Ο άντρας είναι ο Ουρανός και η γη του είμαι εγώ

Share

Χαλί του συμποσίου απλώθηκε μπροστά της.
“Εγώ είμαι του αγαπημένου μου κι αυτός είναι δικός μου” τραγουδούσε.
Τα μάτια της λιβάδια, τα στήθη της λόφοι μικροί, δοχεία μυρεψού.
Ο κήπος της, όαση στη Νεφούντ, άνυδρα χείλη ξεδιψούσε.

Εκεί, πάνω στην κλίνη της, λέγανε, παρόμοια του Σολομώντα,
με τις υγρές πνοές της την ώρα των σπασμών
συνέλαβε το μήνυμα, καθώς το γύρο των μηρών τρυγούσε:
ήταν πλασμένη ανέκαθεν για έναν αριθμό σκοπών”.

Κατερίνα Αξούγκα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *