Ταξίδι στο Αιγαίο

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Τα νησιά του Αιγαίου
κρεμασμένα απ’ του ήλιου τις αχτίνες
χορεύουν ανάλαφρα
πάνω στα γαλανά, κρυστάλλινα νερά.
Μαριονέτες που μεγαλώνουν και μικραίνουν
μεγαλώνουν και μικραίνουν
στο πέρασμά μας.

Γλάροι, λευκοί και σκούροι,
κηλίδες στο στερέωμα του γαλάζιου
μας συντροφεύουν.

Ουρανός, θάλασσα, φως άπλετο
κι εμείς.
Ζέστη στο κατάστρωμα
Σηκώνω το χέρι κι αδράχνω τον ήλιο,
νιώθω τη θέρμη του ν’ αγκαλιάζει
δάχτυλα, παλάμη, καρπό, βραχίονα
να προχωρεί, να προχωρεί στο σώμα
στην ψυχή.

Ζέστη, ήλιος κι εγώ.
Σηκώνω το χέρι, χαϊδεύω τον ήλιο,
τον κάνω γυναίκα
και νιώθω την θέρμη της,
τον βλέπω γυναίκα μες απ’ τα δάχτυλα
και νιώθω την δίψα.

Το φως κι η θέρμη με τυλίγουν,
το χέρι μαυρίζει, χάνει το χρώμα
τα μάτια βαραίνουν,
ανοίγουν και κλείνουν.
Μεγαλώνουν και μικραίνουν τα νησιά
στο πέρασμά μας.

Ζέστη
τα βλέφαρα κλείνουν, ανοίγουν,
οι γλάροι μας συντροφεύουν.
Ζέστη,
τα βλέφαρα κλείνουν, θα χάσω τον ήλιο
κλείνουν, κλείνουν…

Σηκώνω το χέρι, αρπάζω τον ήλιο
νιώθω την φλόγα
νιώθω την γυναίκα, καίγομαι.
Ο αγέρας πήρε τη στάχτη μου
και την φέρνει σε σένα.
Αν ποτέ φτάσει, θυμήσου τ’ όνομά μου,
ευάγγελος

Ευάγγελος Κατεβάτης
Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, Καναδάς.

Share this:

One Reply to “Ταξίδι στο Αιγαίο”

  1. Τί ωραίο ποίημα, Ευάγγελε…μόλις το διάβασα. Δεν ξέρω πριν πόσο καιρό είναι γραμμένο, μα “ευαγγελίζει”την ελπίδα, του “ζεστού ήλιου”καθώς “σηκώνεις το χέρι ν’αδράξεις μια αχτίνα”,
    καθώς σκύβεις στο χαρτί να γράψεις ένα στίχο, καθως σκέφτεσαι πως μια “Θάλασσα” απλώνεται στις καρδιές και όλους μας ενώνει! Ένα ευχαριστώ,ολόψυχα, θα ήταν το λιγότερο που σου πρέπει!
    Τζένη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *