Δημήτρης Αβούρης

Share

Ο Δημήτρης Αβούρης
και η επιστήμη της παραμυθολογίας

Τρόπος ζωής του το Παραμύθι, το Θέατρο και η Κοινωνική Συνεισφορά! Ο Δημήτρης Αβούρης είναι ίσως ο σημαντικότερος αν όχι ο μοναδικός εκπρόσωπος του λαϊκού αλλά και του θεραπευτικού Παραμυθιού στην Ελλάδα! Συνδυάζει το Παραμύθι με το Θέατρο κι οι παραστάσεις του, σε Ελλάδα και εξωτερικό, έτυχαν κοινού άνω των 350.000 θεατών συνολικά!

Αγαπά τα παιδιά ενώ βλέπει στην Τέχνη μέσα από μια ολιστική θεώρηση, τη δυνατότητα μιας συστηματικής συμβολής της στη βελτίωση των δομών υγείας. Γι’ αυτό το σκοπό ίδρυσε την οργάνωση «Όναρ μέσω Τέχνης Για το Άρρωστο Παιδί».

Σπουδαίος ποιητής και ξεχωριστός Άνθρωπος! Απολαύστε το Δημήτρη Αβούρη σε μια συνέντευξη του που πλημμυρίζει από την ευγένεια και την απλότητα του!

Τη συνέντευξη πήρε ο Μιλτιάδης Ντόβας.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Ντόβας: Κύριε Αβούρη, τι θα λέγατε να γυρίσουμε για λίγο το χρόνο πίσω, σ’ ένα ταξίδι προς το παρελθόν και να δούμε τα πρώτα σας βήματα στην Τέχνη και τη σχέση σας, τόσο με το Θέατρο αλλά και το Παραμύθι;

Αβούρης: Υπήρξα τυχερός καθότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Ζάκυνθο. Τα πρώτα βήματα ήταν ακούσματα λαϊκών τραγουδιών (καντάδες, αρέκιες) αλλά και μελοποιημένων ποιημάτων του Διονύσιου Σολωμού. Ήταν επίσης φυσιολογική γνωριμία μου σαν παιδί, με το λαϊκό θέατρο της Ζακύνθου, τις Ομιλίες, ένα μοναδικό είδος θεάτρου.
Το παραμύθι για μένα είναι αυτονόητος τρόπος ζωής αφού η γιαγιά, μόνο με παραμύθια με παρηγορούσε, με προέτρεπε και με ψυχαγωγούσε. Άρα με τέτοια πρότυπα δεν έχεις άλλο δρόμο και ευτυχώς.

Ντόβας: Ποιο θεωρείτε ό,τι υπήρξε το πρώτο και σημαντικότερο ερέθισμα για σας, ώστε να οδηγηθείτε στην τωρινή συστηματική ενασχόληση σας, με το Παραμύθι;

Αβούρης: Καταλυτικό ρόλο στη ζωή μου έπαιξε η εικόνα ενός ανθρώπου που χωρίς να μιλάει τη γλώσσα μας επικοινωνούσε από σκηνής με δύο –τρεις χιλιάδες ανθρώπους μέσω ενός θεατρικού έργου που έμοιαζε με παραμύθι. Ήταν στη Ζάκυνθο το 1976 στην Διεθνή Συνάντηση Μεσαιωνικού και Λαϊκού και ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Ντάριο Φο.

Ντόβας: Κατά τη γνώμη σας, υπάρχει έμπνευση; Αν ναι με τι μορφή ή τι μορφές «συλλαμβάνετε» τον εαυτό σας, να τη συναντά, αν όχι πώς θα αιτιολογούσατε τις βάσεις και τις προϋποθέσεις μιας ζέουσας λογοτεχνικής παραγωγής κι όχι μόνο;

Αβούρης: Η έμπνευση υπάρχει εφόσον αναζητάς μέσω της λογικής απαντήσεις σε ό,τι σε απασχολεί. Η φαντασία καλείται από μόνη της να σε οδηγήσει στα ανεξήγητα. Το ανεξήγητο πάντα εμπνέει. Η λογοτεχνία από την άλλη, βάζει κανόνες. Οι κανόνες σε οδηγούν με ασφάλεια και σου δίνουν τη δυνατότητα, εφόσον τους γνωρίζεις και να τους υπερβείς. Έτσι πάντα μπορείς να δημιουργείς και συνεχώς να εμπνέεσαι.

Ντόβας: Μιλήστε μας, για το Παραμύθι, την Ποίηση, το Τραγούδι και τη δυνατότητα καλλιέργειας αυτών ως δεξιοτήτων -ικανοτήτων-ταλάντων, τι πιστεύετε για τη λειτουργία των κανόνων επί της συγγραφής;

Αβούρης: Όλα καλλιεργούνται, όλα μαθαίνονται. Θέλουν δουλειά, αγάπη και αφοσίωση. Οι κανόνες είναι απαραίτητοι γιατί έτσι ξεχωρίζουν και τα λογοτεχνικά ή μουσικά είδη.
Όσο για τα ταλέντα, έχω δει πολλά ταλέντα να καταστρέφονται επειδή δεν εργάζονται για την τέχνη τους και έχω δει τον καθένα που αγωνίζεται να υπερβαίνει τον εαυτό του και να κερδίζει όσα δεν φανταζόταν ποτέ.

Ντόβας: Κύριε Αβούρη, εκτός από ένας πραγματικά σπουδαίος «Παραμυθάς» με κοινωνική συνεισφορά, είστε κι ένας εξαιρετικός Ποιητής. Πείτε μας δυο «λόγια» για την ποιητική σας συλλογή «Όταν παραμυθέωμαι»!

Αβούρης: Ήθελα να μιλήσω απλά μέσα από την ποίηση και μέσα από το λήμμα παραμύθι βρήκα το δρόμο εύκολα να φτάσω εκεί. Θεωρώ σημαντικό ότι η συλλογή αυτή διαβάζεται από όλες τις ηλικίες και αυτό με εμπνέει για τα επόμενα βήματα. Θεωρώ επιτυχία ότι η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε μέσα σε δύο μήνες!

Ντόβας: Είναι αλήθεια ό,τι προσεγγίζετε το Παραμύθι στη λαϊκή του, βάση, αλλά κάνοντας παράλληλα χρήση της τόσο απλής επιστημονικής του, χρησιμότητας και λειτουργίας! Μιλήστε μας για το ρόλο της Τέχνης υπό τη Θεραπευτική της έποψη!

Αβούρης: Παραμυθία σημαίνει παρηγορία και η τέχνη μόνο θεραπευτική μπορεί να είναι, αφού εκφράζει έναν και πολλούς μαζί. Η ανθρώπινη ανάγκη για ποιότητα ζωής εκφράζεται μέσα από τις τέχνες με αρετή και φαντασία. Η νοσηρότητα δεν χωράει στην τέχνη.
Η υγεία είναι ζητούμενο όλων μας και οι αρρώστιες ψυχοσωματικές είναι.

Ντόβας: Ποια η σχέση σας με τα παιδιά, τι θεωρείτε ό,τι κερδίσατε μέχρι τώρα απ’ αυτά; Περιγράψτε μας ένα περιστατικό παιδικής αθωότητας που χαράχτηκε στην ψυχή σας;

Αβούρης: Παιδί σημαίνει αυθορμητισμός. Η αθωότητα είναι διαχρονική αν αντιληφθούμε ότι η ποιότητα ζωής είναι ειλικρινές ζητούμενο του καθενός μας. Τότε τα θέλω μας είναι διαρκή και ακούγονται με κάθε τρόπο στο λόγο και το έργο μας. Αθωότητα που σε χαράζει είναι, όταν ένα παιδί του ογκολογικού τμήματος του νοσοκομείου σου λέει με ακρίβεια γιατί αρρώστησε και πότε. Αυτό δεν ξεχνιέται.

Ντόβας: Μιλήστε μας για την Ποίηση και τη σχέση της με την οικονομική κρίση. Ποιος θεωρείται ό,τι πρέπει να είναι ο ρόλος των Ποιητών σε μια «τέτοια» κατάσταση» αλλά και ποιες είναι οι αναγκαίες κοινωνικό-πολιτικές προϋποθέσεις για την υπέρβαση ή εξάλειψή της;

Αβούρης: Θα προτιμούσα να αναφέρω το λόγο του Κωστή Παλαμά γραμμένο το 1829 στα «Μάτια της ψυχής». “Όσον προχωρεί η Πολιτική, όσον χώρον κερδίζει επάνω εις την γην, όσον κυριεύει τας κοινωνίας, τόσον αποσύρεται η Ποίησις προς αιθέρια ύψη, τόσον περισσότερον δυσκολοθεώρητος γίνεται δια τους πολλούς.”
Όσο για το ρόλο των ποιητών είναι αυτονόητος. Να εμπνεύσουν με το έργο τους ώστε να κινητοποιηθεί το πνεύμα του καθενός και να εξεγερθεί.

Ντόβας: Ποιος θεωρείτε ό,τι είναι με τα σημερινά δεδομένα ο ρόλος των διανοουμένων μπροστά σε καταστάσεις πείνας και ντροπής, ποια θεωρείται ό,τι θα έπρεπε να είναι η στάση τους;

Αβούρης: Ο ρόλος των διανοούμενων είναι πολυδιάστατος. Πρέπει να επιβιώσουν πρώτα απ’ όλα. Πρέπει να μελετούν αδιάκοπα τα καθημερινά δεδομένα που προσλαμβάνουν. Πρέπει να συμμετέχουν στο καθημερινό γίγνεσθαι πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Πρέπει να βρουν τρόπο να βρεθούν στη δημοσιότητα με τρόπους πρωτοπόρους αφού τα ΜΜΕ ελέγχουν πλήρως την κατάσταση που δημιούργησαν, ενώ τα μέσα που προσπαθούν δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν το βήμα διαλόγου που επιθυμούν.

Ντόβας: Θεωρείτε ό,τι έχετε κερδίσει σε επίπεδο βιωμάτων και επίγνωσης από την οικονομική κρίση;

Αβούρης: Η οικονομική κρίση είναι προϊόν των άλλων κρίσεων, της ηθικής, της πνευματικής και της αλλοτρίωσης που έχει επιβληθεί χρόνια τώρα. Η οικονομική κρίση είναι διαρκής για όσους δεν ασχολήθηκαν στη ζωή τους με το χρήμα. Ζούμε την κρίση αυτή, αφού εμείς δεν ελέγχουμε το χρήμα, αλλά άλλες φυσιολογικές αξίες. Τώρα ήρθε η ώρα να συμμετέχουμε και να δώσουμε προοπτική σε αιώνια και πανανθρώπινα ζητήματα που φάνηκαν ξεκάθαρα για τον μη διαπλεκόμενο άνθρωπο.
Αυτό είναι μέγα όφελος. Βρήκαμε κοινό σημείο συνάντησης με τον διπλανό μας μέσω της οικονομικής κρίσης.

Ντόβας: Ποια είναι η σχέση σας με το Χρόνο, πώς προβάλλει και πώς αντιμετωπίζεται ο Χρόνος στο Λαϊκό Παραμύθι;

Αβούρης: Ο χρόνος είναι για να τον αξιοποιείς και ο ίδιος με το μαγικό ραβδί του, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σε δικαιώσει. Έτσι αντιμετωπίζει το λαϊκό παραμύθι το χρόνο έτσι και εγώ.

Ποιητικά θα έλεγα:

Ο κόσμος του χρόνου.
Περνάει μέσα από το παραμύθι.
Τον είδες;

συνεχίζεται…
σε ειδική ψηφιακή έκδοση
για την οποία θα μιλήσουμε μελλοντικά

2 Replies to “Δημήτρης Αβούρης”

  1. Ουσιαστικά επιμορφωτικό το περιεχόμενο της συνέντευξης του κ. Μ.Ντόβα. Τα συγχαρτήριά μου.

  2. Ευχαριστώ από καρδιάς κυρία Πιπίνα Έλλη, όμως ένα ακόμα μεγαλύτερο, πολύ μεγαλύτερο μπράβο οφείλουμε όλοι να δώσουμε στο Δημήτρη τον Αβούρη, για το σύνολο της συνεισφοράς του!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *