Σπίτια Παλιά

Share

 Κατερίνα Αξούγκα

Σπίτια παλιά στο δρόμο μου
φρουροί της νιότης μου της πρώτης
αγροικούνε.

Στις γρίλιες τους
το μάτι μου καρφώνω
να κλέψω μιας γιορτής τη μέθη.
Λόγια και χάχανα και στοιχειωμένοι χώροι
φορτίο οι υποσχέσεις τους
και σταυρωμένοι πόθοι.

Το πόμολο στα χέρια μου γυρίζω.
Και στις οπές των τοίχων
με δάχτυλα το χώμα θρυμματίζω.
Ψάχνω χρυσά νομίσματα θαμμένα.

Η μνήμη απατεώνας τυμβωρύχος.

Στα πέπλα τους σκιές αγαπημένες
τυλίγουν το κορμί και το τραβούνε
και σε ρυθμό χασάπικου τα γόνατα λυγίζω.
Ο θάνατος και η ζωή σφιχτοδεμένοι
το μερτικό στους ώμους μου βαστούνε.

 Κατερίνα Αξούγκα

5 Replies to “Σπίτια Παλιά”

  1. όταν οι εικόνες και οι θύμησες εκφράζονται με λόγια!υπέροχο….νοσταλγικό και άμμεσο….μιλάει στη ψυχή!!!!!!

  2. εκπληκτικό!με ταξιδεύει σε χρόνια παιδικά ότα ακόμη εξερευνούσαμε τα θέλω μας!Με συγκίνησε!Σε ευχαριστώ!

  3. ευχαριστώ για την τιμή να το διαβάσετε. εύχομαι ό,τι καλύτερο!!!!!!

  4. Kατερίνα μου, εκπληκτικό το ποίημα σου, έμεινα με το ”πόμολο στα χέρια”ν’ ανοίγω θύρες παιδικών μου συνειρμών, να αναφωνώ ”η μνήμη απατεώνας τυμβωρύχος”!
    Σ’ ευχαριστώ…
    Τζένη Κ

  5. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΕ ΤΙΜΗΣΑΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ ΣΑΣ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *