Πού είναι το μέρος για ένα χωριό;

Share

Χρήστος Ν. Φίφης

-΄Ενα πουλί,  Χαράλαμπε, τραγούδησεν ο Παύλος.
Ένα πουλί, γοργό  πουλί, τραβάει για την έρημο.
«Γιατί πουλί  ψηλά πετάς και χάνεσαι στα  πέρατα;»

«Στις αμμουδιές  τα κύματα ξερνάνε ψόφια ψάρια
Και τυραγνούν  τον ύπνο μου φαντάσματα και τέρατα.

Όπως λερώνετε τη γη σ’ Ανατολή και Δύση
πώς θάβρει τρόπο  ένα πουλί να βγει να κελαηδήσει;

Με το μυαλό  ενός πουλιού που αισθάνεται και βλέπει
κλαίω τα ποτάμια  τα νεκρά και τα καμμένα δάση.
Η άκρα πλεονεξία  σας τη γη ξεθεμελιώνει.
Τερμίτες σε ξυλοδεσιά ριμάζετε την πλάση.

Κόψατε στον Κόλπο του Μεξικού της γης  τις φλέβες.
Κουφάρια σέρνει η θάλασσα – πουλιά, δελφίνια, φάλαινες.
Πασαλειμμένους  πίσσα ερωδιούς ξεβράζουνε τα κύματα.
Τον αργό θάνατο θωρείτε άβουλοι σε κατοικίες  γυάλινες.

Μια μοναξιά  φιλέρημη πού να την περιφέρω
μες το μεγάλο μας  χωριό που σ’ όλα τα όντα ανήκει.
Αλάσκα, Μαραλίγκα, Ανταρκτική, Τσερνόμπιλ, Κουφουσίμα
κηλίδες κι όξινες βροχές στα πλάτια και στα μήκη.

Όπως μολύνετε τη γη σ’ Ανατολή και Δύση
πού θάβρει τόπο ένα πουλί να πάει να τραγουδήσει;»

 

Από την ποιητική συλλογή «Πού είναι το μερος για ένα χωριό;»,
Μελβούρνη, 2011

(Διαλογισμοί για τις εμπειρίες και τα ζητήματα της Ελληνοαυστραλιανής Παροικίας, της Ελλάδας και του Οικουμενικού χωριού).

Χρήστος Ν. Φίφης
Μελβούρνη

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *