Στην απελευθέρωση της Κατερίνης

Share

Αλέκος Ν. Αγγελίδης
Αφιερωμένο στα 100 χρόνια
από την απελευθέρωση της Κατερίνης

Μες στα βαθιά χαράματα στις δεκαέξ’ τ’ Οκτώβρη,
ξάφνου ο Δίας ξύπνησε κι αλαφιασμένα τρέχει
στου Ολύμπου τις βουνοκορφές, στα θεϊκά λιμέρια.
Σειέται από ρίζα ο Όλυμπος και ζώνεται μ’ αντάρα.
Τ’ αγριοπούλια σκιάζονται και τα θεριά λουφάζουν.
Τρέμουν οι πέτρες του βουνού και τα φαράγγια χάσκουν
στα πόδια του βαρύγδουπου θεού που παραδέρνει,
να βγει γοργά ψηλόκορφα, να στήσει καραούλι,
να δει σαν πια λεβεντουριά τον ξύπνησ’ απ’ τον ύπνο.

Ψηλά από το Μύτικα τους κάμπους αγναντεύει.
Βλέπει μπροστά τον Κίσαβο και τα Πιέρια δίπλα
νά ‘ναι τα πλάγια τους μεστά, γιομάτα από ηρώους.
Γιομάτα Αγαμέμνονες, γιομάτα Λεωνίδες,
Δυσσέηδες και Αίαντες, Νικηταράδες, Διάκοι.
Ζωντάνεψαν οι αθάνατοι και παν κατά χιλιάδες.
Τρέχουν σα φτεροπόδαροι, ντυμένοι όλοι τσολιάδες.

Κοιτά ο Ζευς τον Πηνειό, το θρόνο του που βρέχει•
βλέπει αθάνατη Τουρκιά αλλόφρονα να τρέχει,
αφήνοντας τα σκιερά τα δασωμένα Τέμπη.
Αλλαφιασμένη αναζητά στον κάμπο για να έμπει,
να βρει δρομί και διάβαση, πιο μακριά να φύγει.
Τούτη την τρομερή στιγμή βρόγχος, θηλιά έχει γίνει
τόσων αιώνων άδικο κι ασφυχτικά την πνίγει.

Τα μάτια του τ’ αστραφτερά ο Κοσμοσείστης στρέφει
πάνω προς τα Πιέρια κι όλες τις Μούσες γνέφει,
να στήσουν πάλι το χορό και στη σειρά να μπούνε
κι αντί για λύρα θεϊκιά κι άσματα του Ορφέα,
τη λευτεριά να τραγουδούν με το λαό παρέα.

Βροντάει το λιανοντούφεκο. μουγκρίζουν τα κανόνια.
Και μπρος στην κόψη του σπαθιού, την τρομερή γιαλάδα
η Ιστορία ξαναζεί, αντανακλά η Ελλάδα.
Σπάει το Σαραντάπορο και τα στενά της Πέτρας.
Στο Καταφύγι ανέβηκε το Σύνταγμα Τρικάλων
και πανικό εσκόρπισε μες στην Τουρκιά και σάλον.

Αδέλφια, ήρωες, θεοί, παίδες Ελλήνων Ίτε,
Ραγιάδες, σκλάβοι χτεσινοί λεύτεροι συναχτείτε.
Το μύρο και το άρωμα της λευτεριάς χαρείτε.
Να οι τσολιάδες, έρχονται, μπαίνουν στην Κατερίνη . . .
Η πόλη είναι λεύτερη μαζί με τα χωριά της
κι η Μάνα πόσο χαίρεται που βρήκε τα παιδιά της . . .

Αχ Μούσα, νά ‘χα δύναμη, με λόγια να μπορούσα
κι εγώ ο μικρός. ο αδύναμος, την άγια ώρα ετούτη,
της πόλης το λευτέρωμα να γλυκοτραγουδούσα . . .
Ω, τι χαρά, τι θρίαμβος και τι γλυκό το κλάμα,
τι απαλό το δάκρυ του, που οι θεοί προστάξαν,
να χύνουν οι λευτερωτές κι οι λεύτεροι αντάμα!

Δάκρυ γλυκό κι αλλιώτικο, δάκρυ χαρά γιομάτο,
που ξαλαφρώνεις την καρδιά, το μάγουλο απαλαίνεις . . .
Χαρά στο σκλάβο που ένιωσε τα μάτια του να υγραίνεις.
Πού ‘χεις τρανό διάφορο απ’ τον πικρό το θρήνο,
το θρήνο της φτωχολογιάς, του ορφανού το δάκρυ,
του σκλάβου τ’ αναφιλητό και του κατατρεγμένου.

Δάκρυ σκλαβιάς κι ατίμωσης, δάκρυ της καταφρόνιας,
στάζεις στα μάτια απόγνωση και στην καρδιά φαρμάκι.
Δάκρυ πικρό ξεχάσου πια. Ο χρόνος ας σε πάρει.
Το δέντρο που επότιζες για τετρακόσια χρόνια,
αστροπελέκι έπεσε και τό ‘καψε αιώνια.

Στα μάτια που τα στέρεψες, δάκρυ φαρμακωμένο,
τώρ’ αναβλίζει βάλσαμο, δάκρυ γλυκό, αγιασμένο
και σβήνει όλους τους καημούς, τους θρήνους τους ξεπλένει.
Ώρα ανάστασης λαού απ’ της ακλαβιάς τα βάρη,
το δάκρυ της λευτέρωσης στο μάτι έχει άλλη χάρη.

Πάνω στην αγαλίαση, στης λευτεριάς τη μέθη,
όπου θεοί και άνθρωποι γιορτάζουν και φιλιούνται,
στο Δία φτάνει μήνυμα απ’ την Κλωθώ, που γνέθει
του καθενός τα νήματα και το κουβάρι ορίζει.
Μεγάλου ήρωα έφτασε το ριζικό το μαύρο.
Μέσα στης μάχης τον αχό, ενώ έμπαινε στην πόλη,
νεκρό με τους αθάνατους τον άφησ’ ένα βόλι.

Δάκρυα κυλούν στα μάγουλα του θείου γιου του Κρόνου,
σαν έμαθε το θάνατο του ήρωα Σβορώνου.

Αλέκος Ν. Αγγελίδης
συλλογή ποιημάτων “Καημοί και Πόθοι” – 1980

“Στις 5 Οκτωβρίου 1912 κηρύχθηκε επίσημα ο Βαλκανικός πόλεμος.
Η απελευθέρωση της Πιερίας ανατέθηκε στην VIIη Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλίας,
με διοικητή τον Κλεομένη ή Κλεομένους, συνταγματάρχη πυροβολικού.

Η προέλαση του Ελληνικού στρατού άρχισε από τη Λάρισα…”
Please Login or Register to see the link.

One Reply to “Στην απελευθέρωση της Κατερίνης”

  1. Ένα ακόμη όμορφο ποίημα από τον τέως Αλέκο Αγγελίδη. Η Θεσσαλονίκη, η Κατερίνη και η Λήμνος, από ότι γνωρίζουμε μέχρι τώρα, φέτος εορτάζουν τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή τους. Ευχαριστούμε τον Αλέκο που ακόμη και τώρα μας θυμίζει μ’ αυτό τον υπέροχο τρόπο… μέσω της κυρίας Δήμητρας (συζύγου του).

    Ιάκωβος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *