σαν μικρού Ήλιου απομεινάρι
είμαι σίγουρος θα τους αρέσει
και θα την κάνουν τον πυρήνα
ενός καινούργιου Ήλιου
και θα τον αμολήσουν στο κενό μου.

Κι έτσι σαν ήλιος
με τα μακριά μου χέρια
θα μαζεύω απ τη γη τους καρπούς
(που με το φως του φεγγαριού
τις νύχτες θα σπέρνω)
Στη φωτιά μου θα τους ψένω,
και με το φως μου στην ατμόσφαιρα
το φαγητό θα διανέμω.

Έτσι και τη πείνα
και τους πολέμους της θα εξαλείψω
και τα ξεπουλήματα
για ένα κομμάτι ψωμί των ψυχών
και τα παράπονα
που δεν χορταίνουν όλοι το ίδιο
ως και το αλληλοφάγωμα
και το φάγωμα απ τους ανθρώπους
των ζώων και των πτηνών.

Κι έτσι θα ξυπνώ γελαστός
θα διασχίζω τη μέρα πάνω απ όλα
και κάθε πρωί θα δίνω στη γη
τη σοφή μου συμβουλή
να μην τρέχει πολύ
στους χαλικόδρομους του διαστήματος
Να είναι προσεχτική
στις άγνωστες στροφές του μέλλοντος
και να φροντίζει τα παιδιά μας.

© Michael Pais
Μελβούρνη

3 Replies to “Από τις Περιπέτειες του Ήλιου…”

  1. Σκόρπισαν οι ήλιοι μου, “μέσα σ’ εκείνο το πανδαιμόνιο” της σκέψης σου φίλε Μιχάλη. Έκαψαν αυτές οι σκέψεις τη χαραυγή μέσα μας, έβγαλαν από το λήθαργο τ’ απομεινάρια της σημαδεμένης μου φοβίας και χάραξαν νέες πορείες στη λέξη συλλογισμός.
    Σ’ ευχαριστούμε για το ταξίδι αυτό του Ήλιου σου…
    Ιάκωβος

  2. Ήλιε μεγάλε, δυνατέ,

    Συνέχισε να καίγεσαι και να κυνηγάς τα μεσημέρια. Σε χρειαζόμαστε για να πλάθουμε και μεις όνειρα! Καλό ταξίδι!

    1. Αγαπημένοι μου φίλοι, Φρειδερίκη και Ιάκωβε, σας ευχαριστώ
      Από καρδιάς για το θερμός σας σχόλιο, που με έκανε να
      Αισθάνομαι πολύ όμορφα.

      Μιχάλης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *