Μιλώντας

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Ένοχα τα μάτια σου, ένοχη κι εσύ!
Η Αγάπη χάθηκε στο απορριμματοφόρο της Ανάγκης!
Χάθηκε πέρα απ’ το σύδεντρο, στην Πολιτεία των απέθαντων σκιών μας!
Δάκρυα τριγύρω, φωτιάς τα άμφια!
Τα άμφια που ντύθηκε ο Χριστός, λευκού κύκνου σημείο αθάνατο!
Αθάνατο σημάδι της καρδιάς, Αγάπης τραγικής τρανή Ιεροσυλία!
Ιεροσυλία που μιλάει και γελά, μ’ αγγέλων τεθλιμμένων τις εικόνες!
Εκείνων που χαθήκαν απ’ τη Γης κι εκείνων π’ οι ψυχές κρύβονται στα λουλούδια!
Άνθη, άμφια και θλιμμένη αντηλιά, μπρος στης Εδέμ τον Κήπο το χαμένο!
Δαίμονες, άγγελοι κι απλοί θνητοί, θάμα προσμένουμε, χρυσή βροχή τ’ Ολύμπου!
Ωσάν το Δία εισβάλλεις ξαφνικά στου Ουρανού τη χαραυγή και χάνεσαι στης Ομορφιάς τ’ αστέρια, τα κλαμένα!

Στ’ αστέρια και στους ήλιους της Οργής, φωτιά θλιμμένης αγκαλιάς, τ’ Ανείπωτου η εικόνα!
Εικόνισμα που έπιασε φωτιά και χύνει φως στου Έρεβους την πλάνη!
Την πλάνη του Αιώνα του εικοστού π’ αναζητεί τον Έρωτα με θάνατο ντυμένο!
Ντυμένο της ζωής τη σιχασιά, Ανάγκης τα καρφιά κι Αγάπης τη σχεδία!
Σχεδία αθάνατης διαδρομής, του Οδυσσέα της φυγής κι εκείνων των συντρόφων!
Σημάδι της Ιθάκης καρτερεί, του ιθακήσιου βασιλιά την παρουσία!
Κύκνος ολόλευκος γεμάτος φως, ενσάρκωση τ’ Αληθινού, τ’ Έρωτα η θυσία!
Θυσία της Αγάπης που μιλά, στα Σύμπαντα της Ομορφιάς και θείας Απουσίας!

(Το παρόν ποίημα
συμπεριλαμβάνεται
στο Ζ΄ τόμο
του Ερωτικού Μάη,
ΜΕΒΕ, 2011).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *