Δακρύζοντας

Share

pythia-resizedΜιλτιάδης Ντόβας

Ξάστερη όψη, γελαστή, της δυστυχίας δάκρυ!
Κι η Ελλάδα στέκει σιωπηλή, σε μία μαύρη άκρη!

Στέκει, θρηνεί, χαμογελά, στο σκότος της Αβύσσου!
«Κανείς εδώ δεν τραγουδά», μονάχα η ψυχή σου!

Ψυχή, της Νιότης λεβεντιά, μπρος στ’ Άχραντα Θηρία!
Τα Άχραντα, τα τρομερά, που κρύψανε το Δία!

Κρύψαν πατέρα των θεών και γητευτή τ’ Ολύμπου!
Μορφές πανώριες των ψυχών και όψεις του Κολλίγου!

Κολλίγου όπου πολεμά, με Γαία θυμωμένη!
Σε χώρα μ’ αίματα τρανά, ωραία κοιμωμένη!

Ω κοιμωμένη ξύπνησε! Τη Στύγα ν’ ανταμώσεις!
Κι ο είλωτας αγρύπνησε και θέλει να σε σώσει!

Να σώσει εσένα μάνα μου, Ελλάδα ματωμένη!
Με τ’ αγιασμένο νάμα του, Πυθία οργισμένη!

Ω! Οργισμένη, φωτεινή, λεύτερη, τιμημένη!
Χαμογελούνε οι αετοί, κλαίνε στο φως ντυμένοι!

Ντυθήκανε την ξαστεριά, με μάτι-φως του Δία!
Στην τεθλιμμένη χαραυγή, Οργής η τραγωδία!

Η τραγωδία των πολλών, ψεύτικων αφεντάδων!
Μα και εκείνων των μικρών, ανείπωτων ραγιάδων!

Ραγιάδων όπου στήσανε, χορό της προδοσίας!
Κάστρα θλιμμένα χτίσανε, θυμιές της Απουσίας!

Της Απουσίας, της φυγής, σε ήλιου περιβόλι!
Με το σημάδι της Οργής, μια φωτισμένη σκόλη!

Σκόλη με φως Ανατολής, όπου η Ελλάδα κλαίει!
Άχραντη εικόνα, μην αργείς, Στυγιαίο δάκρυ εμπνέει!

Δάκρυ πνοή της αντηλιάς, των άστρων νεκροφόρα!
Ενθύμια Οργής κι αγιωτικά, της λευτεριάς τα δώρα!

Τα δώρα που νικήσανε, τη νύχτα, το σκοτάδι!
Στης Σιωπής δακρύσανε, τα τέκνα σου, το χάδι!

(Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΙΛΟ ‘ΞΑΣΤΕΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΕΛΑΙΝΩ,
ΓΙΑ ΤΟ 2012).
Μιλτιάδης Ντόβας

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *