Τσιγγάνοι της θάλασσας

Share

Φώτης  Γαλανόπουλος

Παιδιά των θαλασσών

http://youtu.be/MhNIrTgVIHQ

Παιδιά των θαλασσών
Βαπτισμένοι, στο ράντισμα των θυσάνων.
Μεγαλωμένοι στην αγκαλιά των ανέμων,
στο νανούρισμα των κυμάτων,
στον παιχνιδότοπο των υφάλων.
Αλμύρα στο αλάτι της ζωής.
Πρυτάνεις της ελευθερίας.
Φτωχοί αμόρφωτοι λιγδιάρηδες , ανάξιοι λόγου
στα θεωρεία των πολιτισμένων δούλων.
Τσιγγάνοι της θάλασσας
Εσείς ξέρετε…….
Δεν είναι ο βράχος που σωπαίνει!
Είναι η Θάλασσα!

Φώτης  Γαλανόπουλος

4 Replies to “Τσιγγάνοι της θάλασσας”

  1. Δυνατοί στίχοι, δικοί μας, Ελληνικοί, σαν τραγούδι, σαν χορός νησιώτικος, σαν λεβεντιά και σαν φιλότιμο.
    Μπράβο Φώτη.
    Άρις
    ΥΓ Μου άρεσε πολύ το σκίτσο που συνοδεύει τους στίχους. Όχι τόσο το βίντεο. Σαν να μην ταιριάζει με αυτό το πολύ ωραίο ποίημα.

    1. Μερικές φορές Αρη μέσα από το άπειρο της ελευθερίας ενός ποιήματος η ενός πίνακα διαλέγω μια οπτική γωνιά για να περάσω ένα μήνυμα στην περίπτωσή μας οικολογικό. Ξέρω ότι είναι αντιαισθητικό στην δέσμευσή του αλλά η ανάγκη για μηνύματά σε αυτόν τον πολύπαθο πλανήτη παραμένει .Ήταν ο τίτλος σε σειρά εκθέσεων μου.Πάντως να ξέρεις συμφωνώ με την άποψή σου.

  2. Με συγκίνηση βαθιά για την ποιητική σου έκφραση, μα και αγανάκτηση, για “το κόκκινο του βιασμού”θα απαντήσω μ’ένα ποίημα του Γκανά…
    Αυτοί παιδί μου..
    Αυτοί παιδί μου δεν σου χαρίζουν
    ούτε τη νύστα τους
    όλο δεν και δεν και δεν-τρο
    δεν φύτεψαν τα χέρια τους,
    δεν χάιδεψαν σκυλί, πουλάκι πληγωμένο,
    γυναίκα άσχημη και στερημένη.
    αυτοί παιδί μου δεν
    δεν δίνουν τ’αγγέλου τους νερό..
    αυτοί παιδί μου δεν, δεν ξέρουν
    ν’αγαπούν
    ξερουνε μόνο να απαιτούν,
    περισσότερα, περισσότερα
    περι-που έτσι γράφεται το μέλλον μας!”
    …και με μιά εικόνα ξαφνικά, που μου’φτιαξε ο νους, πως ήταν λέει, αυτοί οι γραβατωμένοι που κοίταζαν το πουθενά, ολοι μαζί στη θέση των ψαριών, με λερωμένους τους λευκούς γιακάδες και μ’ένα τρόμο στο χάσμα των ματιών, για βλέμμα…
    Λυπαμαι χρόνια τώρα, ίσως, γι’αυτό να γράφω…
    Εχαριστώ πολύ
    ΤΖ

  3. Το ποίημα σου Περιγράφει μια ζωή θαλασσινή, όπου την έζησα για 14 συνεχή χρόνια, μεγαλωμένος μες την ορμή των κυμάτων και την θαλασινή αρμύρα, σε όλες τις θάλασσες του κόσμου, ως ναυτικός της παλαιάς σχολής, εποχής.
    Μου άρεσε τόσο!
    συγχαρητήρια
    Γαβριήλ Παναγιωσούλης
    Νέα Υόρκη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *