Παμβώτιδα

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Πανώρια αθάνατη Νηρηίδα,
αμέριμνη και σιωπηλή!
Βεβηλωμένη μας κοιτάζει
με δάκρυα κι απαντοχή!

Του Πύρρου κόρη και αδέρφι,
Ήλιου καθρέφτης, ζωής πνοή!
Νησάκι με τρανή ιστορία,
αιθέρια φύση και ζωή!

Αρχόντισσα της πόλης των Γραμμάτων,
εσύ δεσπόζεις κι όμως σιωπάς!
Θνητών η αδιαφορία σε σκοτώνει,
μ’ αγέρωχη την προσπερνάς!

Παμβώτιδα αθάνατη Νηρηίδα!
Του χρόνου τη μαγεία μας κερνάς!
Κομίζεις περασμένα μεγαλεία
και χρόνους σκοτεινούς θυμίζεις και περνάς!

Οι λύκοι οι άσπροι σε περιπαίζουν
φαρμακωμένη σαν τους κοιτάς!
Ασύδοτοι στριφογυρνάνε
κι όμως εσύ χαμογελάς!

Κόρη αθάνατη του Πύρρου,
εσύ αρχόντισσα τρανή!
Της πόλης μας, η Ειμαρμένη,
φως και χαμόγελο στη Γη!

Νηρηίδα ολόλαμπρη, ωραία κοιμωμένη,
γέλα και χάριζε ζωή!
Στην Ήπειρο, στην πόλη των Γιαννίνων,
περήφανη αντάρτισσα στητή!

(Το παρόν ποίημα διακρίθηκε στα πλαίσια των ΚΓ΄ Δελφικών Αγώνων Ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών προκρινόμενο στην τελική φάση της διοργάνωσης).

2 Replies to “Παμβώτιδα”

    1. Ενα δικό μου ποίημα εδώ σας στέλνω κι ευχαριστώ για όλα που μου αποστέλλετε ,τα ποία απολαμβάνω
      ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΣΥ
      Μια σκέψη χάρισέ μου η καρδιά θα την νοιώσει
      Να βρίσκει την δύναμη στην επόμενη μέρα
      Μια λέξη χάρισέ μου να την κρατώ θυσαυρό
      Στην θύμησή σου το δικό μου λιμάνι να βρώ
      κι ας είναι ψέμα δεν με πειράζει
      Η στιγμή που με σκέφτηκες
      δύναμη μες στ’ανηφόρι
      εκεί που με δέκτηκες

      Της αρνησης πόνος εκεί δεν μ’αγγίζει .
      Ένα όνειρο δώσε μου να πιαστώ για να ζήσω.
      Κι ας είναι μια πλάνη κι ας είν ένα ψέμα
      δικό μου θα είναι στης καρδιάς μου το αίμα .

      Μια σελίδα δική σου μια γραμμή και μια μέρα
      κρυφός ένας πόθος κι ας μ’ έκανα πέρα
      Στον αέρα σ’αγάπη της ανάσας πνοή μου
      θυσαυρός μυστικός μου εκεί είσαι δικός μου
      ψυχή και ζωή μου .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *