Ο Έλληνας

Share

   «Έλα, να κάνουμε τσιγάρο» άκουσε την γνώριμη φωνή του σεφ μες στο σκοτάδι.

   Ο Νίκος στάθηκε για μια στιγμή αναποφάσιστος. Είχε πεταχτεί έξω ίσα ίσα για να ρίξει κάτι άδεια μπουκάλια στον κάδο ανακύκλωσης κι αν έπαιρνε χαμπάρι ο μαιτρ πως αργούσε, σίγουρα θα ΄βρισκε τον μπελά του.

   «Μην ανησυχείς. Μαζί μου είσαι. Ο λόγος μου μετράει περισσότερο απ’ του μαιτρ»

   Ο σερβιτόρος πλησίασε υπάκουα τον ηλικιωμένο μάγειρα και κάθισε στο πλαστικό καφάσι πλάι του. Πήρε το τσιγάρο που του πρόσφερε ο άλλος και για λίγη ώρα κάπνιζαν αμίλητοι. Το βλέμμα του Νίκου ήταν καρφωμένο στην πόρτα του εστιατορίου. Με το που θ’ άνοιγε, θα πεταγόταν να επιστρέψει στην δουλειά του.

   «Ξέρεις πότε στράβωσε το πράγμα;» ρώτησε άξαφνα ο σεφ.

   Ο Νίκος δεν ήξερε πώς ν΄απαντήσει. Από μαγειρική ήταν σκράπας. Μόνο να σερβρίρει φαγητά ήξερε κι άμα τον άφηναν να φάει κιόλας, πάντα καλό το   ’βρισκε.

   «Εγώ είμαι άσχετος, μάστορα» απάντησε δειλά.

   Η άγνοιά του φάνηκε να ικανοποιεί τον ηλικιωμένο μάγειρα που απ’ τα νεύρα του είχε ήδη καπνίσει το πρώτο τσιγάρο και πήγαινε για το δεύτερο.

   «Θα σου πω εγώ τότε. Τα πάντα χάλασαν από τότε που το φαγητό έγινε της μόδας. Η μαγειρική δηλαδή… Κάποτε ήταν αξιοπρεπέστατο επάγγελμα, με καλά λεφτά. Από τότε όμως που βγήκαν όλα τα τσουτσέκια στην τηλεόραση με εκπομπές για την μαγειρική, γίναμε μπάχαλο. Ξέρεις πως λέγεται όλο αυτό το μπάχαλο;»

   «Πώς;»

   «Φιούζιον. Έχουν κι όνομα για ν’ ανακατεύουν ότι να΄ναι. Και το μπάσταρδο αν του κολλήσεις ένα όνομα πατρός δεν είναι πια μπάσταρδο, βλέπεις…»

   «Κονφιούζιον δηλαδή» σχολίασε ο Νίκος θέλοντας να κάνει πιο ανάολαφρη την ατμόσφαιρα.

   Μέσα στο μισοσκόταδο, είδε το βλέμμα του σεφ ν’ αστράφτει.

   «Ακριβώς!» και μετά πιο ήρεμα «Ξέρεις κι αγγλικά, ρε θηρίο;»

   «Πήγα τέσσερα χρόνια σε φροντιστήριο»

   Ο σεφ συνέχισε το οργισμένο του λογίδριο. Είχε χαλάσει τα πόδια του  δουλεύοντας στα καλύτερα ξενοδοχεία της Ευρώπης. Είχε ταίσει τους πιο διάσημους και πλούσιους και πριν ένα χρόνο είχε επιστρέψει στην Αυστραλία απ΄όπου ξεκίνησε την καριέρα του ώστε να βγει επιτέλους στην σύνταξη. Δύο χρόνια έπρεπε να παραμείνει στην χώρα και μετά θα γύριζε στην Ελλάδα.

   «Η κάθε καριόλα μπαίνει τώρα στο μαγαζί κι αντί να φάει και να το βουλώσει, λέει την γνώμη της κιόλας, κατάλαβες;»

   «Σε νευρίασε, ε..;»

   Ο σεφ τον κοίταξε καλά καλά.

   «Με δουλεύεις, ρε Νίκο; Στους δυο μήνες που με ξέρεις, μ’ έχεις για άνθρωπο που πετάει κατσαρόλες και κουτάλες;»

   Η αλήθεια ήταν πως ο σεφ ήταν απ’ τους πιο γλυκομίλητους ανθρώπους που είχε γνωρίσει. Ποτέ δεν είχε προσβάλλει σερβιτόρο και ποτέ δεν είχε υψώσει την φωνή του παρά μόνο αν κάποιος βρισκόταν μακριά και δεν τον άκουγε. Δεν έπινε, δεν έβριζε αλλά εκείνο το βράδι ξέσπασε. Ο Νίκος, αφοσιωμένος όπως ήταν στην δουλειά του δεν είχε προσέξει τι είχε μεσολαβήσει κι όπως δεν είχε και πολλά πολλά με τους άλλους σερβιτόρους, μπαίνοντας στον χώρο της λάντζας ν’ αφήσει κάτι πιάτα, πέτυχε μια κατσαρόλα να εκσφενδονίζεται απ’ την μια άκρη της κουζίνας στην άλλη. Μόλις που πρόλαβε να σκύψει κάτω απ’ τον νεροχύτη πριν ακολουθήσει η σιδερένια κουτάλα που μάλιστα στράβωσε κιόλας αφού ράγισε ένα πλακάκι στον τοίχο.

   «Τι σου είπε;» τόλμησε να ρωτήσει ο Νίκος. Η περιέργειά του γι’ αυτήν την αλλαγή του σεφ νικούσε την δειλία του. «Παραπονέθηκε πως δεν ήταν καλό το φαγητό;»

   Η αντίδραση του σεφ ήταν αστραπιαία.

   «Ίσα ίσα! Μου έδωσε και συγχαρητήρια!» του απάντησε.  «Μακάρι να παραπονιόταν! Το να γυρίσει ο πελάτης και να μου πει πως το φαγητό είναι χάλια, το δέχομαι. Ή αυτός είναι άσχετος ή εγώ έχω κάνει μαλακία! Αν κι εμένα δεν μου έχει τύχει ποτέ τόσα χρόνια μάγειρας. Μόνο μια φορά μου γυρίσανε σούπα κι αυτό επειδή έκαιγε λέει.»

   Ο Νίκος έβαλε τα γέλια.

   «Τι έκανες; Έβαλες παγάκια;»

   «Τι παγάκια, κι εσυ… Να μας πει πως είναι νερωμένη μετά; Τίποτα, καθίσαμε τέσσερις μάγειρες από πάνω και φυσούσαμε σαν τους μαλάκες»

   Ο Νίκος συνέχισε να γελάει.

   «Αυστραλός;»

   «Αυστραλός, ναι. Πριν από τριάντα πέντε χρόνια αυτό που σου λέω»

   Ο σεφ άναψε κι άλλο τσιγάρο σκεφτικός.

   «Γελάς ε; Εμ ,για γέλια είναι πια. Αλλά όπως είπα και πριν… Απέδειξέ μου πως δεν είναι καλό το φαγητό να πω εντάξει. Αλλά να μου προτείνεις μαλακίες, αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο!»

   Ο σεφ έκανε μια απότομη κίνησε με το χέρι και παρόλο που δεν υπήρχε κατσαρόλα κοντά, ο Νίκος τραβήχτηκε ασυναίσθητα.

   «Τι σου πρότεινε δηλαδή;»

   «Μετά τα συχαρητήρια για την μαγειρική μου, μου είπε πως δεν είναι άσχημη ιδέα την επόμενη φορά να βάλω σκόρδο στα ντολμαδάκια» και λέγοντας αυτό έβγαλε το μαύρο καπελάκι του μάγειρα που φορούσε και το πέταξε στο έδαφος ανάμεσα στα σβησμένα τσιγάρα που είχαν αφήσει προηγούμενοι μάγειρες και σερβιτόροι απ’ τα διπλανά μαγαζιά.

   «Σκόρδο στα ντολμαδάκια, μωρή ρουφιάνα; Ποιός τα λέει αυτά;»

   Ο Νίκος άκουσε τα δόντια του ηλικιωμένου σεφ να τρίζουν.

   «Έτσι της είπες;»

   Τα μάτια του Νίκου γούρλωσαν.

   «Καλά, για τι με πέρασες, για κανα αγροίκο;» τον αποπήρε ο σεφ. Δεν της είπα έτσι. Την ρώτησα από ποιό μέρος της Ελλάδας είναι μπας και καταλάβω σε ποιό κωλοχώρι βάζουν σκόρδο στα ντολμαδάκια. Αμ έλα όμως που δεν ήταν από κει που το είχε μάθει.»

   «Τότε;»

   «Απ’ την τηλεόραση! Σε εκπομπή μαγειρικής! Κάποιος παπάρας ελληνοαυστραλός το έκανε λέει, κι όλοι έγλειφαν τα δάχτυλά τους! Λες και θα τους έδειχναν να ξερνάνε ή να ξυνίζουν τα μούτρα τους στην τηλεόραση!»

   «Πάντως εγώ που έχω φάει τα ντολμαδάκια σου, είναι λουκούμι! Και δεν θυμάμαι να είχες σκόρδο»

   «Ευχαριστώ πολύ…»

   «Να σου πω κάτι, μάστορα; Γιατί εσύ μάστορας είσαι και ξέρεις καλύτερα από μένα. Άστους να λένε… Κάνε εσύ την δουλειά σου κι άστους να λένε…»

   «Έτσι είπα κι εγώ… Άστην, λέω. Ο καθένας λέει ότι θέλει. Έλα όμως που ήταν γνωστή και φίλη του αφεντικού και τον πήρε τηλέφωνο με το που βγήκε απ’ το μαγαζί»

   «Και τι του είπε;» ρώτησε με κεντρισμένο το ενδιαφέρον ο Νίκος.

  Ο σεφ κρέμασε λίγο το κεφάλι και το κούνησε δεξιά κι αριστερά όπως όταν έχουμε άχτι κάποιον.

   «Του είπε ότι και σε μένα. Καλά τα ντολμαδάκια μου αλλά να βάλω και σκόρδο την άλλη φορά…»

   «Μην μου πεις οτι θέλει να τα κάνεις έτσι…»

   «Γιες που λένε και οι Αυστραλοί. Να το δοκιμάσουμε λέει κι αυτό! Τι να δοκιμάσουμε ρε; Εστιατόριο με παραδοσιακή ελληνική κουζίνα δεν έχεις; Πού πας και χώνεις το σκόρδο τον μπελά μου μέσα λες και είναι αλάτι! Και να πεις πως έτσι το μαγείρευε η μάνα της ή η γιαγιά της, πάει στο καλό! Αλλά έτσι, επειδή το είδε σε μαγειρική εκ-πο-μπή! Καταλαβαίνεις τι συζητάμε τώρα; Το είδε, δεν το δοκίμασε ούτε το μύρισε. Έτσι την καταντήσανε την μαγειρική, μόστρα πάνω απ’ όλα! Μια εικόνα κι από κει βγάζουν συμπεράσματα για την γεύση!»

   «Εγώ πάντως δεν βλέπω τηλεόραση» είπε ο Νίκος μην ξέροντας τι άλλο να πει μπροστά στον χείμαρρο του σεφ.

   Ο σεφ τον κοίταξε για λίγο έκπληκτος κι έσκασε ένα χαμόγελο.

   «Να ΄σαι καλά, παλικάρι μου… Τα είπα και ηρέμησα λίγο…»

   Ο Νίκος ανταπέδωσε το χαμόγελο. Είχε μόλις ένα μήνα στην Αυστραλία και δεν είχε προλάβει να κάνει φίλους.

   «Από ποιό μέρος της Ελλάδας είσαι; Μην κοιτάς την πόρτα. Αν σε χρειαστούν, θα σε φωνάξουν.»

   «Απ’ την Αλβανία»

   Σειρά τώρα του σεφ να γελάσει δυνατά.

   «Σώπα ρε..! Τα ελληνικά σου είναι πολύ καλά πάντως»

   «Τέλειωσα Γυμνάσιο και Λύκειο στην Ελλάδα»

   «Και πως δεν γύρισες στην Αλβανία όπως οι συμπατριώτες σου τώρα που έχει τα χάλια της η Ελλάδα; Καταρχήν, στάσου…  Με τι βίζα ήρθες, βρε παιδί; Έχεις συγγενείς εδώ;»

   «Κανέναν απολύτως. Πήρα την ελληνική υπηκοότητα κι είπα να κάνω αυτό που κάνουν οι Έλληνες. Έβγαλα τουριστική κι ήρθα στην Αυστραλία»

   «Κάτσε, κάτσε γιατί εσύ θα με τρελάνεις… Είχες λεφτά επάνω σου; Δεν σε σταμάτησε κανείς; Πριν λίγους μήνες έστειλαν πίσω πακέτο τριάντα άτομα που είχαν έρθει με τουριστική. Είπαν πως θα έκαναν πιο αυστηρούς τους ελέγχους»

   Ένα πονηρό χαμόγελο διαγράφηκε στα χείλη του σερβιτόρου.

   «Έπιασα κουβέντα με μια ελληνοαυστραλέζα στο αεροπλάνο. Κι όταν βγήκαμε στο αεροδρόμιο, εκεί λίγο πριν το τελωνείο, πήρα την βαλίτσα της και την κρατούσα εγώ. Μας είδε έτσι ο τελωνειακός και μ΄ άφησε να περάσω»

   «Τι λες, βρε θηρίο; Κανέναν έλεγχο, τίποτα;»

   «Τίποτα!»

   «Και μετά; Όταν βγήκες απ’ το αεροδρόμιο, που πήγες, τι έκανες;»

   «Έβγαλα ένα ρολό χαρτί που είχα στο μπουφάν, έγραψα GREEK RESTAURANT  και μ’ έφερε ένας ταξιτζής εδώ στην περιοχή»

   «Και ζήτησες δουλειά από τον Σταύρο κτλ κτλ…»

   «Ακριβώς»

   «Μπράβο, ρε παλικάρι. Εσύ δεν θα πας χαμένος να μου το θυμάσαι. Μου θυμίζεις τους παλιούς μετανάστες που δεν είχαν αναστολές»

   «Άμα έχεις πεινάσει, μάστορα, δεν υπάρχουν τέτοια..»

   Μετά από λίγο καιρό ο σεφ έφυγε απ’ το ελληνικό εστιατόριο. Μια άλλη πελάτισσα πρότεινε να μαρινάρουν το κοντοσούβλι σε μπάρμπεκιού σως κι ο σεφ δεν άντεξε. Αυτή τη φορά δεν περίμενε καν το τηλεφώνημα απ’ το αφεντικό. Έβγαλε την ποδιά του, την παρέδωσε στον πρώτο σερβιτόρο που βρέθηκε μπροστά του κι έφυγε σαν κύριος. Απ’ την τσαντίλα του με τα χάλια της μαγειρικής τέχνης έπιασε δουλειά σ΄ένα γυράδικο στο Μάρικβιλ και βρήκε την ησυχία του. Πού και πού αναρωτιόταν τι να είχε απογίνει ο Νίκος αλλά δεν είχε το κινητό του.

   Στους έξι μήνες μετά την παραίτησή του, χτύπησε το κινητό του σεφ. Ήταν ο Νίκος.

   «Μάστορα, ο Νίκος είμαι!»

   «Που ΄σαι, ρε παλικάρι; Πού βρίσκεσαι;»

   «Στο αεροδρόμιο! Φεύγω για Αμερική και πήρα να σ’ αποχαιρετήσω!»

   «Πως, βρε θηρίο; Πάλι με τουριστική;»

   «Με τουριστική, ναι. Γνώρισα εδώ μια αμερικανίδα γριά και…»

   «Κατάλαβα, κατάλαβα» τον έκοψε ο σεφ. «Μια χαρά θα το περάσεις το τελωνείο πάλι!»

   Οι δυο άντρες γέλασαν και μετά η φωνή του Νίκου έσπασε λίγο.

   «Είναι πιο κοντά στην Ελλάδα η Αμερική… Ίσως μπορέσω να φέρω και τα παιδιά εκεί μια μέρα»

   «Έχεις παιδιά;»

   «Δύο…»

   «Να σου ζήσουν, βρε Νίκο… Δεν το ήξερα»

   «Σε παίρνω και για κάτι άλλο… Να σ΄ευχαριστήσω που δεν με είπες ποτέ Αλβανό»

   «Κοίταξε… Απ’ την στιγμή που δεν πέρασες μόνο σύνορα, αλλά και θάλασσα έχεις το ελληνικό δαιμόνιο, πάει και τελείωσε! Καλό ταξίδι να έχεις και σου εύχομαι ότι καλύτερο!»

   «Ευχαριστώ, μάστορα. Κι άμα ανοίξω ελληνικό εστιατόριο στην Αμερική, να ξέρεις πως θα διώξω όποιον μάγειρα τολμήσει να βάλει σκόρδο στα ντολμαδάκια!»

 

5/6/2013
Helen Papafilipou
epapafil@yahoo.com

 

4 Replies to “Ο Έλληνας”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *