Ώρες Πικρές

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Να θες τόσα να πεις και να μη λες
γιατί, απόκριση δεν πρόκειται να πάρεις,
λες και μόνος σ’ έρημο νησί υπάρχεις,
ενώ γύρω σου χιλιάδες κτυπούν καρδιές,
κι ασήκωτο φορτίο να σηκώνεις τους καημούς
μες τη νύχτα, δίχως αποκούμπι
κι η σκέψη να καλπάζει χωρίς σταματημό
σ απέραντους δρόμους, σε ώρες γαλήνης.

Δρόμοι γεμάτοι όνειρα -χιλιάδες αναμνήσεις-
πίκρας, χαράς, και στεναγμοί αμέτρητοι
για ώρες που χάθηκαν στο διάβα του χρόνου.

Κάθε σταθμός και τρόπαια
στην έρημο, ορθώνονται η πέφτουν
τ απέραντου δρόμου
του χωρίς τέλος δρόμου της ανάμνησης.

Ώρες πικρές, χωρίς συμπόνια ώρες
που ο ήλιος να τις φωτίσει δεν μπορεί
γιατί ύπουλα, μαζί με το σκοτάδι,
φωλιάζουν στ’ απόκρυφα της σκέψης μονοπάτια
ξετυλίγοντας το νήμα της ζωής
και κάνουν το παρόν να χάνει κάθε νόημα,
να γίνεται κενό μέσα στα στενά των λογισμών μονοπάτια
και κάθε τραγούδι ν αντηχεί πένθιμο,
εμβατήριο θλιμμένης συμφωνίας
και κάθε χρώμα γιορτινό να γίνεται το σύμβολο της θλίψης.

Ώρες πικρές, ατέλειωτες της νύχτας ώρες.

Ευάγγελος Κατεβάτης
Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, Καναδάς.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *