Διαχωριστική νησίδα

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

– Παγίδεψα την αγκαλιά μου
Μέσα στα συρματοπλέγματα του μίσους
Δεν άφησα λουλούδια να ευωδανθούν
Τρύπησε η σάρκα μου από πόνο.

– Φυλάκισες τη συγγνώμη
Πίσω απ’ τα κάγκελα του εγωϊσμού
Δεν άφησες τη γαλήνη να ευλογήσει τις φλέβες σου
Κατρακυλήσαμε χωρίς επιστροφή.

– Γέμισα αστραπές τα μάτια μου
Στου ερχομού σου το βουβό βηματισμό
Δίχως να ακούγεται μελωδικά η αγάπη
Στο άπνοο ταγκό δύο γιγάντων.

-Γέμισες μ’ αυταπάτες τις ελπίδες μου
Κρυμμένος απ’ το φως της ’ξομολόγησης
Χάθηκες από τα μάτια της ψυχής μου
Χάσαμε από τον στόχο τις ζωές μας.

-Παλαίψαμε γυμνοί στον ελαιώνα
Νικώντας τρεις φορές το θάνατο
Λιόδεντρα καρπερά ξεπεταχτήκαν
Στις τρυφερές καμπύλες και τα μπράτσα.

– Γέρος σπαργανωμένος πια ο πόνος
Στη βρεφοδόχο της μοιραίας μας στιγμής
Αναδαυλίζει άδοξα την φλόγα που ασθμαίνει
Καίγοντας τα ξερόκλαδα του γερο-ελαιώνα.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

One Reply to “Διαχωριστική νησίδα”

  1. ” Εγώ παγίδεψα…, εσύ φυλάκισες…, εμείς παλαίψαμε…”, τι έμεινε στο τέλος; Οι αναγνώστες σου, Ευαγγελία, διαλέγουμε το αναδαύλισμα- αν και ασθμαίνον- της φλόγας.
    Πολύ δυνατοί στίχοι! Θα τους ξαναδιαβάσουμε…
    Άρις Αντάνης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *